Związek z chłopakiem zza oceanu

Cześć
Jestem w podobnym związku. Też niedługo się zobaczymy. Wiadomo, że bycie ze sobą na odległość to nie to samo co na co dzień, ale jak się chce, to można. Mam znajomą, która tak poznała swojego partnera i teraz mieszkaja razem w Polsce.

Dziewczyny dam Wam radę. Najpierw poznajcie dobrze tych facetów, bo pewnie spędzacie z nimi kilka(naście) tygodni w roku, które są cudowne, piękne i romantyczne. Co innego jest żyć marzeniami o pięknej miłości a co innego szara rzeczywistość. Facet to istota z instynktem prokreacji i nie będzie czekał aż jego księżniczka przyjedzie za dwa lata. Ale życzę powodzenia, bo może się mylę.

Gratulacje
Mam nadzieję, że i mnie się uda.
Jestem wprawdzie w lepszej sytuacji, ponieważ mój chłopak jest 300 km ode mnie, a nie kilka tysięcy. Ponadto byliśmy ze sobą ponad rok zanim wyjechał ( wyjechał ponad miesiąc temu), więc znamy się dobrze. Chociaż ma to też swoje minusy, bo przyzwyczaiłam się do widywania go codziennie, choćby na krótko. Rozmawiamy codziennie na fb lub skype. Widujemy się jak na razie co 2 tygodnie, chociaż sądzę, że chyba będziemy zmuszeni spotykać się rzadziej, z pewnych względów.

Kiedy wyjechał było mi bardzo źle i nadal jest. Czuje się samotna i patrze na szczęśliwe pary w naszym wieku, które mają dla siebie dużo czasu. Wiem jednak, że jemu też jest bardzo ciężko, gorzej niż mnie, bo jest praktycznie sam w obcym mieście na trudnych studiach. Chciałabym mu pomóc, ale brakuje mi umiejętności i rzadko jestem w stanie mu coś doradzić, kiedy ma problem z nauką. Zdarza mi się, że jestem wściekła na to, że jesteśmy tak daleko i obwiniam go o to w myślach, ale wystarczy że go zobaczę (nawet na skype) i porozmawiam z nim, żeby utwierdzić się w przekonaniu, że za bardzo go kocham, żeby miało nam się nie udać. Próbuje nie dać mu odczuć, że jestem tu samotna, ponieważ zaraz by się obwiniał, a na pewne rzeczy człowiek nie ma wpływu. A mi najbardziej zależy na tym, żeby był szczęśliwy i uważam, że powinnam mu pomagać się uporać z jego problemami, a nie dokładać mu nowych.

Ja na chwile obecną rozstałam się z moim Francuzem. Ostatnio, przez splot niefortunnych zdarzeń, potrzebowałam Go mieć blisko przy sobie, niestety nie mogłam Go być. I to dało mi dużo do myślenia. Jesteśmy w związku z kimś między innymi po to aby wspierał nas w ciężkich chwilach, był pocieszeniem i oparciem. To samo też dajemy w zamian. Mój mężczyzna nie mógł być przy mnie w ciężkim dla mnie okresie co jeszcze bardziej pogłębiło mój smutek. Oddaliłam się od niego i nie potrafiłam się zbliżyć mimo, że wciąż darze go uczuciem. Może jest to niesamowicie nielogiczne, ale jedynym wyjściem dla mnie było rozstanie się, i przestać się zadręczać dlaczego go nie ma przy mnie gdy tak bardzo go potrzebuję, i skupić się na życiu. Idealnym odzwierciedleniem tego co się działo u mnie w ostatnich tygodniach jest film 10.000 Km jak go oglądałam wręcz czułam się jakby ktoś nagrał mój związek.Z  tym wyjątkiem, że my od początku byliśmy na odległość.

Zwiazek na odleglosc to trudny temat, ktory osobiscie przerabialem. Poza checia byc razem wszystko dzieli. Odleglosc, wirtualny kontakt. Stres i obawa czy druga strona ma dobre zamiary. Jedyna rada to spedzic czas dluzszy niz 2-3 miesiace razem. Po miesiacu moga zacza wylazic z ciemnych katow potwory, ktore niszcza zwiazek i powoduja, ze pamietamy tylko zle rzeczy. Przewaznie zwiazek na odleglosc nie wytrzymuje proby czasu. Ale od reguly bywaja wyjatki. Wiec moze warto zaryzykowac i byc nagrodzonym przez los...