Nie chcę się rozpisywać ale ponieważ ostatnio znów powróciły moje "strachy" potrzebuję chyba jakiejś wskazówki jak z nimi walczyć. Może ktoś z Was miał podobnie????
Jestem szczęśliwą żoną i matką, zawodowo zaczynam się znów realizować po powrocie z urlopy wychowawczego. Nie mam problemów materialnych, w sumie żadnych 
Ponieważ przeżywam najlepszy okres w moim życiu, takie spełnienie bajki, zaczęły pojawiać się irracjonalne cienie. Nie zawsze i nie obsesyjnie ale pojawia się u mnie strach przed utratą bliskich, dzieci i męża. Najbardziej boję się kiedy gdzieś razem jedziemy, np nad morze, wtedy pojawia się strach. Wiem wiem, nie powinnam go karmić i staram się odpędzać od siebie chore myśli ale kiedy na dodatek przeczytam w prasie o jakimś wypadku śmiertelnym, strach wraca. Ma ktoś podobnie? Może jakaś rada jak przestać myśleć??? Staram się nie nakręcać, myśleć pozytywnie, bo w sumie nie mam wpływu na przyszłość ale tej obawy o życie moich bliskich nie umiem w 100% wyeliminować. Strasznie mnie to męczy. Najczarniejsza wizja to taka, że staje nam się coś złego i nie ma kto zając się dziećmi..........bo własnej ewentualnej śmierci się nie obawiam......... jak to zwalczyć???
Podobne tematy
Ja myślę, że takie myśli ma każdy kto ma rodzinę i raczej nie trzeba tego "leczyć" póki nie zamykasz najbliższych na klucz w trosce o ich bezpieczeństwo 
Jeśli nie odczuwasz tego lęku b. często i obsesyjnie, to nie ma w tym chyba nic dziwnego.
Ja mam momenty w życiu, kiedy takie właśnie strachy nie pozwalają mi funkcjonować, z tym, że mam zdiagnozowaną nerwicę lękową.
Nie mam męża, dzieci.
Ale rownież odczuwam taki niepokój.
Jedziemy z narzeczonym autem a w radiu mówią o śmiertelnym wypadku, w tedy to jest panika na maksa. Wyobrazam sobie juz nie powiem co. Nie wiem czy to jest normalne, pewnie w granicach rozsądku tak, staram sie nie myslec ale ciezko mi to przychodzi.
Mój narzeczony mial motor, ścigacza spóźniał sie 5 min ja juz mialam najgorszy scenariusz przed oczami. Na szczęście sprzedal i o jedna fobie mam mniej.
- bbasia
- Redaktor Działu Psychologia
- Nieaktywny
Nie czytać, oglądać, słuchać informacji o wypadkach, katastrofach, chorobach itp.
Zająć sobie czas (jak ma się go przypadkiem za dużo ) jakimś hobby, praca, ćwiczeniami, spotkaniami z sympatycznymi osobami itp. Dodatkowo zmęczenie fizyczne sprawia, ze zasypiamy bez problemu,. Bo takie oczekiwanie na sen często rodzi głupie myśli.
Jak jedziecie samochodem - włączyć muzykę i sobie śpiewać razem z radiem. Wtedy się nie myśli
He, he... dobrze tak radzić, a sama często sobie wkręcam takie myśli... wystarczy, że ktoś bliski nie odbierze telefonu jak zadzwonię
Chyba jak jest za dobrze, to człowiek sobie musi wymyślać problemy.
Ja mam takie napady czasem,zwłaszcza jak słyszę o czyjejś śmierci
teraz znowu to przyszło,gdy w wypadku zginął mąż mojej koleżanki zostawiając 2 małych dzieci.
Albo jak słyszę o chorobie kogoś znajomego.
Teź tak mam.Rozmawiałam na ten temat z moim psychiatrą,odpowiedziała źe ona teź jest mamą i ma takie same lęki.
Są rzeczy i sprawy na które nie mamy wpływu.
Pamiętam historię z dzieciństwa - dokładnie nie potrafię zacytować kim byli bohaterowie.W pamięci utkwiły mi tylko świece - jedne wyglądały na dopiero co zapalone.Paliły się pięnie źywym ogniem.
-To była świeca osoby która dopiero rozpoczynała źycie.
Były teź juź tylko ogarki ,płomyk ledwo sił tlił.
- To były świece osób starszych których źycie ledwo się tliło.
Jedna ze świec zgasła nagle,jakby podmuchem silnego wiatru.Daleko było jej do "ogarka" a jednak zgasła.
- Dla kogoś właśnie skończyło się źycie...
Dziękuję Wam dziewczyny bo już się bałam, że wariuję, teraz przynajmniej wiem, że nie jestem sama 
Daria1968 Tobie też dziękuję ale tą opowieść o świecach mogłaś sobie darować, jeśli nie chcesz żebym dostała zawału
Joga będę delikatniejsza sorry;-)
czasem. ale jak sie naoglądam wiadomosci i naczytam faktu
Joga, jak miło, że jesteś.
Oczywiście, że się o bliskich martwimy. Nie wariujesz, normalna reakcja, tylko lęki będą zależne od sytuacji. Jeśli ktoś się niczym nie przejmuje, to znaczy że mu nie zależy i to byłoby niepokojące.
Nie wiem czy się nie mylę: któreś z twoich dzieci poszło do szkoły? Dopóki istnieje obowiązek odprowadzania i odbierania przez rodzica, bądź osobę upoważnioną, nie jest źle. Lecz później człowieka diabli biorą, bo maluchy wiadomo, nie myślą racjonalnie i gdzieś się tam zawieruszą. Cholera, nawet jak są dorosłe, to czasami trzeba do łba to i owo wbić.
Ale powiem wam, że telefonia komórkowa znacznie ułatwiła sprawę. Jak jej nie było, a w radio, telewizji, mówili o jakimś wypadku, plus pewne szczegóły mogły sugerować, że dotyczą bliskich - nie jeden raz dosłownie cała chodziłam, zanim jakieś wieści dotarły.
12 2014-09-26 12:29:11 Ostatnio edytowany przez Joga (2014-09-26 12:31:16)
Joga, jak miło, że jesteś.
Chaber czy ja mogę na priv w prywatnej sprawie napisać??? Potrzebuję rady 
Co do dzieci, to tak jedno w szkole i właśnie pojechało na wycieczkę a ja się stresuję jak sobie radzi Ja nawet jak posprzeczam się z mężem i on jedzie do pracy to zanim wróci myślę tylko o tym, że gdyby się coś stało to nasza ostatnia rozmowa byłaby kłótnią o pierdołę, dlatego się nie kłócimy a cichych dni nie ma w ogóle bo niestety przy okazji jestem gadułą
Pisz Joga. Przepraszam ,że tak późno dostrzegłam prośbę. No i hasło do konta odzyskałam, bo na pocztę nie zaglądałam wieki.
Kontrolowany lęk pozwala nam działać racjonalnie, przewidywać zagrożenia i je omijać lub im zapobiegać.
Pokazywanie w mediach skutków ludzkiej głupoty, braku ostrożności, braku przewidywania nie zawsze działa, a czasami działa odwrotnie niż byśmy chcieli. Zamiast uczyć odpowiedzialnego zachowania wywołuje paniczny strach czy niekontrolowany lęk.
Człowiek wystraszony zwykle nie działa racjonalnie.
Niekontrolowany lęk może przerodzić się w nerwicę.
mam podobnie, ale mysle ze to normalne gdy nam zależy na czyms, poki nie sa ta natrętne ciagle myśli o zagrożeniach to jest ok, da się z tym zyc:)