Czy przyznanie się do chęci zdrady to zdrada? Typowy układ.

Zazdroszcze wytrzymałości. I współczuję zarazem ja bym tego tak chłodno nie odebrał według mnie to się raczej nie skończy zakazany owoc smakuje najlepiej przykra sprawa czas pokaże czy zmiany będą pokryte słowami ale będąc realistą śmiem wątpić co do seksu to się nie dziwię brzydzi cię myśl że pragnęła innego życzę wytrzymałości i trzymam kciuki

Cześć.
Tylko pozornie, jak poczytałbyś archiwalia, to schemat jest w każdym przypadku taki sam.

To jest właśnie ten schemat. Jest dobrze, a potem coś się zmienia na gorsze, pomimo, że żadne czynniki zewnętrzne i negatywne nie powinny występować. Potem jest okres dalszego schładzania relacji, kłamstwa, obietnice zerwania znajomości, które powodują następne kłamstwa i próby ratowania tego, niestety nieudane. I nie mają już prawa się udać, bo jej motylarnia odfrunęła i nie powróci. Świeże "mięsko" jest zawsze apetyczniejsze, przynajmniej w wyglądzie.

Taka recydywa tylko świadczy, że ona już o Tobie nie myśli. Zaczyna tracić głowę dla innego faceta, ma to swoją, raczej oczywistą przyczynę. Znajomość została skonsumowana i jest w niej zapotrzebowanie na więcej. Zdrada emocjonalna już się dokonała. Dla kobiety odpływ uczuć jest o wiele ważniejszy, niż zdrada fizyczna.

"po częsci pokazała o czym pisali" - pokazała tylko to, co uznała, że jeszcze Jesteś w stanie zaakceptować, bez wystawiania jej w trybie natychmiastowym za drzwi. W tym wypadku "domniemanie niewinności" nie działa. Działa bardziej poszlakowe domniemanie winy. Wniosek - Masz już poroże... Nie ma sensu teraz pytać o szczegóły - nic nie powie, przysięgnie na wszystko, że nic więcej nie było. (to napisałem z mojego doświadczenia, pewnie mnie tu następni komentujący będą próbowali zdyskredytować - oby mieli rację )

No to teraz ona wie, jaka jest baza wyjściowa u Ciebie. To czy warto zaryzykować stabilność z Tobą na rzecz niepewności u tamtego okaże się w ciągu pewnie krótszym niż trzy miesiące. Niestety jej motyle są już tamtej motylarni.

Czyżby podświadomość podpowiadała Ci nieuchronny koniec tego związku?
W kazdym razie kontrola jest podstawą zaufania, jak mawiał wielki polityk, obrzydliwy w swoich dokonaniach, ale wielki. Sprawdź, czy nie pojawił się drugi telefon.

Wyjątek potwierdza regułę... podobno

W zasadzie sprawa się wyjaśniła, znowu się z nim spotkała jak tylko straciłem ją z oczu. Właśnie się rozstaliśmy. 13 lat. Morał z tej bajki jest jeden, kobiety nie lubią za dobrych facetów. 13 lat psu w ..... no cóż nie pozostaje nic innego jak się pozbierać.

chłopie weź się w garść, ratuj jak się da, nie rozczulaj się nad tobą pomyśl jak ją odzyskać - no chyba że NIE CHCESZ......
RUMPEL

NO, NO dwudziestolatek doświadczony daje radę osobie mającej z trzydzieści parę lat TAK TRZYMAĆ !!!!!

Pominę milczeniem.......a dla scisłości mam 54 lata

Jakieś dwa lata temu pisałem u Was posta, w skrócie, zastanawiałem się czy zdradza, mówiliście wnioskując po moich wpisach, że tak, ja nie chciałem w to wierzyć. Oczywiście zapewnienia kobiety z którą byłem 12lat (wtedy), że wszystko jest ok, że tylko się spotyka "na kawę" okazały się g.wno warte bo oczywiście, mówiąc wulgarnie, rypała się z kolegą z pracy. Przeżyłem to okropnie, zresztą kto przechodził przez "zdrady" ukochanej osoby wie co to za przeżycie-wspomnienia do końca życia. No mniejsza o większość. Suma sumarum powiedziałem jej, że się rozstajemy, że to koniec, że jeśli on jest taki "cudowny" to niech układa sobie życie z nim- twierdziła, że jest rozdarta, bo zakochała się on też, że mają tyle wspólnych tematów.... no ogólnie się rozstaliśmy. Nie byliśmy razem około pół roku, jej nowy "związek" rozpadł się po miesiącu?dwóch? nie wiem. Po pół roku jakoś się odezwała, zaczeliśmy rozmawiać, pojechaliśmy gdzieś po coś razem bo prosiła o pomoc. Suma sumarum zeszliśmy się. Zapomniałem dodać, że prezent o tym, że mnie zdradza, zostawiła mi w podarunku na wigilię- nie lubię już świąt. Zeszliśmy się w 2014roku jakoś. Od początku czułem, że to w sumie odgrzewany kotlet, że ona po prostu wróciła na swoje "stare śmieci" i zamieszkała jak by nigdy nic się nie stało. Pojęcie sexu w zasadzie nie istnieje, raz w miesiącu i to na zasadzie, żeby nie wypaść zupełnie z obiegu i statystyki. Czuję, że chyba jej po prostu już nie kocham, że to jednak się wypaliło, dziś jest ostatni dzień na wyjeździe szkoleniowym, to pierwsza rozłąka od zejścia sie, pojechała z samymi facetami, czuję, że nic tam się nie zdziało, ale martwi mnie to, że wiem, że po prostu już jej nie ufam, to nie jest tak jak kiedyś, - chcesz to jedź- baw się dobrze. W sumie to było mi dobrze z tym, że jej nie było w domu- no może po za spaniem w nocy. W każdym razie, chodzi mi po głowie myśl, żeby się rozstać, nie trzymać się razem na siłe być fair i powiedzieć jej teraz, żeby ułożyła sobie życie. Chyba nie umiem wybaczyć, nie umiem już zaufać no i ten sex taki "po kimś" poradźcie, nigdy jej nie zdradziłem, nie ganiałem za innymi dziewczynami mimo, że one same zaczepiały. To nie fair, połowa życia za mną i co dalej? Zaczynać wszystko od początku ale iść za głosem serca czy trwać w obłudzie? Zaczynam popadać w jakąś depresję przez to wszystko, na nic nie mam siły i nic mnie już nie cieszy, sport poszedł w odstawkę, przyjemności też został w zasadzie taki letarg, praca, dom, co słychać, dobranoc.....Podpowiedzcie coś bo mnie serducho boli (taki wiem, że serce nie boli:P)

Twój nick zupełnie nie pasuje do Twojej osoby. Spodziewać by się można umysłu jak skalpel, a tu...
Pomijając to, to decyzję już podjąłeś i ta skrobanina na forum jest bez sensu. Teraz zgodnie z podjętą decyzją trzeba przejść do działania. Jeżeli lenistwo i niechciejstwo w tym zakresie zwycięża, to zawsze w ramach motywatora możesz sobie wizualizować waszą wspólną przyszłość i wasz związek za rok, dwa, kolejnych piętnaście... Ładnie to to nie wygląda... Uważasz, że marnujesz czas? To nie marnuj więcej.

Kochać, ufać, całować, przytulać... Tia.

Jego "wybranka" puściła się z kolegą z pracy "X" czasu temu. On jej wybaczył. Wtedy. Dziś to wraca.

Szczerze? Ja bym wystawił walizki za drzwi i sajonara.

Nie dziś.

Wtedy.

Ale wtedy wystawił walizki, po jakimś czasie wrócili do siebie.

No i po co?

Sex slaby, zaufania brak, powolne oddalanie sie od siebie, brak wiezi... i tak do rana bym mogl wymieniac.

Autorze, czasu az nadto straciles. Podciagaj kalesony i wez zycie za jaja.

Nigdy nie byłem w Twojej sytuacji. Mimo, że od jakiegoś czasu jestem sam i nie czuję obecnie nic do nikogo, wiem dobrze jaką ja podjąłbym decyzję. Może tylko wydaje mi się, że wiem bo nie jestem w twojej skórze ale od razu stało się to dla mnie oczywiste czytając Twojego posta. Mam wrażenie, że tkwienie w beznadziejnych związkach jest domeną wielu ludzi właśnie z powodu strachu przed nieznanym. Każdy potrzebuje poczucia bezpieczeństwa i stabilizacji. Oraz celowości i konsekwencji tego co robi. Przerabiałem obawy tego typu. Jakiś czas temu postanowiłem sobie, że niezależnie od tego co będzie, niezależnie od tego ile będę miał lat i ile wykalkulowanych szans na udane bycie z kimś, nie pójdę na łatwiznę z powodu strachu. Choćbym skończył jako zgorzkniały stary dziad chlejący swoje frustracje razem z piwem to przynajmniej będę szczery sam ze sobą. Nawet jeżeli będę zawsze sam. To uczciwy układ. Czasem trzeba skoczyć w nieznane do ciemnej jamy bez asekuracji, zaryzykować aby mieć szansę na to by było lepiej.
Ze swojego doświadczenia wiem, że zmiany, choć się ich bałem, wychodziły mi zazwyczaj na dobre. A jeżeli nie wychodziły na dobre to zawsze miałem satysfakcję z tego, że przełamałem się i postąpiłem tak, jak ja chciałem w środku w sobie.
W podjęciu decyzji może przeszkadzać mniej lub bardziej okazjonalny seks z tą osobą bo tworzy fałszywe wrażenie, że mimo wszystko jest ok. Daje jakąś iluzję stabilizacji i wrażenie tego, że po coś jesteście ze sobą skoro co jakiś czas to robicie. Poza tym odsuwa ten ważny moment podjęcia decyzji. Ale nie można za długo stać z jedną nogą na krawędzi a drugą w ciepłym łóżku. Wszystko co się dzieje z Tobą to ten moment zawieszenia.
Po tym co przeczytałem, wydaje mi się że wiesz doskonale co chcesz zrobić. Zwłaszcza, że pojęcie upływającego czasu nie jest Ci obce.

Co wybaczyć? To, że nogi rozłożyła przed innym? Powiem więcej - nie ma czegoś takiego jak "wybaczanie" zdrady. Zdrada to zdrada.

Wróciła. Bo jej nie wyszło. "Koło zapasowe" dobrze mieć. Wyczuła, że może wrócić (bo w sumie nie było tak źle, posłuszny był i w ogóle...) A czy nie pracowała nad tym? Pewnie nawet pot jej po plecach nie pociekł... ale nie temat o tym

egzakli!