zakup domu przed ślubem

Wiesz w cale sie nie dziwie ze sie zastanawiasz. Jemu jest przykro bo mu nie ufasz, powiedz mu ze Tobie tez jest przykro bo on Tobie nie ufa. Kółeczko sie zamyka.
Zastanow się dobrze czy chcesz tak jak Twój narzeczony.
Jasne milość miloscia ale lepiej miec grunt pod nogami niż żyć z myślą ze w każdej chwili moze Cie wyrzucić.

Ja na Twoim miejscu wprost bym powiedziała skoro mamy zostać małżeństwem to jak to wygląda żeby kupić mieszkanie tylko na faceta, tym bardziej ze wklad Twój będzie, maly bo maly ale będzie i co najważniejsze kredyt będziecie spłacać razem. Wiec czy on sobie jaja robi ?

Nie pozwol sobie na takie traktowanie, albo razem albo w cale.

Dziękuję za odpowiedzi

luc właśnie też pomyślałam o takim rozwiązaniu, bo 1/5 byłaby sprawiedliwym podziałem, co do którego nikt nie miałby wątpliwości. Tyle, ze umowa przedstępna już podpisana, a nie jestem pewna, czy w banku nie wymagają, żeby to narzeczony był jedynym właścicielem. Ale mi tak naprawdę nie rozchodzi się o tę wspólnotę w sensie prawnym. Po prostu mam wrażenie, że wciąż będe pamietać o tym, że tak naprawdę to nie jest mój dom i w kazdej chwili mogę być zmuszona go opuścić. Ale może za dużo nasłuchałam się w domu rodzinnnym i teraz niepotrzebnie robię z igły widły

To nie stoi na przeszkodzie.

To już inna kwestia. należałoby to w banku wyjaśnić.

Ujmę to tak. Sama gdy byłam młoda, to nie myślałam o takich sprawach. Dziś podchodzę ostrożniej. Nie dlatego, że mam własne złe doświadczenia (bo mam wręcz przeciwne), ale zbyt dużo już takich spraw spotkałam.
Trzeba przyznać, że to są bardzo delikatne kwestie, łatwo urazić partnera. Jednak skoro masz się z tym źle czuć (abstrahując już od różnych teoretycznych możliwości w przyszłości), to powinnaś tę sprawę z narzeczonym wyjaśnić. Właśnie w taki sposób jak piszesz: że nie będziesz się czuć na swoim, że to dla Ciebie dyskomfort itp. Nie dlatego, że mu nie ufasz (aby go nie dotknąć), ale dla Twojego dobrego samopoczucia. Kochający partner powinien to uwzględniać.
Kwestia delikatna i delikatnie trzeba ją rozwiązać.

Nie jest tak jak pisze Cisowianka, że nic ci się nie będzie należeć, bo dom faktycznie będzie stanowił własność tylko Twojego narzeczonego, później męża, ale nakłady na niego (np. kredyty), to już w małżeństwie są do rozliczenia (po ustaniu wspólnoty).
Obojętnie czy będą dzieci, czy nie.

Dziękuję Wam wszystkim za odpowiedzi.
Wkład własny to ok.60%, wiec jest dość duży.
Ale myślę, że rzecz rozbija się głównie o to, że oboje chcemy zabezpieczyć na wypadek ewentualnego rozstania. I choc oboje uznajemy swoje racje, nie wiem czy uda nam się osiągnąć kompromis. Bo kiedy mówię, że włączylibyśmy dom pod wspólnote tylko w razie gdyby udało się wciągnąć mnie pod umowę kredytową, to twierdzi, że i tak go to nie satysfakcjonuje. Na tą 1/5 też kręci nosem, bo nie chce mieć podzielonego domu "jak tortu". Twierdzi, ze on nigdy nie wytnie mi numeru i nie przewiduje rozwodu. Złości się, że uważam, że mógłby mnie wyrzucić na bruk. A ja po prostu myślę, ze "tyle o sobie wiemy ile nas sprawdzono", a ludzie teoretycznie nie są zdolni do świństw, a jednak je popełniają. Jednak po dzisiejszej rozmowie wiem, że absolutnie nie działa w złej woli i po prostu za bardzo zależy mu na domu, by potem bać się, że w jakis sposób może zostać mu odebrany, dlatego woli sam nad wszystkim sprawowac pieczę. Oczywiście jeśli już, to zarzeka się, że odda mi cały mój wkład, ale mi bardziej chodziło właśnie o tę świadomośc, że dom jest wspólny, taki "nasz", a nie tylko jego

Dzięki luc, ale nie ma czego wybaczać bo faktycznie z mojej strony też to tak wygląda. Powiedziałam mu, że on z marszu mi nie ufa (bo nie chce mnei uwzględnić jako wspólwłaściciela, nawet w tej 1/5), a ode mnie wymaga żebym mu ufała. Bo ja moge go zostawić, on nie jest do tego zdolny ;/ Swój honor mam i nie będe się prosić, skoro uważa, że mi się nie należy, to nic na siłę. To boli, fakt, ale nie chcę by pomyślał, że jestem materialistką albo łowczynią posagów. W razie czego będę zbierać faktury na meble i jakby nie daj Boże doszło do rozwodu, to będe miała dowód na swój wkład w dom.

Ja mam dokładnie takie same odczucia.
I nie pisz, że się nie będziesz prosić. Ja rozumiem, że może nie chcieć podziału pół na pół. Skoro dużo więcej wkłada to w porządku, ale powinnaś być wpisana jako właściciel 1/5 części. Ewentualnie jeśli nie chcesz się prosić to nie wkładaj tych pieniędzy w ten dom tylko sobie odłóż na "w razie czego".

Dziwne żeby przed ślubem ktoś zakładał, że się rozwiedzie, a jednak tyle rozwodów w koło.

Także albo nie odpuszczaj albo nie wkładaj w to mieszkanie pieniędzy.

Aha w sumie moi znajomi wyszli z takiej sytuacji w taki sposób, że spisali umowę pożyczki, ale szczegółów nie znam. Tu by trzeba było sobie doczytać jak taka umowa musi być skonstruowana żeby się nie przedawniła czy coś.... No i najlepiej to załatwić notarialnie.