praca - czy odejść z pracy gdy nie mam nowej pracy - dylematy

Ja tak się czułam w poprzedniej pracy przez niemal trzy lata i też się zastanawiałam, co zrobić. Niby szukałam czegoś nowego, ale mi się nie chciało, byłam na jakichś rozmowach, ale nic z tego nie wyszło. Po trzech latach dostałam wypowiedzenie, kompletnie się go nie spodziewałam, w dodatku dane mi w sposób chamski w trudnych dla mnie okolicznościach, ale po tym człowieku, moim eks szefie ciężko się spodziewać czegoś innego . Piszę to ku przestrodze, zawsze warto mieć coś na oku, zwłaszcza jeśli praca cię nie satysfakcjonuje, bo twoi przełożeni na pewno widzą, że cię robota nie kręci i jeśli miałyby być jakieś zwolnienia, to pewnie pójdziesz na pierwszy ogień. Szukaj intensywnie, ale pracy nie rzucaj, jeśli nie masz z czego żyć. Jeśli umowę o pracę rozwiążesz ty, to nie dostaniesz prawa do zasiłku. Jeżeli ty ale za porozumieniem stron, to zasiłek będzie ci przysługiwał dopiero po trzech miesiącach, oczywiście o ile twoje zarobki w tej chwili są równe bądź większe niż pensja minimalna. Jeżeli nie masz prawa do zasiłku to lepiej się nie zwalniaj, po prostu pracuj i szukaj czegoś nowego, ale intensywnie.

Fajnie, napisałyście 

I tak mam umowę do połowy kwietnia przyszłego roku i wolałabym odejść sama, niż usłyszeć jak mi podziękują.
Gdybym rzuciła pracę, to na 3 msc-e by mi starczyło skromnie.
Problem w tym, że ta praca pochłania strasznie dużo energii i czuję się z nią silno związana, jakby coś nie pozwalało mi odejść. Moja cierpliwość jest już na wyczerpaniu, od niedawna szukam bardzo intensywnie, ale mam wrażenie, że szybciej  znajdę pracę, gdy już nie będę pracować i nie będę miała innego wyjścia.
Nieraz się zastanawiam, czemu mało kto odpowiada na CV. Tak bardzo mi ostatnio zależało na wyjeździe za granicę (kiedyś pracowałam w anglii trzy lata), to była dla mnie trudna decyzja i codziennie czekałam na telefon i nic..... Nadal czekam, bo wysłałam dużo CV
Powiem jeszcze, że sama praca nie jest zła, ale za dużo i za szybko wszystko się dzieje, nie nadążam ze wszystkim i to się koleżankom nie podoba w biurze, ale co ja mogę zrobić? One pracują na cały etat a ja na 3/4 więc tyle samo nie zrobię.

Presję stawia mi charakter pracy - trzeba robić szybko, jak jest dużo roboty, a ja wtedy się mylę lub czegoś nie zdążę zrobić, bo muszę iść do domu - wtedy koleżanki mają mi to za złe. No i czasem odkładam na później coś, czego nie wiem, a potem klapa.. nie zrobię tego, bo nie zdążę.

Strasznie przejmuję się swoimi błędami, uwagami innych i tym co o mnie mogą myśleć. Raz miałam taki tydzień, że codziennie jakaś uwaga - miałam dość, no bo czy nie można popełnić błędu?!
Ale...na razie pracuję nad swoimi błędami, staram się je poprawiać, robić lepiej to, na co mi zwróciły uwagę, ale i tak nie czuję się dobrze w tym biurze. W ogóle czuję się gorsza od nich, tylko, że one są tam lata, a ja kilka miesięcy. Nie umiem się dopasować tam do innych.

Cytrusowa - dzięki za radę. Zapytam w Urzędzie Pracy albo w innych ośrodkach o doradcę zawodowego, przydałaby mi się konsultacja. Dzięki jeszcze raz.