Zdradził...mimo,że sam kiedyś został zdradzony...

Ludzie powielają schematy. Ktos ich skrzywdził, to teraz oni krzywdzą, aczkolwiek jak to mowia - nie umyślnie. Nie tylko ze zdradą się spotkałem jesli o to chodzi. Poza tym moze wasze drogi sie rozeszły szybciej niz nastapila zdrada, a to był tylko juz efekt tego wszystkiego.

Moze Ty dostrzegłaś to jak juz było dawno po ptakach. U niego było źle duzo wczesniej, ale nie mowił o tym. Tak to jest jak ludzie sie nie potrafia komunikowac. Nie ma co rozmyslac, bo i tak nie wiadomo co w jego głowie siedzi , a i tak pewnie on sam nie wie. Stało się, trzeba to skonczyc jak nie ma chęci z obu stron.

Gwarancja braku zdrady (patrząc z perspektywy jego sytuacji z I małżeństwa) była ostatnią rzeczą, która zbliżyła mnie do tego człowieka... To była miłość..nadal jest...to nie jest proste wyrzucić kogoś natychmiast z serca.

Tylko nie rozumiem jego zachowania... Zadał mi takie samo cierpienie jakiego sam kiedyś zaznał... Nie licząc się z konsekwncjami gubi się w kłamstwach i idzie w zaparte...
Rozstać się trudno...a być razem jeszcze ciężej...

Jesteśmy po rozmowie. Rozstaliśmy się... Do samego końca nie przyznał się do winy... Tłumaczył się z każdego maila, smsa, przelewu... Na koniec przyparłam go do ściany i zapytany o to,czy jest ktoś w jego myślach odpowiedział,że 'w niedalekiej przyszłości być może ktoś się pojawi'. Okazuje się,że to ta osoba, którą podejrzewałam...że znają się 7 lat i świetnie się dogadują!! My znamy się 4,5 roku.
Ja wiem,że to nie jest tak,że między nimi do niczego nie doszło...po prostu nie miał odwagi powiedzieć tego na 100%. Jego deklaracja mówi przecież sama za siebie.

To takie bolesne.... W tej chwili czuję wielką pustkę... Czuję żal,że całą swoją miłość oddałam jemu.. Nie mogę w to uwierzyć... To jakiś sen...

Mieszkaliśmy zagranicą... Powiedział,ze przeszkadzało mu to,że jestem Polką,że przeze mnie nigdy nie zakorzeni się na obczyźnie (!), że nie dostanie obywatelstwa...że polska para ma trudniej............ A z tutejszą kobieta będzie mu prościej i po względem językowym, jak i finansowym oraz towarzyskim...

To tak strasznie boli... Wybrał z wyrachowania łatwiejsze życie.

Ten facet jest jakis żenujący. Serio.

Stwierdził,że między nami nie było chemii!! Że on cały czas czegoś szuka i nigdy nie jest szczęśliwy...
A my przecież unosiliśmy się nas ziemią...wszystko było dla nas możliwe, wszystko było piękne, wspaniale się dogadywaliśmy i kochaliśmy podobne rzeczy...To on o mnie zabiegał..to on się mną na początku zainteresował. Jeździliśmy, rozmawialiśmy, spędzaliśmy wiele chwil razem. Nie kłóciliśmy się prawie wcale. Byliśmy jak 2 połowy jabłka......

Jednak w pewnym momencie coś zaczęło się z nim dziać...te humory, te książkowe sytuacje świadczące o tym,że jest w tym związku ktoś jeszcze... Zwalanie na to,że to praca/depresja w nowym kraju/ że nigdy nie będziemy mogli mieć tu domu i czegoś swojego....

Jego zagraniczne otoczenie jednak zaczęło naciskać... Jego "przyjaciel" szef wbijał mu do głowy,że tylko z Francuzka (mieszkamy we Francjo, ja obecnie jestem w Polsce) może mu się udać...że tylko pieniądze i dziewczyny są ważne (sam miał liczne romanse). Zaimponowało mu otoczenie, w którym liczą się super samochody i garnitury od Kenzo... A ze to jest człowiek wrażliwy i bardzo podatny wpływom...to...stało sie nieuchronne.

W międzyczasie ja kochałam, ufałam....wyciągałam rękę,by mu pomóc..Zawsze byłam z nim...ale to nie wystarczyło.
Dobrze,że mam pracę - to teraz moja odskocznia.

A może faktycznie się w niej zakochał? Może to coś więcej?

To zauroczenie tą nową panną a nie miłość.

Thepass - Nie jest łatwo tak z dnia na dzień ująć się honorem i odejść.
Zostają uczucia. Był związek i nagle nie ma, jak to, dlaczego, kiedy, skąd.

MissBidi
:)Słuchaj a może on jest szantażowany, nie umie z tobą porozmawiać bo się boi lub wstydzi.
Tu na forum kiedyś byłą kochanka która szukała porad jak zmusić swojego kochanka szefa do bycia z nią...

Smutne co piszesz
...To tak strasznie boli... Wybrał z wyrachowania łatwiejsze życie...

Ale nie ma dla was nadziei, zazdroszczę ci ze umiesz się odciąć.
Naprawdę zazdroszczę. To jak z żałoba po śmierci, mija czas, najgorsze jest takie odwlekanie oszukiwanie, zwodzenie.

jego ego rozsypało się na kawałki w ten sposób buduje swoje poczucie wartości które jest zerowe

MissBidi cieszę się, ze napisałaś jak się losy u ciebie potoczyły. Szczególnie dobrze dla tych zdradzonych, które tego światełka w tunelu nie widzą i trzymają się kurczowego swego zdradzacza jakby był centrum wszechświata, a poza nim tylko czarna otchłań.
Wiem, że jest ciężko, oj wręcz okrutnie ciężko. To taki głaz, który nie pozwala ruszyć ręką i nogą, a przecież musimy go zrzucić z siebie, gdy chcemy iść na przód.
I daj sobie spokój z taka przyjaźnią, bo dla facetów znaczy tylko tyle: albo podbudowywuje jego ego patrzenie na łzy kobiety i dlatego oferuje jej przyjaźń, albo próbuje zostawić sobie ja jako rezerwę, a nóż głupia wybaczy i przygarnie kropka, po jego skoku w bok.
Najlepszą zemstą, która kobieta może zrobić takiemu facetowi to być szczęśliwą. I taką zemstę bym ci polecała. Zostaw przeszłość za sobą. A i jeszcze zaplanuj jakąś wystrzałową imprezę sylwestrową, co by ta żałoba po dupku nie trwała za długo.

Myślę, że na początku mógł się w Tobie zakochać, jednak to było ulotne....za szybko się pojawiłaś w jego życiu...byłaś takim plasterkiem...
Może cię kochał, może chciał....za dużo chciał od razu....może zadra w nim tkwiła i garbowała skórkę...może się poczuł jak zbity pies i postanowił wziąźć odwet jako zimny "sukinkot"...ale to gdybanie....zranił cie to pewne...czy zabawił nie wiem...może chciał coś na sile...
wiesz ludzie po zdradzie mają zryty beret i różnie reagują, i nie mam tu nic złego na myśli...poprostu sie bronią, próbują żyć, próbują normalnie egzystować, a że ranią....