Czy to początek końca???

To co napisałaś , to scenariusz wielu małżeństw. Ty nie jesteś jeszcze żoną więc nie musisz tego znosić , pogadaj z nim , żeby się nawrócił a jak nie to go wywal z życia , na co ci ktoś kogo kochsz , a ten nic w zamian nie daje ? Samo uczucie nie wystarcza by być szczęsliwą , na pewno to zauważłaś .

Roxana ma rację. Nie jesteś w związku małżeńskim, więc nie masz się nad czym zastanawiać. Albo pogadaj z nim i facet zrozumie i poprawi się, albo nie ciągnij tego dłużej, bo nie ma to sensu. Posłuchaj "doświadczonych" przez los i facetów kobiet. Jesteś młoda i wszystko jeszcze przed Tobą. Miłość jest niestety ślapa. Zastanów się czy na takie życie z nim jestes w stanie się zgodzić? Ja bym nie wytrzymała (i pewnie poniekąd jestem teraz sama, ale może jeszcze będzie czas na prawdziwą miłość).

Hmm.... trochę mi to coś przypomina - miliony małżeńśtw:). A tak na poważnie - jeśli Twoje uczucie jest szczere i masz w sobie dość siły, to walcz o Was. Jednak sukcesu nie możesz być pewna. Ja walczę, bo jestem już mężatką i mamy dziecko - także niejako jestem "zmuszona" do tej walki. Ale Ty nie musisz się poświęcać i robić czegoś wbrew sobie. Wiem, że łatwo mówić - ale spróbuj spojrzeć na Was nie przez pryzmat uczuć - miłości. Zadaj sobie pytanie, czy jesteście przyjaciółmi. Z własnego doświadczenia wiem, że przyjaźń to podstawa udanego związku. Jeśli nie ona jest fundamentem, to właściwie kwestia czasu, kiedy ten związek zacznie się sypać, a partnerzy cierpieć.

Proponuje najpierw wciągnąć go w domowe obowiązki itp. jeśli to nic nie da to należało by pogadać nawet na siłę, może ma jakieś problemy, może jakieś przeżycia z dawnych lat, może zaczyna się nudzić i potrzebujecie jakiegoś urozmaicenia, wyjścia wyjazdu albo całego dnia osobno, każde z was w inną stronę, aby było o czym gadać...
Bo sytuacja jaką opisałaś jest bardzo niepokojąca i należy to wyjaśnić i podjąć odpowiedni kroki w miarę postępowania

PS czy on jest straszy czy młodszy od Ciebie? czy w Twoi wieku?

nie ma co się oszukiwać że na pewno pozwoliłaś na to od samego początku i teraz dlatego tak jest.
gdybyś od początku od niego wymagała prosiła go o pomoc w domu było by zupełnie inaczej.
teraz może i jest trochę za późno na zmiany no ale warto spróbować.
jedyna wada kobiet "kochamy drani" ale te mocniejsze chociaż trochę, kiedyś powiedzą stop koniec basta !!
pogadaj z nim na spokojnie bez nerwów że to i to i to ci nie pasuje, jak zareaguje tekstem "o boże czepiasz się" albo jak pisałaś "idź pogadaj z psem" to kiedy go nie będzie spakuj go i wywal z domu może się otrząśnie jak kocha. jeśli nie to nawet lepiej nie będziesz marnować życia z dupkiem

Sory ze znow sie Wam zale, ale szczerze mowiac nie mam komu

Nie odeszlam jeszcze, nie potrafie... chodz kazdy kolejny dzien niesie za soba tylko bol i lzy...

Codziennie slysze jaka to ze mnie idiotka, co zle robie, nawet ostatnio lozko zle poscielilam wszystko jest zle, cokolwiek powiem to slysze krytyke i te spojrzenia... patrzy na mnie jakby mial przed soba jakies nie rozumne stworzenie ktorym mozna pomiatac...
Mowie mo ze ma sie tak do mnie nie zwracac, ze nie jestem glupia a on swoje...

Wczoraj wlaczylam w pokoju ogrzewanie a on: wylacz to bo mnie glowa od tego boli, ja na to ze dopiero wl a on: to pewnie boli mnie od Ciebie! a potem przyszedl do lozka i chcial sie kochac a ja na to: juz cie glowa odemnie nie boli? odwrocil sie napiecie...
Bylo mi strasznie przykro az sie poplakalam, wtedy odwrocil sie do mnie przytulil mnie i tak zasnelismy...

O co w tym wszystkim chodzi??? Ja juz nie ogarniam... Czy to jakas meska gra???

Tak bardzo boje sie odejsc... Boje sie ze gdy znow kogos spotkam okaze sie poprostu kolejnym frajerem... z drugiej strony boje sie samotnosci...
Nie mam z kim o tym wszystkim pogadac, nie mam przyjaciol takich od serca a przeciez nie bede opowiadac tego kolezanka czy kolega z uczelni ( zreszta on chodzi do mojej grupy na uczelni wiec kicha,nawet by nie wypadalo.. )

Rodzina... nie mam na co liczyc niegdy mnie nie wspierala... zawsze bylam ta najgorsza... a moja matka znow mi powie a nie mowilam trzeba bylo sie nie wiazac...

Co robic jak dalej zyc???
Najchetniej bym zasnela i nigdy sie juz nie obudziala...

Hej kobiety

No i stalo sie... koniec zwiazku nastapil... ale nie ja go zakonczylam tylko on... co jest dla mnie ogromnym ciosem bylismy jakis czas za granica wrocilismy do kraju odwiozl mnie do rodzinnego domu bo chcialam sie zobaczyc z rodzina, usciskal pocalowal powiedzial do zobaczenia i pojechal do swojego domu a na drugi dzien tel ze to koniec bo ja do niego nie pasuje!!! rozumiecie to???

Dla mnie jest to tragedia, nie moge sie pozbierac,od kilku dni prawie nic nie jem tylko leze i placze ;(
Wiem ze ten zwiazek nie mial sensu ale serce mi peklo jak dalej zyc???
Wszystko mi sie zawalilo caly swiat !!!
musze zabrac od niego swoje rzeczy tylko nie wiem czy mam na to sile, w domu w sumie nie ma dla mnie miejsca-dawno sie wyprowadzilam moja siostra zalozyla rodzine a ja zwalilam im sie na glowe.
nie mam ukochanej osoby, nie mam gdzie mieszkac nie mam nawet sily na dalsza nauke poniewaz on chodzi ze mna do jednej grupy i wydaje mi sie ze jestem zbyt slaba psychicznie aby dac rade uczyc sie patrzac na niego!!!!
Jedyne rozwiazanie jakie przychodzi mi do glowy to zabic sie i bedzie swiety spokoj!!!!
Dlaczego zycie jest takie niesprawiedliwe, takie trudne?? od kiedy pamietam kiedy udalo mi sie juz byc przez chwile szczesliwa wszystko mi sie walilo!!!!!!
Nie potrafie tak zyc!!! nie mam przyjaciol, rodzina mnie nie wspiera. na co komu takie zycie???