Wyróżnianie własnych dzieci...

Co to za cham i oprawca psychiczny rodziny? Czy te uprzedzenia do corki nie wynikaja przypadkiem z jego tradycyjnego postrzegania modelu rodziny: chlop pracuje wiec rzadzi, baba siedzi w domu wiec slucha i wykonuje? Bo tak mi sie jawi z tego opisu.

Bez krzykow i wyzwisk, ale postaw sprawe jasno - nie wolno mu krzywdzic ZADNEGO waszego dziecka, a teraz wlasnie to robi. Powiedz, ze tym zachowaniem doprowadzi do rozpadu rodziny, bo Ty ZAWSZE bedziesz stac w obronie corki przed nieslusznym jej oskarzaniem i tresura.

Czemu sie go boisz? Czy on Ciebie tez uderzyl?

Pamietaj, zawsze obron corke, ona jest jeszcze mala i potrzebuje Twojego wsparcia.

Jemu powiedz jasno i krotko - dziecko, to nie pies, poslucha ale rozsadku a nie tresury i rozkazow. Jesli ja poprosisz i wytlumaczysz czemu ma cos zrobic albo jak cos naprawic, to to zrobi. A biciem i krzykami doprowadzisz jedynie do buntu.

Aha, masz prawo isc z nia do psychologa i jemu przekazac wynik tej rozmowy. Niech wie, ze o sprawie jego zachowania wiedza juz osoby trzecie.

Nie wyobrazam sobie zycia z takim mezczyzna, jakiego tu opisujesz, terrorysta, pan i wladca, egoista - ma jakies zalety, dla ktorych warto z nim byc? Pewnie jedynie te finansowe jako zywiciel rodziny.

Poszukaj pomocy gdzieś, nie wiem kto się takimi sprawami teraz w Polsce zajmuje, ale na pewno dostaniesz poradę gdzie szukac pomocy w jakimś centrum pomocy rodzinie.

Twoj mąż totalnie nie potrafi się odnaleźć w sytuacji, nie potrafi kontrolować emocji a na tym wszystkim cierpi twoja corka.

Niestety z tego co piszesz ty nie potradisz sobie radzic z nim - bo tu nie jest potrzebne proszenie i błaganie, żadne łzy i wyrzuty tylko konkretna rozmowa i twarde trwanie przy swoim zdaniu.

Twoja córka nie musi robic WSZYSTKIEGO co jej każe twoj mąż. To jest człowiek, który tez ma swoje prawa i nie jest wazne, że ma 9 lat.

Z tego powodu, ze nie pozwalasz krzywdzic wlasnego dziecka??? Ty naprawde chcesz poswiecic zdrowie psychiczne, a moze i fizyczne niebawem, wlasnej bezbronnej corki w imie zachowania zwiazku ze zwyklym despota? No jesli on naprawde zazada rozwodu, bo szukasz dla siebie i corki pomocy, to nie warto ani dnia dluzej na niego tracic.

Moze mu to najpierw powiedz i zobaczysz jak zareaguje. A potem dzialaj. Chron to dziecko, bo ono na Ciebie liczy.

Powiem Ci, ze zatluklabym wlasnymi piesciami faceta, ktory podnioslby nieslusznie reke na moje dziecko. OK, gdyby szarpal sie z rozwydrzonym nastolatkiem, ktory sam zaczal, to co innego, przerwalabym ale stanela po jego stronie (partnera), ale uderzenie dziecka czy krzyki, bo nie zjadlo albo kapelusza nie zalozylo - to mi sie w moim kodeksie nie miesci. Mialby facet wyjechane, jak to sie teraz mowi.

Powiedz mi czemu Ty z nim jeszcze jesteś? Czemu Twoje dziecko musi znosić takie traktowanie, czym sobie na to zasłużyło...? Nie Ty pierwsza i nie ostatnia sie rozwiedziesz... Nie boisz się że któregoś dnia jak mu coś odwali a Ciebie nie będzie w pobliżu okaleczy Ci dzieciaka albo trafi łapą tak że zabije? a co jak mu się coś u synka nie spodoba? jest dużo mniejszy, bardziej kruchy... Piszesz że ciągle z nim rozmawiasz ale sama zobacz że to nic nie daje... Jak krew w piach... Ile jeszcze musi się stać żebyś faktycznie zaczęła coś w tym temacie robić...?

Ten facet to terrorysta, uciekaj z tego zwiazku z corka i synem zanim ten facet calkiem wszystko zepsuje. Bo to nie bedzie tylko szkoda dla corki, ale i dla syna, ktory ma taki przyklad w ojcu.
Szkoda mi Twojej corki.

Jest coś takiego jak OWR -Ośrodek wspomagania rodziny są też OIK_i - Ośrodki Interwencji Kryzysowej i jeżeli naprawdę nie masz gdzie się z dziećmi podziać zawsze możesz pójść właśnie tam...Poszukaj w swojej najbliższej okolicy... Nie pozwól żeby ten drań pastwił się nad Twoim dzieckiem...chcesz żeby potem Twoja córka miała problem ze stworzeniem własnej rodziny...? Jaki jej dajecie wzorzec? Chcesz żeby stała się ofiarą..? Do tego dążysz w tej chwili... On ją w końcu albo uszkodzi albo wypaczy tak że będzie miała ze sobą powazne problemy

jaki masz piekny wierszyk pod spodem

Ona sié cieszy ze ma chociaz mnie , jak tylko widzi ze ja tule mowi kocham cie Mamusiu przepraszam ze czegos tam nie zrobilam Jemu nie powie. Dzis za to ze nie odrobila wczorajszej lekcji poprostu do zeszytu nie spojrzala a ja ufalam jej ze zrobila wszystko to nie wyszla na podworko wogole.

Sorki za byki cos mi Synek powciskal . A Z Synkiem nie lepiej za to ze nie kladzie sie o ktorej zasypial to juz ja cos nawyrabialam rozpier*** ma godziny co sie dzieje i zostawia w pokoju mi Synka i idzie do komputera i nie wiem na co czeka po co sie wysilac przeciez to moja wina ze synek lubi sie utulic do mamusi no dziwne jak malo kiedy go widzi i usypia bo wazniejsze sa inne spr to i sobie synek czym starszy to ustawia wg. siebie.

Boje sie zeby corka nie poszla moimi sladami tez nie mialam lekkiego zycia on mial latwiejsze dlatego sie dziwie ze tak ijest choc ponoc jego ojciec byl taki sam.

Mowilam mu to nie raz ze robi jej krzywde ze t owyjdzie  wydaje mu sie ze jego zachowanie jest wporzadku.

Witaj

Tak jesteśmy Małżeństwem od 10 lat ok 14 razem i dobrze wnioskujesz , że boję się życia bez Niego Cieszę się , że Go Mam Poniekąd jestem i z niego dumna pomimo młodych lat kiedy ur sie dziecko dbał o nas pracował na nas kiedyś bylo inaczej. W sumie i cieszę się , że nie zostawił nas jako młody gówniarz dla kolegów i zabaw był z nami. Teraz tzn. już trochę to trwa zmienił się i wydaje mi śie odkąd uro sie drugie dziecko to zrobił sie jeszcze gorszy.

Nie wiem czy zakochał sie w Synku czy po prostu wyłądowuje sie na Niej. Wie że ja nie popuszczę że mu powiem co myślę a Córcia Nie bo nie ma prawda do slowa.

Myślę , że teraz kiedy już tydzien prawie nie rozmawiamy to tak to działą nie skoczy do mnie bo chce zgody ale nie umie porozmawiać i przeprosić  to do niej sie czepia. Wie że zawinił ale sie nie przyzna taki to typ.

I widzę że podgaduje a to tam był albo czegoś nie ma żeby dać mi do zrozumienia bym pewnie to załątwila o nieeee nieeee dość że ja będe się pocić latać biegiem do miasta spowrotem by pozałątwiać i jemu i nam wszystko a on nigd ysie nie przykłada by coś załatwic bo on czasu nie ma nie on jeden pracuje ja też pracowalam i załątwiałąm wszystko.

Trochę mi głupio że tak źle piszę o nim mam jakieś wyrzuty ale z drugiej str to i moja wina to ja tolerowałąm te zachowanie i nie raz liczyłam że on sie odezwie i on poczuł że on tu ma nad nami rękę ( ja jak ja ale corka) i on tu ma władze.

Nie chce tu teraz zaczynac go bronic bo bywały i miłe dni i widzę ze obserwuje mnie że ja go obserwuje jak sie zachowuje i ryknie a za chwile wraca i próbuje spokojniej a ja ni tylko patrze co on wyprawia. I czekam aż mu w końcu to wszystko wygarnę.

Dziekuje Ci za Pomoc ale czy sie odważe na dzień dzisiejszy Trudno mi powiedziec nad psychologiem sie głęboko zastanawiam już dawno. U nas w Mieście nie ma kawałek trzeba pojechać alee co ja powiem ,ze gdzie ja jadę. Przecież ja zawsze muszę być w domu. 

Wiesz co, nagla krew mnie zalewa jak czytam takie historie jak Twoja, a na koniec: nie wyobrazam sobie zycia bez Niego. Jakiego Niego? Chyba niego, malego zakompleksionego gnojka, ktory wyzywa sie na duzo slabszej od siebie ofierze - wlasnej corce!

To ja Ci powiem, ze nie wyobrazam sobie ani jednego dnia z takim chamem i tyranem. I corka kiedys Ci za to na pewno "podziekuje", za takie spieprzone dziecinstwo, jakie jej tatus (tfu, nawet nie zasluguje na takie miano, raczej dawca nasienia) i zastrachana mamusia zafundowali. O ile od Was czym predzej nie ucieknie.

Twoim obowiazkiem, nie zadnma laska wobec dzieci, tylko zakichanym obowiazkiem, jest postawic znak STOP temu zachowaniu. Nawet kosztem takiego pop..ego malzenstwa, jak to Wasze. Tu sie liczy dobrodzieci, to jest priorytet, a nie jakies durne sentymenty do tego co to kiedys za mlodu bylo. Bylo i sie zmylo, a teraz jest masakra a nie dom, rodzina, bezpieczne miejsce dla dzieci.

Mam nadzieje, ze jak nie Ty, to ktos postronny (moze ze szkoly) zglosi to odpowiednim sluzbom socjalnym i koszmar Waszej corki skonczy sie. Moze ona juz po kryjomu marzy o tym, zeby ktos ja z tego "domu rodzinnego" zabral.
Nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło  smile

Wiem wiem że was to cholernie rusza jak sie czlowiek wylamuje wiem i teraz ju zczuje ze nabroilam i juz chcę go za wszelką cenę bronić chcę wyszukać co dobre a może szukać jeszcze WYJŚCIA !

Powiem Wam ze jesli chodzi o dziecko One ani trochę nie pokazuje że jest coś nie tak zdarzyło się że wyszlo na podworko i powiedziało bo Wasz TAta na Was tak nie krzyczy jak Mój albo że na coś jej nie pozwolił bo nie macie takiego wrednego taty.
Naet mu mówiłam to zwrócił jej uwage że nie powinna tak mówić . A powiedziała prawde powiedziałąm mu również że kiedyś zbuntuje sie zacznie pyskować i bd chciałą uciec jak ja z domu bo poco jej tak idom gdzie nie ma wsparaci jak i u  mnie ja tez wyszłam bo miałam dośc tylko sluchania jak jestem Be a co umiem czego nie umiem akurat posród calego rodzenstwa najlepiej sobie radzę na to wygląda i matka wie jak jest ale mowi musi byc dyscyplina bo ja rozpieszczasz za mocno ma wszystko co chce i nie slucha sie ojca.

Nie raz mówi ma kolezankce ktora babcie wychowuje ze nie chcialaby innej mamy ale o tacie nie wspomina choc kiedys jak ja pow cos w sensie ze czasem bywa ze sie ma innego tate blad bo tata jest jeden ale Mama moze miec inengo Pana to mowila ze nie czy teraz by to samo powiedziala nie wiem. Wiem , że po urlopie jak wracał do pracy cieszyłła się bardzo mói nareszcie nie bd na mnei krzyczał powiedziałąm mu to zdziwiony był ale nie wział do głowy.

I zobacz, przeczytaj jeszcze raz Twoje ostatnie zdanie... :"przecież ja zawsze muszę być w domu" -Otóż nie , nie musisz być zawsze w domu, bo nie jesteś niczyim więźniem i masz wolną wolę i możesz jechać gdzie tylko chcesz tu i teraz, nawet na koniec świata... Czemu siebie sprowadzasz do poziomu niewolnicy i służącej...?Jesteś wartościowym człowiekiem... Czytałam inne Twoje posty( Jestem z wykształcenia psychologiem-zboczenie zawodowe ) I pisałaś  w nich że w ramionach innego czułaś się dobrze ,że Cie chwalił, podziwiał, że byłaś dla niego kimś...Czemu u diabła nie poszłaś za głosem serca i nie zostawiłaś tego człowieka? To że był kiedyś dobry nie ma znaczenia, liczy się tu i teraz...Teraz jest potworem dla Ciebie i Twoich dzieci...Nie zyj przeszłością, bo ona była, ale już nie wróci...Wiem ,że liczysz że on się ogarnie i zacznie myśleć ale to się może nigdy nie zdarzyć...Wiesz o tym prawda? Chcesz poświęcić te niewinne dzieci kosztem czekania na coś co się może nigdy nie zdarzyć? Powiedz mu że jedziesz do miasta i już...Nie tłumacz się...A jak Ci zabroni powiedz że albo Cię puści albo dzwonisz po policję bo nie jesteś niewolnicą i aresztu domowego też nie masz...Zacznij budować na nowo poczucie własnej wartości...Może jakiś kurs , albo szkolenie...Coś co by na nowo pozwoliło Ci uwierzyć w siebie, w to że dasz radę , ze nie jesteś słaba. Ja też mam malutkie dziecko (5 miesięcy) ale jak chce wyjść, to mąż wie,że do jego obowiązku należy zostać z dzieckiem bo tak samo on jest ojcem jak ja matką... Jesli bedziesz dłuzej czekała córka w końcu nie wytrzyma i wystarczy że powie jakiejś koleżance o tym co się u was dzieje a tam rozpowie innym dzieciom, te z kolei rodzicom a stąd juz niedaleka droga żeby doszło do wychowawcy i do sądu rodzinnego, a jak ruszy cała machina to uwierz mi ciężko ją zatrzymac... Pracowałam w domu dziecka i takich przypadków miałam multum...Dzieci były zabierane siłą w środku nocy i przywożone do nas na boso w piżamach wystraszone, fakt że często pobite posiniaczone, na plecach, nogach, ale właśnie przez to że powiedziały koledze koleżance albo często samemu wychowawcy bo już nie mogły, bały się wracać ze szkoły do domu , a  kto ma trochę oleju w głowie zareaguje natychmiast...

Cieszę się że zechciałąś mi pomóc i piszesz

A jeśli chciałabym zmienić to wszystko czy kategorycznie mam mu zabronić odzywania sie do niej czy jak mam to zrobić on powie to wychowuj sobie sama. I nie przychodz jak nie bedziesz dawałą rady.

To samo pomyślałam. O ile mam jeszcze jakąś malutką tolerancję dla kobiet, które same się wpychają w takie związki i w nich tkwią - dorosłe są, ich sprawa, o tyle dla matek, które coś takiego robią dzieciom nie mam żadnej. Co z tego, że kiedyś był dobry, troskliwy i przynosił kwiatki? Teraz krzywdzi Twoje dziecko, istotę, która potrzebuje ochrony i opieki, poczucia bezpieczeństwa. Jak możesz na to pozwalać i jeszcze go tłumaczyć? Nie zdziw się, jeśli za 20 lat córka znienawidzi Cię tak samo jak jego. Będzie miała prawo, bo jesteś współwinna takiej sytuacji!

Nie ma nic gorszego od posiadania rodziców, którzy tymi rodzicami być nie potrafią.
Twoja córka (założę się) już ma nerwicę i niskie poczucie wartości, a w dorosłości będzie jeszcze gorzej.

Udaj się do pedagoga szkolnego , do psychologa lub zmuś swojego lubego, by tam poszedł, bo najwyraźniej patriarchat uderzył mu w główkę. Nie trawię nierównego traktowania płci, a widzę, że jest to nagminne, nawet w super-rodzinkach.

Postaram sie tak na spokojnie bo przyznam że nie potrafie już spokojnie do tego podchodzić za bardzo mnie juz to denerwuje. Córcia nie mówiła aczkolwiek tuli siee do mnie synek leci i mówi do mnie zazdrosna jestem.

Odkąd byłam w ciąży tłumaczyłam jej duzo ze pojawi sie dziecko i Mamusia musi poświecac czas maleństwu ona niby to rozumie ale widzę że nie raz jej smutno. I może to dziwnie zabrzmi nawet mi sie wydaje , że pomimo tego jak Mąż ja traktuje ona jest w nim Zakochana i tak idzie i go tuli on  ja zaraz odpycha twierdząc że jest już duża Krowa !

U mnie np. mi tak nie robi ja chociąz moze tez nie umiem tak jej tulić okazywać nie wiadomo jak uczucia wiadomo że maleństwo nosi sięna rekach itp lulam go sama.
Staram sie jej wynagradzac to w inny sposób mowiąc że pieknie wyglada ze super sie uczy że potrafi a ON nigdy jej nie chwali jak i zresztą i mnie.

Smutna jest nie raz pokazuje to mówi do niego dlaczego ? mi to robisz?
odp bo sie nie sluchasz.
Jeśli Mąż daje  jej Karę to siedzi we własnym pokoju pisze sobie bawi sie w nauczycielke. Czasem jak może ogląda TV

A jak ja bym wyszłą z nią jak by jej zabronil wyjścia na podwórko do koleżanek zapewne by powiedział więcej sie nie wtrącam wychowuj ją sama i nie przychodz więcej jak nie bd sie Cb słuchać. Nie zrobiłam nigdy tak aczkolwiek mówiłam ze wyjdzie na pol godziny to nie wtrącił sie i pow co ja ci powiedziałem i nie wyjdziesz i tak pozostaje. Nie wiem sama czasami jak reagowac bo boje sie że córka zgłupieje nie umiem byc konsekwentna  a nie raz bywało tak  że nie ktore rzeczy prz yktorych sie zgadzamy rzadko niestety ona przy nim nie robila a przy mnie wiedzac ze ja nie nakrzycze i pozwole to robila, i tu sie boję.

A jakbyś tak przestała z uporem maniaka szukać WINNYCH a zaczęła szukać rozwiązań?
Omiijacie problemy zwalając winę jedno na drugiego. DAJE to jakieś rozwiązanie? Pomaga dzieciakowi w jakiś sposób?
WIDZISZ, że jest coś nie halo... i co?
I dalej gadasz, gadasz, gadasz... a NIC to nie zmienia.
Miałaś pójść do fachowca. Poszłaś?
To nie nauczycielka takimi sprawami się zajmuje, a pedagog szkolny bądź psycholog. Naprawdę nie potrafisz trafić pod prawidłowy adres?
Czy chodzi Ci tylko o "bicie piany" i znalezienie widowni, która potwierdzi: "TAK to ON jest winny"
Bo nawet jeśli - TO Ciebie jako matki, nie zwalnia z reakcji na nieprawidłowości... dobrymi chęciami to piekło wybrukowane. CZYN się liczy, więc do dzieła!

Widocznie ważniejsze od dobra dziecka jest chore zdanie męża

Ojciec znęca się ewidentnie nad córka, jest tyranem i  stosuje przemoc wobec malej. Ty niestety po części jesteś temu współwinna i tyle . To co robi jest karygodne i karalne, a ty jako matka tez przyczyniasz się swoja biernością

Ludzie śmieją się , ze na rodzicielstwo  zaraz trzeba będzie przechodzić testy psychologiczne, wtedy dziecko w ręce dostajesz , ale jak coraz częściej słyszę i widzę tego typu sytuacje, jak w opisie to  jednak wcale nie byłabym przeciw

Mysle że dostrzega, inaczej by tu nie pisała... Jest współwinna to prawda ale prawda jest też taka że jest współuzależnioną ofiarą swojego oprawcy... Ciężko to zrozumieć ale ona nie jest wyjątkiem, dużo kobiet jest w podobnej sytuacji, nie potrafią odejść od mężów mimo tego wszystkiego co tamci wyprawiają.Może zamiast na nią naskakiwać powinniśmy ją wesprzeć i zmotywować, dac bodziec do działania, samym naskakiwaniem nikt nic nie zdziała, dziewczyna przestanie się w końcu odzywać a problem dalej bedzie narastał,bo gwarantuję że jeżeli tu ją zawiedziemy nigdzie indziej nie pójdzie szukać pomocy, bo będzie się bała że reakcja będzie dokładnie taka sama...A to że o problemie będzie tu cisza to nie znaczy że problem zniknie...Tzn zniknie z forum ale nie z życia. Pierwszy krok należy do niej i ona już to wie, wie że nikt za nią tego nie załatwi( o ile "nie wyda się" na zewnątrz) wie że MUSI coś zrobić tylko chodzi i odwagę i poparcie a raczej wsparcie i utwierdzenie jej że da rade, niezależnie od tego co by się miało dalej wydarzyć.
Pinkpiwonia  można spróbować... aczkolwiek to nie jest tylko problem córka-ojciec...To jest problem córka, matka-ojciec... On ma władcze zapędy i skoro potrafi powiedzieć dziecku że go nie przytuli bo "jest dużą krową" to trzeba się liczyć z tym,że list może porwać na strzępy i powiedzieć dokładnie to samo...Jak wtedy to dziecko się poczuje...? Nie zaufa już drugi raz..., nie wiem czy warto wystawiać małą na takie zachowanie i fundować jej takie dodatkowe atrakcje...Poza tym miałaby w tym liście wyrzucić z siebie wszystko...Tak naprawdę nie wiadomo co to dziecko czuje... Załóżmy że mama by pomogła, ale czy rzeczywiście pomogłaby jej nazwać i uporać się ze wszystkimi uczuciami..? wątpię i boję się że zostałoby to bardziej rozgrzebane niż poukładane a w razie podarcia listu na oczach dziecka fekty takiego "rozgrzebania" odbiją się na jej z wielkim echem.

Facet traktuje  dziecko patologicznie wręcz. Autorka dała mu  jawne przyzwolenie na ostatnie zdanie  w sprawach wychowawczych dziecka , choćby  za najmniejsza pierdole  lawinę kar  córka otrzymuje , za byle co, aż żal bierze,a na to matka się godzi i po raz kolejny wychodzi na ojca  racja i on w sprawach wychowawczych ma pierwszy jak i ostatni glos.
Matka  podtrzymuje kary ,które są absurdalne i nieadekwatne do przewinienia, o ile o przewinieniu można mówić w wielu opisanych sytuacjach . Wniosek?   tyran  rządzi i wie ,ze nikt mu się nie przeciwstawi, bo do tej pory robi po swojemu a na dziecku się wyżywa, wręcz pastwi się nad nią, az corka truchleje na agresje ojca . Jemu w to graj , widzi że nie ma żadnych przeszkód i barier . Znęca się nad dzieciakiem ,bo jego kaprysy sa niepodważalne i je spełnia kosztem dziecka stresu i strachu

Ja nie wiem, nad czym tu dywagować. Twoje dziecko jest krzywdzone, a Ty na to pozwalasz, ponieważ pozostajesz pasywna. Jesteś więc współwinna krzywdzenia własnego dziecka.

Nie rozumiem Twoich dylematów. Jak można się zastanawiać w takiej sytuacji? Albo mąż odwala się od córki i zaczyna ją traktować choćby neutralnie, albo zabieram dzieci i adios. Jest cała kupa ośrodków, które pomagają kobietom w takich sytuacjach. Wszystko lepsze, niż krzywda dziecka.

Mogę dodać jeszcze tylko, żebyś się obudziła, póki jeszcze nie jest za późno i być może uda Ci się zrekompensować córce wszystko.

Ojej samej mi się łzy uroniły :*( szczerze ciekawe by to było ale zapewne odbiło by się na mnie nie wyrzucił by listu jestem tego pewna nie porwałby ale zapewne powiedziałby co ja robię i że to moja zasługa. Wiesz co że głęboko sie nad tym zastanowie.

Mysle że dostrzega, inaczej by tu nie pisała... Jest współwinna to prawda ale prawda jest też taka że jest współuzależnioną ofiarą swojego oprawcy... Ciężko to zrozumieć ale ona nie jest wyjątkiem, dużo kobiet jest w podobnej sytuacji, nie potrafią odejść od mężów mimo tego wszystkiego co tamci wyprawiają.Może zamiast na nią naskakiwać powinniśmy ją wesprzeć i zmotywować, dac bodziec do działania, samym naskakiwaniem nikt nic nie zdziała, dziewczyna przestanie się w końcu odzywać a problem dalej bedzie narastał,bo gwarantuję że jeżeli tu ją zawiedziemy nigdzie indziej nie pójdzie szukać pomocy, bo będzie się bała że reakcja będzie dokładnie taka sama...A to że o problemie będzie tu cisza to nie znaczy że problem zniknie...Tzn zniknie z forum ale nie z życia. Pierwszy krok należy do niej i ona już to wie, wie że nikt za nią tego nie załatwi( o ile "nie wyda się" na zewnątrz) wie że MUSI coś zrobić tylko chodzi i odwagę i poparcie a raczej wsparcie i utwierdzenie jej że da rade, niezależnie od tego co by się miało dalej wydarzyć.
Pinkpiwonia  można spróbować... aczkolwiek to nie jest tylko problem córka-ojciec...To jest problem córka, matka-ojciec... On ma władcze zapędy i skoro potrafi powiedzieć dziecku że go nie przytuli bo "jest dużą krową" to trzeba się liczyć z tym,że list może porwać na strzępy i powiedzieć dokładnie to samo...Jak wtedy to dziecko się poczuje...? Nie zaufa już drugi raz..., nie wiem czy warto wystawiać małą na takie zachowanie i fundować jej takie dodatkowe atrakcje...Poza tym miałaby w tym liście wyrzucić z siebie wszystko...Tak naprawdę nie wiadomo co to dziecko czuje... Załóżmy że mama by pomogła, ale czy rzeczywiście pomogłaby jej nazwać i uporać się ze wszystkimi uczuciami..? wątpię i boję się że zostałoby to bardziej rozgrzebane niż poukładane a w razie podarcia listu na oczach dziecka fekty takiego "rozgrzebania" odbiją się na jej z wielkim echem.

Tak Jak piszesz szczerze już momentami miałam tu nie wchodzić czułam się okropnie fakt pewne wypowiedzi dały mi naprawdę do myślenia ale nie które ( dla nie których latwo napisać a nie jest proste zrealizować) jak widać jestem świadomo że ją kzywdzi widzę to obserwuje wtrącam sie w kółko mu powtarzam jak sie zachowuje w stosunku do niej juz nie raz miałam ochote mu przepraszam za slownictwo przypier**** bo ile można na to patrzeć. Tylko jak też zauważyliście chciałabym to wszystko zmienić a nie od razu uciec z domu i pokazać że ja tu rzadzę ja sobie poradzę poradzę sobie myślę że wszystko bym zrobia aczkolwiek myśle że tak łatwo by nie dał nam odejść choć powiem że chciałabym by zobaczył że to juz nie przelewki że czas najwyższy bo zrozumiał KIM MY JESTEŚMY TU!

A co do tego że jest władczy jest jest i Jego ojciec Sw. Pamięci też taki był nie powiem  , że to zaleta ale też tylko słyszałam nie poznałam go pracowity miły pomocny ble ble ble jak i on ale to nie wszystko.

Rozmawialam również w chwilach kryzysu z jego rodzeństwem jaki był ojciec wszystko potwierdzają , że był taki sam.
Ale ich odp. oj co się z nim dzieje nie dobrze. I tyle.

Kiedyś powiedziałąm również opowiedz Cioci jak Cie tata Traktuje a on do mnie no i co ty pieprzysz  do dziecka czego ty ja uczysz nic dziwnego że mnie sie nie słucha  a ja a co prawdy się boisz nie on po prostu nie widzi w niczym problemu a jak uderzy jego chwilowo coś co mu ryknę to na chwilę tylko później robi to samo.

Wczoraj np. kolejna jakaśsytuacja którą wykorzystał jak usypiałam dziecko poszedl do niej i powiedział ,że jest jakaś rozkojarzona ( a może przezniego taka jest kto wie) jakie ona ma myśli raczej jeśli chodzi o tego typu problemy to nie mówi na głos.
Kolejne kolacja nie dokończyła kanapeczki - jutro na śniadanie ja zjesz. Myła ząbki kiedy poszlam do niej i przytuliła sie i patrze , żę ma oczka pełne łez mówie co sie znowu stało krzycał już na mnie dlaczego bo że jestem rozkojarzona że kanapki nie zjadłam. Mówie idz się połóż spokojnie spać.
I w takich momentach nie wiem co mam jej odpowiedzieć ?????

Posiedziałam chwile i poszłam do niego i mówie mam dość Twojego zachowania w stosunku do niej kim ona jest. I nie bd właśnie jadła kanapki bo ty też nie raz nie jesz wszystkiego bo nie masz ochoty to jak zwykle mówi nie porównuj mnie do niej. I wróciłam się i powiedzialam i bedę  sie wtrącać  póki nie zaczniesz jak traktować jak dziecko swoje dziecko to powiedział : to może ty zaczniesz zwracć na nia uwagę a ja mówie nie mam powodów by co rusz o byle g*** sie jej czepiać żebyś ssie przyczepil o konkretny powód wtedy bym może sie nie odezwała ale nie pozwole na to ... pokiwał głowa.

A wcześniej jeszcze ogladając tv uslyszala przemoc rodzinna i mówi do ojca właśnie przemoc rodzinna a on zero do głowy a ja mówie no i własnie niech tylko pójdzie d oszkoły to wtedy nie bd kto winny nie jest małym już dzieckiem. Ech i odniosłam wrażenie że olał to jednym słowem. I jeszcze mu powiedziałam nie na tym polega  wychowanie  byś ja bił szarpał i wyzywał,a on no ty lepiej wychowasz (jak zawsze od razu ataka na mnie) a ja mówie  no na pewno lepiej w taki sposób jak ja niż w taki jak ty yhym pokiwał standardowo głowa.

Nie mogę spać ostatnio ciagle myśle o Waszych wypowiedziach tych przykrych też bo trudno mi uwierzyc że jest to ąz taki wlk, Problem ja też leczyłam sie na nerwice ja często mdlałam na tle nerwowym miałam zawroty głowy chyba aczkolwiek nie wiem czy sie wyleczyłam już byliśmy małżeństwem ur sie pierwsze dziecko itak nikt nie wziął tego do głowy , że jest jakiś problem. A problem narasta wiem o tym.

Najpierw mnie podgaduje chce jakby zgody a później coś nie pojdzie po jego myśli i juz bluzga i najlepiej spierdzielić z pokoju i pójść zaraz spać problem pozostawić dla MNIE.

Dodam  ,ze kanapeczki nie było rano !