Samotne macierzyństwo

Tak, będąc samotna matką można wychować szczęśliwe dziecko. Ja nie widzę przeciwwskazań

Zachowanie twojej córki wynika na pewno z tego, że bardzo przezywa rozstanie mamy i taty. Tęskni też za tatą. To jest dla niej ogromna zmiana i wielki smutek.  Musisz to wziąć pod uwagę i zaakceptować. Dobrze, że masz poprawne stosunki z byłym partnerem, na pewno dzięki temu będzie wam wszystkim łatwiej.

Nigdy nie zrozumieć facetów, którzy ot tak rezygnują z dziecka, jak z rzeczy... Przykro mi Kathy, że akurat Ty trafilas na takiego typa. Moim zdaniem lepiej tak niż fundować dziecku codzienne huśtawki emocjonalne w związku z byciem z nieodpowiednią osobą. A jak sobie radzisz finansowo i z całą tą codziennością?

My też mamy nianię, ale za rok córka pójdzie do przedszkola. Do tego czasu muszę kupić auto. Dodatkowo mieszkamy teraz w wynajętym mieszkaniu, on został w naszym wspólnym, ze wspólnym kredytem. Próbuje doprowadzić do przeniesienia kredytu na niego, wtedy będę mogła coś dla mnie i dla córki kupić, ale on nie ma czasu skompletować dokumentów. Funkcjonujemy jakoś, trochę pomaga to, że on zabiera córkę w określone dni, więc mam czas, by ogarnąć dom, siebie i nawet się wyspać. Inna sprawa, że ostatnio interesuje mnie tylko spanie, dół mnie dopadł. 

Od kilku dni zastanawia mnie jedna rzecz. Córka bardzo kocha tatę, wręcz preferuje jego. Myślę sobie o takim przerażającym scenariuszu, że np. za rok, jak Mała będzie starsza, on złoży pozew o to, by córka mieszkała z nim. Wówczas będzie już można zapytać ją o zdanie i ona powie, że chce mieszkać z tatą, bo jest fajnie, jest permanentna zabawa itd. Myślicie, że to możliwe i powinnam to jakoś sądownie uregulować?

To zupełnie normalne,że dziecko reaguje tak żywo na kontakt z ojcem,bo ma go zwyczajnie mniej.
Również jestem samotną mamą, od ponad 2 lat i przechodziłam przez różne etapy, moja córka najwyraźniej też. Na początku wręcz płakała, dopytywała, a miała wówczas niespełna 3 latka. Jej ojciec zostawił nas z niespłaconym kredytem, ja nie pracowałam, byłam bardzo młoda, a córka chodziła do przedszkola. Pewnego pięknego dnia jak już zdecydowaliśmy, że nie będziemy razem,mój exmąż powiedział po odwiezieniu dziecka do przedszkola, że wróci do niej jak będzie dorosła. Sic!
Odbierałam ją ja, opowiedziała mi o tym, płakałysmy obie w szatni. Jego bezczelność wtedy nie miała granic, zwłaszcza, że wrócił po roku do kraju. Chyba nawet nie wie jak ją skrzywdził W tym czasie zmagałam się z poszukiwaniem pracy, brakiem alimentów no i wychowywaniem córki. Czasem miałam do dyspozycji 300 zł/mies i brak opieki dla niej, ponieważ rodziców i tesciów mam bardzo daleko.

Teraz daddy odwiedza córkę raz na miesiąc/pare mies., nadal mieszka za granicą, ale już nie pare tys km stąd. Jak przyjeżdża- córka jest wniebowzięta, dostaje mnóstwo niezdrowych słodyczy. Ale jakiegoś wielkiego zaangażowania u niego nie widzę- potrafi przy niej spać lub oglądać TV (w MOIM już mieszkaniu (kredyt pomagają mi spłacać rodzice, mąż ma w nosie gdzie z córką się podziejemy)- mąż czuje się jak u siebie. Notorycznie prawi mi morały jak mam wychowywać córkę, ciągle coś robię nie tak, za to on jest cacy ideał, bo czasem weźmie ją na basen i kupi coś nowego. Z tego co wiem, zarabia nieźle za granicą, specjalnie na jego prośbę postarałam się o europejski akt urodzenia dziecka, ponieważ była szansa na duży rodzinny dodatek na dziecko w kraju w którym żyje, ale tę kwotę (równą alimentom) bierze dla siebie. Ba, był moment, że sam przebywając za granicą zabronił mi wyjeżdżac z PL, a taką możliwość brałam pod uwagę bo mam dość życia na zasadzie liczenia każdego grosza. Stany depresyjne mam odkąd pamiętam,ale dla dobra dziecka staram się ich nie pokazywać. Kupuję jej wszystko co najlepsze, chcę żeby się dobrze rozwijała i była zdrowa. Niekiedy szlag mnie trafia,że szkoła, choroby, wydatki- o wszystkim myślę ja, a on przyjedzie raz na jakis czas i jeszcze dostaję burę, że to i tamto jest nie tak. Corka z kolei po każdej jego wizycie ryczy, oczywiście pocieszaniem muszę zajmować się ja. Dzwoni do niej max 1x w tyg, moim zdaniem to bardzo mało.

Też się zastanawiam jaka kiedyś będzie moja kochana córka. Widzę u siebie pewien rodzaj perfekcjonizmu, chyba chciałabym zastąpić jej ojca, byc obojgiem rodziców na raz,a wiem,że tak się nie da. Podobno to częsty błąd matek samotnie wychowujących dzieci. Ciągle się zastanawiam, czy sposób w jaki ją wychowuję jest normalny, i czy moje starania cokolwiek dadzą, skoro wkraczając w dorosłość może stwierdzić, że ją skrzywdziliśmy. Tak naprawdę pytam ją wprost czy jest szczęśliwa, mówi że tak,ale myślę, że takiego pełnego szczescia jak w pełnej rodzinie może nigdy nie osiagnąć. Jest we mnie tyle obaw, z drugiej strony staram się edukowac i wsłuchiwać w nią. Bycie czułą a zarazem wymagającą matką jest dla mnie jakimś rodzajem schizofrenii, a taka właśnie jestem. Taka ''rozdwojona'' czuję się również wtedy, gdy widzę jak olewa ją jej ojciec, a ona się jeszcze cieszy, zwyczajnie dlatego, że przyjechał...

Właśnie sobie uświadomiłam,że jestem bardzo samotna w moim macierzyństwie.

Bycie matką po rozwodzie kiedy ojciec utrzymuje stały kontakt z dzueckiem to nie jest samotne macierzyństwo i bardzo daleko mu do takiego.

Nie ma co sobie wkładać na głowę aureoli z tego powodu. Prawdziwe wyzwanie to być naprawdę samotną matką. I takim kobietom należy się wsparcie podwójne.

Tak można wychować ``szczęśliwe`` dziecko....ale to pozory.........dzieci chowają uczucia i to wszystko wychodzi potem,mają też zrąbane życie pod wieloma względami.....mimo że nam się wydaje że jest cacy.Zostałam sama z synem jak miał 3 latka.....mój tata był wtedy jak ojciec dla niego.............syn zawsze dobrze się uczył.....dziła w Caritasie.......studiuje prawo..............jest lubiany, mądry i wydaje się ze to cud............bo ojciec zapomniał  nim i nawet alimentów nie zapłacił nigdy..ALE.............mój syn ma 20 lat........od 5 lat jest z t samą dziewczyną ....prawie mieszka tam u niej.......nie chce studiować w innym miescie.....nie walczy o stypendia ...ogólnie...to dl amnie żyje jak stary malutki..............bo to daje mu stabilizację.....proste....tej której nigdy nie miał.Dziewczyna ma teraz 17 lat.......łatwo  policzyć miała 12 jak się poznali..........Ale okay, ja akceptuje jego zycie,nie jest niefajne,ale pokazuje jak człowiek zamyka się w sobie i boi się potem zmian i być może kupuje fałszywe dla siebie wizje byle mieć świety spokój.
Nie wierzę też w rodziny patchworkowe....to fikcja i udawanie i tyle,a teraz najprościej jest się rozwieść mieć inne dzieci..łączyć te dzieci....i w ogóle to jest straszne co się teraz dzieje.......dziecka bez biologicznej rodziny,która funkcjonuje normanie nie da się wychować na takie bez skazy.Jesli ktoś w to wierzy to dla mnie sam siebie oszukuje.Można starać się wychować ale rana zostaje...i takie dziecko niekoniecznie musi o tym mówić ani to pokazać.

Witaj Aga30, dawno nie wchodziłam na forum- ponad rok, pamiętam Twój post, w którym napisałaś, że jesteś w ciąży i spotkałaś fajnego faceta. Ucieszyłam się Twoim szczęściem- kolejna, której się udało i dlatego bardzo przykro i się zrobiło, gdy dziś przeczytałam Twoje najnowsze posty.

Nie umiem ci dordzić w tej konkretnej sprawie, ale emocjonalnie jestem z tobą i córeczką i będe wierzyła w happy end, nie ważne czy z facetem czy bez, ja funkcjonuje bez i funkcjonuje bdb!!!!
Trzymam mocne kciuki za was

Problem w tym, że zarówno macierzyństwo jak i ojcostwo to nie tylko zabawa. Bawić z dziećmi potrafią się przez chwilę nawet osoby, które ich właściwie nie znoszą, a codzienne życie jest nieco trudniejsze... . Oczywiscie lepsze to niż kompletny brak kontaktu. W pewnym sensie cieszę się, że nie widuję swojego ex co tydzień, dla mnie to akurat swego rodzaju ''ulga'', dla dziecka- wręcz odwrotnie.
Zdaję sobie też sprawę, że nawet najlepsza zabawka nie zastąpi małej ojca, to wszystko jest tak strasznie oczywiste.

Co do partnera- mam nowego, ale jego zainteresowanie córką jest na minimalnym poziomie. Żartuje, czasem coś jej kupi. Ale nie czuje żadnej odpowiedzialności, także w tym momencie jest bardzo kryzysowo i nie wiem jak będzie dalej. Biorę niestety pod uwagę rozstanie, tylko zaczynanie wszystkiego od początku jest ponad moje siły. Uważam, że to cholernie nie fair ciągle trafiać/wybierać? sobie facetów, którzy tym tematem są niespecjalnie zainteresowani.

Pocieszam się, że moja córa dobrze sęe rozwija. Na co dzień  coś powie o tacie, ale bez jakiegoś specjalnego przejęcia. Staram się byc dobrą mamą, choć wielu rzeczy również nam brakuje, bez wielu musimy sobie radzić.
Mam nadzieję, że córka widzi moje starania i czuje się kochana.

Aga, ja może jestem pesymistką, ale mam jakieś takie przeczucie, że moje życie uczuciowe też się zakończyło. Tak jak napisała Kocurek - macierzyństwo to nie zabawa.
Jedno wiem na pewno - nie zwiążę się pochopnie z żadnym facetem, ponieważ nie chcę, żeby moje dziecko przywiązało się do gościa, któremu po jakimś czasie znudzi się "zabawa" i odejdzie. Moje dziecko i tak cierpi z powodu braku ojca, nie dołożę mu dodatkowej traumy typu "znikający wujek". W moim otoczeniu nie widzę facetów chętnych do wiązania się z kobietą z dzieckiem, a tym bardziej chętnych do stworzenia poważnego związku.
Pomijam już fakt, że zasadniczo nie mam czasu na randki. Pracuję długo, potem muszę zrobić jakieś zakupy, posprzątać, ugotować, no i oczywiście zająć się dzieckiem, które nie widzi Mamy przez dobre 10 godzin i po prostu tęskni. Ciągle zresztą mam wyrzuty sumienia, że zbyt mało czasu spędzam z dzieckiem.
Cóż, przykro mi, ale z mojej perspektywy tak to wygląda.