facet po 40, niesmialy czy niezainteresowany?

Witam Was, mam pytanie do panow ale nie tylko. Znam pewnego faceta 41 lat (ja 4 lata mlodsza) od prawie roku. Widzimy sie raz na pare miesiecy ale mamy kontakt sms i mailowy w tak zwanym "miedzyczasie". Znamy się z powodu wspólnego hobby, które zalicza się do tzw raczej "męskich sportów". Po raz pierwszy spotkalismy sie prawie rok temu, nie zrobil na mnie jakiegos piorunujacego wrazenia (nie byl raczej w moim typie i do tego raczej niezbyt przystojny) ale fajnie mi się z nim rozmawiało choc na początku nasze tematy ograniczaly sie dlugo tylko do wspólnego hobby. Ale jakies tam tematy z życia prywatnego od czasu do czasu się przewijały i po jakimś czasie stwierdziłam, że facet ma przyciągającą mnie osobowość - właśnie taką jaką cenię sobie w drugim człowieku. Jego poglądy na różne tamaty zgadzają się z moimi, patrzymy podobnie na życie, mamy podobne marzenia... Po jakimś pół roku znajomości stwierdziłam, że bardzo mi na nim zaczęło zależeć, tęskniłam za nim, za możliwościa kolejnego spotkania a na kazda kolejna wiadomosc czekalam jak nastolatka z biciem serca. Problem w tym, że miejsca w których się spotykamy nie sprzyjają romantycznej atmosferze, czy też atmosferze intymności. Nie mam też za bardzo możliwości, żeby pokazac mu się od tej lepszej, kobiecej strony gdyz tam, gdzie sie spotykay na uprawianie wspolnego hobby moj stroj jest bardziej męski niż kobiecy, zero makijazu i seksownych ciuchow a tematy zwykle ograniczają się do tematow tzw ogolnych, gdyż jest tam zwykle bardzo dużo ludzi i bardzo mało jest okazji do tego, żeby zostać sam na sam. Ale wydaje mi sie od jakiegos czasu, ze tez mu sie podobam jako kobieta i ze lubi ze mna przebywac sam na sam. Caly czas rozmawiajac ze mna usmiecha sie, patrzy mi prosto w oczy, czasem bardzo dlugo... Nawet gdy stoimy daleko od siebie lub przypadkiem na siebie wpadniemy od razu lapiemy sie wzrokiem i usmiechamy sie szczerze do siebie Zauwazylam tez, ze czasem mi sie przyglada z oddalenia, kiedy mysli, ze tego nie widze Jest bardzo uwaznym sluchaczem, zwraca uwage na to co mowie, pamieta rozne szczegoly, duzo zartuje, troszke sie popisuje. Wiem, pisze jakbysmy byli para szczyli, ale na prawde tak to wyglada. Kiedy ze soba rozmawiamy, to tak zartujemy jakbysmy mieli znowu po 20 pare lat.... Kiedy jestesmy w swoim towarzystwie to usmiech doslownie nie schodzi nam z twarzy. Troche mnie podpuszcza tez... stwierdzil kilka razy, ze ma lekka nadwage i ze powinien schudnac, kilka razy podkreslil tez fakt, ze niefajnie jest byc takim niskim facetem  (jest nizszy ode mnie o jakies pol glowy - ja jestem dosc wysoka kobieta). Ja to troche odbieram jak kokieterie, ale tak na prawde to nie wiem, dlaczego on tak mowi. No i teraz moje pytanie, zastanawiam się, czy jest jakas szansa, żeby rzeczony mezczyzna zobaczyl we mnie kobiete a nie tylko dobra znajoma do uprawiania sportu. Jak szybko zakochują się faceci po 40? Czy jest jakas szansa, ze jezeli nie "trafilo go piorunem" na pierwszym spotkaniu, to po jakims czasie nasza znajomosc moze sie przerodzic w cos wiecej? Na prawde po kazdym jego gescie i spojrzeniu widze, ze jest mu dobrze w moim towarzystwie, czesto czuje, ze mnie szuka wzrokiem, podchodzi, staje blisko, zagadauje. Ale caly czas dreczy mnie mysl, czy jezeli nie spodobalam mu sie jako kobieta od pierwszego dnia, to juz nie ma na to raczej szans? Jest niestety dosc niesmialym mezczyzna i raczej zamknietym w sobie, co zreszta kiedys nawet powiedzial przy jakiejs okazji. Wydaje mi sie, ze wyslalam mu juz bardzo duzo sygnalow mowiacych o tym, ze mi sie cholernie podoba, ale nie wiem, jak on je odbiera. Mnie sie wydaej, ze on raczej mysli, ze tylko jestem dla niego mila i mam taka osobowosc (czesto sie zmieje, dotykam innych w rozmowie, duzo zartuje ze wszystkimi) i ze na nic wiecej z mojej nie moglby liczyc, ze jestem po prostu mila i wesola. Ja to odbieram troche jak "chcialbym a boje sie". Nie mam zupelnie juz pomyslu jak go osmielic do jakiegos dalszego dzialania. Dodatkowy klopot to taki, ze mieszkamy na dwoch roznych koncach kraju, wiec nie moge zaproponowac mu wyjscia gdzies lub wspolnego wypadu, bo jest to fizycznie niemozliwe a bardzo bym chciala. Ten facet to naprawde twardy orzech do zgryzienia, bo robi praktycznie tyle na ile ja mu pozwalam, ale sam niczego wiecej nie inicjuje. Mam juz swoj wiek, ale koncza mi sie powoli pomysly, jak mam go osmielic do czegos wiecej. Wiem, ze od bardzo dlugiego czasu nie umawial ze z zadna kobieta, moze zapomnial jak to sie robi? Za jakies 3 tygodnie bede przypadkowo w jego miejscowosci i zastanawiam sie, czy nie zainicjowac jakiegos spotkania wtedy, ale tak bardzo boje sie rozczarowania, ze na przyklad napisze mi, ze nie ma czasu albo ze mu nie pasuje. Wtedy juz chyba calkiem strace nadzieje na cokolwiek. Nie wiem tez, czy wypada kobiecie w tym wieku inicjowac cokolwiek. Moze lepiej napisac mu tylko, ze tam bede, niby w zartach, i zobaczymy, czy sam cos zaproponuje? jak myslicie. Czuje, ze pomimo mojego wieku wpadlam jak sliwka w kompot Po ostatnim naszym zgrupowaniu, ktore trwalo prawie tydzien, nie moglam dojsc do siebie przez prawie dwa miesiace, zalowalam ze nie zrobilam nic wiecej a nasze kontakty mailowe i sms pozostaly takie jakie byly, grzeczne, mile, zartowne ale nic wiecej ;( a ja czuje, ze spotkalam faceta, na ktorego czekalam cale zycie i nie chce z niego zrezygnowac. Czy ktos z Was przezyl cos podobnego? Ze facet kamuflowal sie z okazaniem jakichkolwiek uczuc TAK dlugo??? Panowie, czy niesmialosc albo niepoewnosc zainteresowania z drugiej strony, moze kogos az tak paralizowac do dzialania. A moze on wcale nie jest zainteresowany mna jako kobieta, tylko fajnie spedza mu sie czas ze mna na zgrupowaniach. To bylaby najgorsza wersja z mozliwych jak dla mnie ;( Mam straszny metlik w glowie, bo zaden inny facet nigdy tak sie przy mnie nie zachowywal ( troche jak zakochany podlotek ) a rownoczesnie nie wykazywalby sie zadna inicjatywa, zeby cos z tym zrobic. Dodam jeszcze na koniec, ze nie jestem jakims pasztetem i pomimo ze mam juz 37 lat to faceci sie za mna ogladaja a przyjaciele (rowniez faceci) twierdza, ze mam fajne poczucie humoru i ciekawie sie za mna rozmawia, wiec nie widze powodu w sumie, dla ktorego facet stwierdzilby ze nie ma sensu wogole probowac czegokolwiek, no chyba ze wogole na niego nie dzialam i traktuje mnie jako kumpla do sportu. Czy jest jakas szansa, ze to sie moze zmienic? Bardzo chcialabym sie dowiedziec, co mysla o tym panowie, szczegolnie ci po 40-ce ale nie tylko. Jest jakas nikla szansa, ze cos z tego bedzie?