Mąż zdradził mnie z mężczyzną.

mozliwe ze on jest biseksualista.skoro nie potrafisz byc z kims takim i mu nie ufasz to chyba nic z tego nie bedzie

Trudno ufać, jeśli ktoś nas wiele razy okłamał.
A on potrafi kłamać na zasadzie "złapie go ktoś za rękę, to twierdzi, że to nie jego ręka".

Najwyraźniej jest biseksualny...
No gdyby nie był, nie wydarzyłoby się to wszystko...

Miałam jednak chyba nadzieję, że może rzeczywiście tylko chciał spróbować. Taką otwartość przecież teraz mamy...
Myślałam, że może rzeczywiście do tego nie wróci.
Wiem mimo wszystko, że zależy mu na mnie...
Ale to chyba silniejsze, skoro mimo, że wiedział, co może stracić, jakoś do tego wrócił...

Ale czy ta sprawa z przypadkowym wejście na portal gejowski, ta sprawa z prezerwatywą... no czy w to w ogóle da się uwierzyć??

On nie przyznał się do niczego z własnej woli.
Na tyle na ile mógł kręcić, kręcił.

O innych wiedziałam tylko tyle, że miał kontakt (bilingi telefoniczne, naprawdę bardzo długie). Do tego jednego znalazłam w archiwum GG SMS-y. Coś w stylu: "dysponuję wolnym lokum w czwartek" (wyjechałam wtedy do mamy) lub "lubię mieć obciąganego i sam obciągnę" (sorry za dosłowność). Nie popuściłam, musiał się przyznać. A tamte teksty, które sugerowały, że mocno siedzi w temacie, tłumaczył, że jak się trochę poprzebywa na portalach gejowskich (np. w dziale anonse), to się człowiek ze słownictwem oswoi. Mnie trudno powiedzieć, czy rzeczywiście był w temacie, czy takiego chciał zgrywać przed tym kolesiem.

Dla mnie najgorszy jest właśnie brak zaufania.
Nigdy nie byłam typem zazdrośnicy. Nigdy wcześniej nie zaglądałam mu do komórki, nie sprawdzałam poczty (może błąd ).
Teraz jednak brak zaufania gnębi. Zwłaszcza, że kiedy to wszystko się działo, a działo się ładnych kilka miesięcy, jego stosunek do mnie nie uległ zmianie. Nie oddalił się, nie unikał seksu, mówił jak to bardzo kocha... a kiedy wyjeżdżałam do mamy, to pamiętam, jaki był "smutny", jak żałował, że nie będziemy razem te parę dni.

To wszystko sprawia, że ja wiem, że nie mogę w żaden sposób wyczuć momentu, kiedy to wróci... I to mnie przeraża.

Ależ ja byłam... co prawda u psycholożki...

Psycholożka, u której najpierw kilka razy był mój mąż, próbowała mnie przekonać, żebym dała mu szansę, że przecież nigdy nie ma pewności, że mnie ktoś nie zdradzi, a ona - ponoć - zna przykłady szczęśliwych związków z facetami z taką przeszłością.

Wiem, że są specjaliści. Nie oczekuję od Was fachowej pomocy, terapii, ale właśnie, byście powiedzieli, jak Wy to widzicie. Tak po ludzku...

Ja w tym siedzę. Trudno mi o obiektywizm.
Wiem, może z jednej strony to moje przeżycia, mój ból... ale to też ja wysłuchuję jego próśb i zaklęć i wyznań... To do mnie dzwoni, przekonując, jak tęskni, jak kocha... to mnie pomaga... czy wręcz się narzuca...

Po prostu głupieję. Z jednej strony w chwilach świadomości mówię sobie, że sam jest sobie winien, że wiedział, co może stracić... ale też nachodzą mnie czasem myśli, że może przesadzam, bo przecież w wielu małżeństwach dochodzi do zdrady...a on poza tym to chodzący (niemal) ideał.

Kiedys myslalam ze takie tematy chlopak zostawil mnie dla faceta itp to tylko tytuly tanich programow uwierzylam w to dopiero jak samo mnie to dotknelo....Bylam w podobnej sytuacji dokladnie rok temu poznalam faceta ideal oczarowanie fascynCJA dzielila nas duza odleglosc masa kilomentrow no ale coz uwazalam ze to ten jedyny i to nie ma znaczenia milosc pokona odległość kilometry.....godzinne romowy telefoniczne spotkania wszystko ekstra problem rozpoczol sie jak zaczełam naciskac na wspólne mieszkanie jego wyprowadzka do mnie czyli z duzego miasta do malego wykrecal sie ze nie ale tak naprawde nic go tam nie trzymalo bo ani nie miał pracy ani rodziny ani nic co nie pozwalaloby na jego przeniesienie sie...po okolo 3 miesiacach zaczol naciskać na zareczyny co bylo dla mnie paradoksalne bo chciaalm zachowac kolejność pierw ze soba zamieszkac poznać sie na wylot itp.Nie chcial tej zmiany...zycie seksualne nie istnialo wogole teraz wiem dlaczego oszukiwal ze sie leczy stosuje terapie itp.W pewnym momencie zaczeło mi to wszystko nie pasowac ta fascynacja duzym miastem .....zaczełAM dostawac dziwne plotki ze moze homoseksualizm.....w koncu postanowilam zerwac ta znajomosc choc pewnosci nie mialam zis okazalo sie ze jego fascynacja na niby to presja ojca ktory nalegal na synowa...podejrzenia znajomych i chyba zagluszenie walsnego sumienia za co chcial mi tAK zniszczyc zycie nie wiem....

Nie rozumiem rady tej psycholożki- dla mnie troche od czapy, z "jaką przeszłościa" , to jest cały czas teraźniejszość, zdradził bedąc z Tobą (lodzik zalicza sie do tej grupy) lubi stronki, dziwne smsy-, brak prawdy- ja zwariowałabym a nie próbowała dawać szanse. Jak??? Jeśli dałabym szanse to po kilku jego spowiedziach- musi okreslic swoja seksualnosc a naet jesli to zrobi, to po co facet który skacze na boki?? Czy z facetem czy z kobieta - to zdrada.

Trudna sprawa najlepiej by było pośledzić męża.Wszystko by się wyjaśniło bo zawsze zostają domniemania typu-a jesli nie kłamie itd.
Jeśli jest biseksualistą to rodzina dobrze maskuje jego osobowość która mogła by byc potępiona wśród ludzi.Niby czasy rozwiązłe a jednak jakaś presia z strony społeczeństwa w pracy itd. jest.Dlatego się boi i zawsze będzie zaprzeczał,że te stronki homoseksualne,smsy itp.to nie jest prawda.
Podobna sytuacja jest z nimfomanami nigdy się nie przyznają jeśli samemu się nie znajdzie niezbitych dowodów na te haniebne czyny.

Witam wszystkich a przede wszystkim założycielkę wątku:)

mieszkam od 1,5 roku z facetem o 11 lat starszym, w innym temacie opowiadałam już o tym, wiec nie bedę powtarzać..bo po co miałabym was zanudzać. Mam podobny problem, podejrzewam faceta o biseksualizm, fascynacja Warszawą bo to ogromne miasto, nie znam jego znajomych (o ile w ogóle ich ma), niechęć do seksu, robimy to sporadycznie, raz na miesiąc.. on głównie się masturbuje. Nie poznałam jego kolegi od tenisa ani osoby z którą wcześniej prowadził kancelarie. Gdy pierwszy raz u niego byłam po 3 miesiacach spotykania sie, wtedy pierwszy raz doszlo do pieszczot, dotykanie zaczął od pupy, od odbytu. Wiem że jego była podejrzewała go o homoseksualizm albo biseksualizm.. sporadyczny seks, pozne powroty do domu i jego agresja jak wspominam o gejach, jego rozeznanie w swiecie "popularnych" gejów też mnie przeraża. Słucha wykonawców gejów itd. Co mam o tym myśleć? Wczoraj mielismy awanture...mi slady nie zostaly ale jemu podrapanie tak, powiedzial to ojcu..teraz cala rodzina jest przeciwko mnie i powiedzieli "tej dziewczyny sobie nie zyczymy, niech wiecej nie przyjezdza". Po 2,5 roku związku jestem załamana...prosze napiszcie co mam zrobic? Jak mam to naprawic? (przepraszam ze troche wyszlam po za temat):(:(:(

Twój facet kochana to przykład wyparcia... on sam przed soba nie chce sie przyznac.... ciągnie go do mężczyzn.. nikt niechcący nie wchodzi na takie strony... i niechcący nie daje sobie zrobic dobrze...

Dziękuję wszystkim za wcześniejsze odpowiedzi... ale...
Nadal się miotam.
Mąż robi wszystko, bym do niego wróciła. Pomaga, nadal interesuje się dzieckiem, mogę na niego liczyć... a poza tym ciągle adoruje, wyznaje miłość itp... i nadal oczywiście twierdzi, że na stronę gejowską wszedł przez przypadek.

Są momenty, kiedy się wściekam, kiedy mu wygarniam, to co czuję i że nie mogę mu już zaufać, a bez zaufania to nie ma sensu...
ale są też takie, kiedy się łamię... kiedy myślę sobie, że są może gorsi mężowie, że może, skoro tak walczy, naprawdę byłoby już dobrze...

I wciąż nie potrafię podjąć żadnej decyzji.

Dodatkowo poznałam kogoś. To chyba dobry człowiek, nie ma nikogo... Staje się dla mnie kimś ważnym... choć jednak gdzieś tkwię w tamtym układzie i nie umiem go całkowicie zakończyć.

Mąż wie, że kogoś poznałam.
Mówi, że nie odpuści.
A ja już nie wiem, co robić.

Bez domknięcia starej historii nie zbudujesz naprawdę fajnej nowej.
Jeśli chodzi o męża - przyłapałaś go na drobiazgach, a w rzeczywistości było/jest prawdopodobnie dużo barwniej. Czy nie dopuszczasz takiej możliwości, że on prowadzi od lat podwójne homo/hetero życie ? Stawiam niestety, że tak jest.
A wrócić chce naprawdę bo to jedyny bezpieczny świat, który zna, choć pewnie bardzo, ale to bardzo pragnie, byś Ty magicznie zmieniła się w chłopaka...

Tegan, żebym to ja wiedziała, czego chce moje serce. Zdaje mi się jednak, że uczucie do męża już się wypaliło. Trudno jest kochać kogoś, przez kogo płaczemy... ale jest oczywiście przyzwyczajenie, masa wspólnych spraw, no i najważniejsze - dziecko.

I zastanawiam się czy zostanie w czymś, co znane, oswojone, tylko dlatego że przecież można trafić gorzej, jest dobrym rozwiązaniem, choć - jak mi się zdaje - dość powszechnie stosowanym.
To jednak też argument, którego używa moja mama. No... nie bije, nie pije, dba o mnie i dziecko. A że każdy ma jakieś wady... ot on ma akurat taką.
Ja czasem sama myślę, że może wydziwiam.

Jednak... czy ten fakt można rzeczywiście uznać za błahostkę?

Ze, na pewno masz rację. Trochę pewnie się pospieszyłam z tą znajomością... ale też źle mi samej. Nie chodzi o seks, to akurat, jeśli nie ma we mnie uczuć dla kogoś, potrafię wyciszyć... ale brak mi było przytulenia... i w ogóle bycia z kimś blisko.

Trudno mi też powiedzieć, czy prowadzi drugie życie. Ja też o tym wielokrotnie myślałam i nawet wiele razy użyłam przed nim tego argumentu, tj. mówiłam, że ja sądzę, że to co o nim w tej kwestii wiem, jest z dużym prawdopodobieństwem wierzchołkiem góry lodowej. Bo byłoby dużą naiwnością sądzić, że za każdym razem, kiedy mnie okłamał, oszukał, zdradził dowiadywałam się o tym. To chyba wręcz matematycznie niemożliwe.

Kenobi, nie mam chyba nic do stracenia. Jeśli się okaże, że w międzyczasie mąż sobie kogoś znajdzie, niezależnie od płci, chyba ostatecznie nie będę miała czego żałować. Nowa znajomość, jak to nowa znajomość. Nie zakładam, że musi się udać. Toczy się. Choć oczywiście nie chciałabym też skrzywdzić tego mężczyzny. Samo wytłumaczenie: "przecież wiedział, jaka jest sytuacja" jest niewystarczające.

Jednak trochę mam obawy odnośnie jego (męża) zachowania w czasie rozwodu... no i po. Miałam małą próbkę, bo gdy się pierwszym razem wydało, i ja chciałam, by się wyprowadził (byłam w ciąży, a jego obecność działała na mnie jak płachta na byka) on początkowo nie chciał tego uczynić. Powodem nie była troska o mnie, ale argumenty, że  ma prawo mieszkać, i że ja jego wyprowadzkę wykorzystam do walki o mieszkanie (choć to akurat było absurdalne). Okazało się też, że wziął pieniądze z konta oszczędnościowego. Fakt, były bardziej jego niż moje, ale jednak uderzył mnie fakt, że w momencie, kiedy jego żona będąca z nim w ciąży jest totalnie załamana tym, co zrobił, on myślał o zabezpieczeniu finansowym na wypadek gdyby doszło do rozwodu (fakt, wtedy krzyczałam, że chcę rozwodu). Później się tłumaczył, że kierowała nim mama i takie tam, ale obawiam się, że sytuacja może się powtórzyć... a tym razem jest o co walczyć. Niby zmądrzał, mamy swojej nie angażuje w nasze sprawy, ale obawiam się, że do czasu.

To sporo wiesz o upodobaniach swojego faceta-lubi jak mu się obciąga i sam chętnie obciąga.A to wolne lokum to wasze mieszkanie?To jest obrzydliwe!!!
I niby wszystko tak przez przypadek.
Posłuchaj swoich uczuć .
A choroby przenoszone drogą płciową?
Moim zdaniem on Cię nie szanuje.Ani Ciebie  ani Waszego dziecka.Nie dba o to abyś mpgła czuć się bezpiecznie.
Samolubne gnoiki-zjeść ciasteczko i mieć ciasteczko...
Co innego gdyby dał Ci moźliwość wyboru i otwarcie powiedział prawdę o sobie.Jakiego dokonałabyś wyboru?

Proponuję, byś przestała zastanawiać się nad przyczynami zachowań męża. Byś nie poświęcała uwagi jego uczuciom, jemu samemu.

Proponuję, byś swą uwagę skierowała na siebie samą.
Uciekasz od własnych uczuć. Może jednak skonfrontujesz się z nimi, z własnymi uczuciami wywołanymi zdradą męża? Dotarcie do nich i zmierzenie się z nimi pomoże Ci w podjęciu decyzji dotyczącej Twego małżeństwa. Łatwiej odpowiesz sobie na pytanie, czy jesteś w stanie żyć dalej razem z nim.

Niestety, wydaje mi sie, ze to malzenstwo nie jest juz do resuscytacji. Twoj maz nie zmieni swojej orientacji- nie ma takiego pstryczka, ktory by zmienial czyjas seksualnosc. Lepiej bedzie i dla Ciebie i dla niego, jezeli zaczniecie zycie osobno. On bedzie mogl "wyjsc z szafy" a Ty bedziesz mogla sobie ulozyc zycie z kims, kto lubi kobiety.

Kajka, czy Twoj maz zdecyduje sie na bycie wobec siebie szczerym, czy jest bi czy homo, to juz tak naprawde nie Twoj problem. Oczywiscie, powinniscie pozostac ze soba w cywilizowanych stosunkach (na stopie pozamalzenskiej), ze wzgledu na dziecko, ale ratowac tu juz nie ma czego. Czy, jezeli maz mialby dlugotrwaly romans z kobieta, oklamujac Cie, oszukujac, nie szanujac, to latwiej by Ci bylo wybaczyc? No, chyba nie. Boli tak samo, bo jest to zdrada.

Ano jest skomplikowana... to prawda

Dlatego właśnie Cię przestrzegam, byś w to nie brnął, jeśli czujesz, że nie musisz.
Tak naprawdę to ja się nigdy nie dowiedziałam, co było powodem tego, że w to wszedł... i czy zrobił to po raz pierwszy będąc już moim mężem, czy już wcześniej miał takie kontakty.
On twierdzi, że nigdy wcześniej go to nie interesowało. Nie mam jednak pewności. W tej kwestii mówił wszystko, tylko po to, bym od niego nie odeszła... wiele razy udowodniłam mu kłamstwo.
Wiesz, on nawet wtedy, kiedy w tym siedział na całego wysyłał płatne smsy, by sobie faceta gołego pooglądać. To jakaś akcja na portalu gejowskim pt."chłopak miesiąca".

W sumie to nieraz zastanawiam się, co by się stało, gdyby to wtedy się nie wydało.

Co do dawania mu kolejnej szansy... no dostał, parę lat temu. Wtedy sobie obiecałam, że kolejnej nie będzie. Na chwilę obecną po prostu czuję, że nie jestem już w stanie mu znów zaufać. Zresztą co to za życie? Wieczna kontrola, podejrzenia... Nie chcę tak.
Poza tym, jak to mój jeden znajomy rozsądnie gada "jajniki mi się starzeją" Poważnie, to chyba już nie mam czasu na kolejne i kolejne szansy. Tym bardziej, że sprawdzenie to nie kwestia roku czy dwóch. Raz że na jakiś czas, gdy dostanie szansę, na pewno będzie chciał wytrwać,a dwa, jeśli mu się to już nie uda z całą pewnością będzie jeszcze lepiej się z tym krył. Tym samym mogę latami o niczym nie wiedzieć.
A tak naprawdę to niewiele mam czasu, by zacząć od nowa, może urodzić jeszcze komuś dziecko. Nic na siłę, jedno już mam, i nie mam jakiegoś parcia, ale wiem, że to też było jakieś dopełnienie... na które za parę lat zwyczajnie nie będę mieć szans.

No i oczywiście nie zamierzam go pozbawić praw rodzicielskich. Straszenie nie ma sensu, zna mnie na tyle, by wiedzieć, że mimo złości, wybiorę rozsądne rozwiązanie, by nie krzywdzić bardziej niż to nieuniknione naszego dziecka.

Więc jednak rozwód. Póki co zbieram siły. On nie daje za wygraną. Cały czas zabiega. Mimo że wie, że z kimś się spotykam.
No właśnie. Jest ktoś. O 8 lat młodszy, wiec mam wątpliwości czy w to z kolei brnąć... choć wydaje się ok, mimo tej różnicy.

A Ty  wierzysz w te ostatnie przypadki z prezerwatywą i wejściem na stronę gejowską?

Ta... ja to wszystko niby wiem...
Po prostu moje życie byłoby prostsze gdybym potrafiła uwierzyć, że takie przypadki są możliwe.

Z jednej strony pytam, bo chcę usłyszeć prawdę, ale gdzieś podświadomie chyba chciałabym, by ktoś mnie przekonał, że to możliwe...

To takie trudne.
A on wygląda tak szczerze, gdy patrzy w oczy i zapewnia, że to przypadek... i że z tym skończył dawno temu... i że to go kompletnie nie interesuje, że tylko ja, tylko ja się dla niego liczę...

Jezu... aż trudno uwierzyć, że to może być fałsz.
Dlaczego on mi to robi?
I czemu, skoro wie, jaki ma problem nie pozwoli po prostu mi ułożyć życia na nowo... chyba na to zasługuję...

Ciężko mi z tym.
Czuję niemoc. Niby wiem, co powinnam zrobić, ale to takie trudne. Tak trudno jest zaczynać wszystko od nowa... Nie mam już chyba na to sił...

Oj Artur, przecież sam uznałeś, że trudno uwierzyć, że zużył tę prezerwatywę sam. Więc o masturbację tu bynajmniej nie chodzi. Nie robiłam problemów o coś takiego, bez przesady. A to co zrobił (z dużym prawdopodobieństwem) chyba nie można podciągnąć pod to "itp"

No właśnie bardzo chciałabym uwierzyć w wersję "tylko sobie ulżyłem ręką" ale jakoś nie potrafię.

Mnie się w głowie to jednak nie mieści. Kocha, zależy mu... ale zdradza i oszukuje.
Nie rozumiem tego, nie akceptuję.
A przecież nie jest tu mowa o jednym wyskoku po pijaku. To szereg różnych działań. Fakt, większość z nich (z tych o których wiem) działo się już dość dawno. Ale działy się w długim okresie czasu, co wyklucza brak możliwości refleksji. Działał świadomie. No i doświadczył już konsekwencji... rozstaliśmy się na jakiś czas, widział jak ogromnie cierpiałam, jak i później mi to nie dawało spokoju.
A mimo to znów okłamał. Być może zdradził.

Jejku... jeśli tak ma wyglądać miłość, to ja chyba już podziękuję.

Poprostu Daniel,

ogromne dzięki za Twój komentarz.

Tak... niby to wszystko wiem...
Więc czemu nie umiem raz na zawsze z tym skończyć?
I na dodatek nawet teraz się łamię... Co prawda nie daję mu tego odczuć. Kiedy rozmawiamy i wchodzimy na nasz temat, on oczywiście przekonuje, jak to mnie kocha, na mnie to działa jak płachta na byka... wściekam się niego i wygarniam mu jak bardzo mnie skrzywdził i jak bardzo niedorzeczne są jego tłumaczenia.

Ale jak siedzę sama...
Czasem jednak wątpię...
Myślę sobie, że może skoro tak walczy, że może naprawdę jest przekonany, że nigdy tego nie zrobi... że może się w to wkręcił jakoś (ot jak Artur, który pisał ostatnio o swoim problemie na forum)... ale jednak zrezygnuje z tego.

Ech, oszukuję samą siebie.
A tak łatwo radzić innym.
Przecież widać jak na dłoni, że są wykorzystywani, poniżani itp...

Czasem moje dziecko mówi, jak bardzo by chciało, byśmy znów byli razem. To jego marzenie. A mi się serce kraje...
Bo czuję się taka bezsilna... W sumie jedna moja decyzja i już dziecko ma znów rodzinę, pełną...
To nie w porządku, że to ja mam decydować, że to ja mam brać na siebie.
Niby wszystko jest konsekwencją jego decyzji... ale jednak to ja chcę zakończyć ten związek, to ja nie chcę stworzyć dziecku na powrót rodziny. I ono o tym wie. Nie zna szczegółów. Wie, że tata okłamał mamę (tak wytłumaczył to mąż) i że mama jest zła. Jednak czy rozumie? Na pewno nie. Bo ileż można być na kogoś złym?
...
Więc jednak się łamię.
Wiem, że rozwód nie jest końcem świata. Wiem też, że można sobie kogoś znaleźć. W zasadzie to nawet chyba nie miałabym z tym większego problemu. No już przecież się z kimś spotykam, choć ze względu na różnicę wieku, mam wątpliwości... nie potrafię się określić...
choć może to nie tylko o tę różnicę wieku chodzi...
może powodem jest przede wszystkim to... że zawisłam... i wiszę... ani nie jestem z mężem... ale jednak też tego nie zakończyłam całkowicie (i nie chodzi tu o formalny rozwód).

Ogromne dzięki. Chyba sobie wydrukuję Twój komentarz i będę czytać w chwilach słabości

Chcesz być z mężem, to po prostu bądź i go nie śledź. Pewnie i tak będzie zdradzał.

A jak chcesz go mieć w 100% na własność, to się rozstań i znajdź sobie takiego co nie zdradza.

To typowy gej,który chce ukryć swoją orientację przed innymi. Znam WIEEEEEEEEEEEEEEELE takich "rodzin". Przed ślubem bajka, po dziecko i okazuje się, że nasz ukochany nie jest taki święty jak myślałyśmy. On jest gejem nie ma co ukrywać, jest z Tobą dlatego, że chce  może to wyprzeć z siebie albo po prostu się maskować, bo któż podejrzewałby faceta z obrączką o homoseksualizm? Nie daj sobie mydlić oczu on woli facetów.

Kajka ja absolutnie odradzam nową znajomość , podtrzymuje że to nie czas i miejsce, wkręcasz się w pana, idealizujesz go podświadomie bo masz dziury emocjonalne do zapełnienia tj samotność, smutek, potrzebe ciepła i bliskości. Jak bedziesz miała zdrower serce i rozum niewykluczone że inaczej spojrzysz na tego pana. No i róznica wieku też nie jest obiecująca chociaż to nic nie znaczy, jest ryzyko ale ono wystepuje zawsze, tu jest może trochę większe.

Co do męża to on teraz będzie robil oczy kota ze szreka i słał wiersze miłosne, ma cel , musi go osiągnąć i zrobi wszystko żeby mu się świat na głowe nie sp...spadł
Będzie Cię urabiał , ale nie przestanie zdradzać będzie się tylko lepiej ukrywał , a badac się będziesz musiała co miesiąc do końca życia. To upokarzające.
Mało kto wygląda na stereotypowego geje bo to własnie stereotyp, nikt nie chodzi z napisem na czole gej.

Bardzo się miotasz, jesteś zagubiona, musisz uporządkować swoje emocje. Poczytaj blog dziewczyn z tego forum - "Moje dwie głowy" oraz "Terapie przez pisanie"
Odetnij sie od obu panów, całkowicie, zajmij się sobą, rusz może na terapię dla siebie, zaopiekuj się swoimi emocjami zanim wpadniesz w coś co Cię będzie niszczyć..

Przeczytaj sobie to parę razy zajelas się nowymi sprawami nie zamykając wcześniejszych, ruszyła,  dotknęła nowych emocji nie porzadkujac i trawiac wcześniejszych.  Wszystko na raz bierzesz.  Masz przez to w głowie i sercu misz masz.  Nie wiesz co jest dobre juz a co złe,  co powinnaś zrobić i czego naprawdę chcesz. To wszystko sprawia że bardzo łatwo jest o to aby wyznania męża Cię rozbijaly ,  miały duży wpływ,  również ten misz masz i rozchwianie potęguje Twoje obawy do nowej znajomość.
Każdy partner będzie miał jakąś przeszłość,  bagaż doświadczeń i znajomości tak jak i Ty masz. Gdy emocje są poukładane a znajomość dojrzała to nie ma problemu z akceptacją tego.

Moja rada to zdystansowac się na jakiś czas od jednego i drugiego pana,  nie pisać,  nie dzwonić,  nie spotykać. Pobyć trochę samej i przemyśleć to, poukładać. Być może iść do psychologa,  spotkać się z nim parę razy porozmawiać, to żaden wstyd.

Ale zrobisz jak uważasz,  dbaj o swoje emocje,  dbaj o siebie.

A ja ciągle w miejscu...

Jej... nie wiem już co mam robić...

Chcę się rozwieść, ale nie wiem, jak go do tego przekonać. Chciałabym po dobroci, bez orzekania o winie... w zgodzie.
Nie chcę walczyć, nie mam na to siły.
Tylko do niego to nie dociera. Nie chce o tym słyszeć. Dość często się kłócimy, przy czym w tym kłótniach w kółko wałkujemy ten sam temat.

Ja mówię, że mnie zdradził i oszukał i mam prawo zdecydować, czy nadal chcę być po tym wszystkim z nim... i zdecydowałam, że nie chcę. On na początku przekonuje, że mnie kocha, że żałuje, że mi udowodni, że jestem tylko ja i nikt inny, że będę najszczęśliwsza na świecie... a kiedy widzi moją niezłomną postawę, w końcu się wkurza, wybucha... Rozstajemy się w złości, po czym on zaraz dzwoni, przeprasza... znów jest ok.
Nie daję mu sprzecznych sygnałów, żadnych nadziei. Cały czas niezłomnie twierdzę, że nie chcę z nim być.
Ciągle do mnie wydzwania, wysyła masę romantycznych smsów. Nie mam już siły.
Im bardziej to robi, tym większa moje niechęć.
Co ja mam zrobić? Dlaczego nie daje mi prawa do decyzji? Przecież wie, że to co jest teraz jest jego zasługą.
Chciałabym by dał mi żyć spokojnie... Chciałabym znów ułożyć sobie życie. A stoję w miejscu. Sama już nie wiem, czego się boję.

Iceni, żadnemu biseksualiście nie wystarczy masturbacja podczas oglądania filmów porno. Nigdy w to nie uwierzę. Mam biseksualnego kolegę, nie kryje się przede mną ze swoimi skłonnościami, tzn długo się krył, tylko kiedyś zadzwonił do mnie po alkoholu i zdradził to i owo, następnego dnia odwoływał, że niby żartował, że chciał sprawdzić czy jestem tolerancyjna. Ten jest wolny, własnej żony nie rani, bo jej niema, jednak myślę, że nie ma oporów w spotykaniu się z żonatymi mężczyznami. Bardzo często zamieszczał anonse na "Gejowo". Od niego dowiedziałam się o tym portalu i z ciekawości poczytałam ogłoszenia. Masę tam ogłoszeń bi. Jednego treść pamiętam do dziś - Świeżo upieczony żonkoś, pozna silnego ogiera, który go wy*** . Nie ukrywam, że byłam szokowana, bo naiwnie wierzyłam, że tacy ludzie nie wchodzą w związki. Zajrzałam również dziś po przeczytaniu tego posta.
Jak ktoś ciekaw  link usunięty
Nie chciałabym być z mężem który zamieszcza takie ogłoszenia.

Dla mnie to nie jest "odrobina elastyczności".

Wiesz, on kilka miesięcy po ślubie zaczął realizować swoją bi-stronę natury. I nie ograniczył się bynajmniej do masturbacji przed gejowskimi stronkami. Poznawał ludzi przez anonse na portalach gejowskich (o właśnie też na gejowie.pl), miał z nimi (wieloma) kontakt telefoniczny, spotykał się, uprawiał seks (przyznał się do jednego razu, ale w całej tej sprawie wiele razy mnie okłamał, więc nie bardzo w to wierzę.

Mam więc spore podstawy by sądzić, że mu gejowskie porno nie wystarczy, nawet jeśli on sam by tak chciał i sam w to wierzy, prędzej czy później ulegnie chęci prawdziwych męskich doznań.

Problemów tu jest kilka. Jeśli już miałabym pozostawić problem jego biseksualizmu, pozostaje problem zdrady i oszustwa. Skoro osoba biseksualna nie musi wcale zdradzać, to chyba mogę jego czyn oceniać normalnie, tak jak bym to oceniała w przypadku zdrady, poznawaniem za moimi plecami na rozmaitych portalach, spotykaniem z innymi kobietami?

Gdybym napisała o mężu, który zdradza, umawia się z innymi kobietami... i do tego oszukuje, też napisałabyś mi, że to w sumie moja wina, bo za dużo od niego wymagam... i oszukuje, bo się mnie boi, że tego nie zaakceptuję???

Jesteś niekonsekwentna. Z jednej strony twierdzisz, że osobę bi obowiązują takie same normy moralne, gdy jest w związku i że przede wszystkim nie ma żadnego problemu, by temu podołać, a jednocześnie każesz mi jednak dać pewną swobodę, bo może mieć jednak trudność w rezygnacji z tej swojej drugiej części natury.

Moim zdaniem, prostego przełożenia nie ma. Osobie heteroseksualnej będącej w związku z osobą płci przeciwnej zdecydowanie łatwiej wytrwać w wierności. Jeśli kocha, jeśli wszystkie sfery życia są satysfakcjonujące. Pokusa może się pojawić, ale jest łatwiej.

Osoby bi zawsze będą w takim związku czuły się nie do końca spełnione, zawsze będzie im czegoś brakować, bo partner nie będzie w stanie zaspokoić wszystkich ich potrzeb.

Przypadek mojego męża to potwierdza.

A  że MOŻE tym razem by mu się udało wytrwać i ograniczyć do masturbacji  podczas oglądania gejowskich stron... to dla mnie za mało. Na tym MOŻE to ja miałabym swoje życie budować..., które byłoby jak domek z kart, w dodatku dochodziłaby świadomość, że jeśli jednak polegnie, nie wytrzyma, umówi się z facetem, to ja się o tym prędko nie dowiem, bo będzie mnie oszukiwał (z mojej oczywiście winy, bo pewnie znów ja niedobra bym nie zrozumiała, że on musiał to zrobić).

eljola, ja też przeglądałam wiele tego typu anonsów i wiem niestety, że jest wiele facetów, mających żony, rodziny, i mimo to szukającego przygodnego seksu z facetami. Jak są kobiety, które to akceptują. OK. Ich sprawa. Ja uważam, że o biseksualizmie mojego męża powinna się dowiedzieć przed ślubem i powinnam mieć możliwość, czy chcę wchodzić w taki związek.

Witam
Trafiłam na ten portal przypadkiem, temat wątku jest mi tak bliski.
Przez cztery lata miała biseksualnego partnera. Nie mieszkaliśmy razem, nie szybko więc udało mi się to odkryć, hm, wcale nie miałam zamiaru nic odkrywać, bo nawet w snach najśmielszych nie przypuszczałam, że moim partnerem jest bi. Był czuły, troskliwy, zapatrzony we mnie i zakochany i zazdrosny.
Gdy nie miałam dla niego czasu, obrażał się, podejrzewał że przyprawiam mu rogi. Robił sceny zazdrości. Absolutnie nic nie wskazywało na to, że lubi facetów.
Kiedyś wyjechaliśmy na weekend, w czasie gdy brał prysznic, ja sprzątałam pokój, wzięłam jego plecak z podłogi, a że nie był zamknięty cała jego zawarość się po niej rozsypała. Doznałam szoku, otępienia, siedziałam nad tym plecakiem i patrzyłam na rozpakowane pudełko prezerwatyw(my nie używaliśmy) myślałam że w grę wchodzi inna kobieta. Innej opcji pod uwagę nie brałam.  Zaczął tłumaczyć, przysięgać że niema innej kobiety, że jedyną kobietą jestem tylko ja, że innej nie che, że kocha mnie nad życie.
Czy uwierzyłam? Chciałam, ale ziarno nieufności zostało we mnie zasiane, zrobiłam się czujna.
Może po roku, od pamiętnego weekendu, byłam u niego, zachorowała pani sprzątaczka, zaproponowałam że posprzątam, pod biurkiem leżała kartka z wydrukowanymi anonsami, z jakiegoś portalu dla gejów. Oczywiście, że się tłumaczył - syn sprzątaczki był kiedyś z nią i prosił o skorzystanie z komputera. Przyjęłam tłumaczenie.
Za tydzień spotkalam ową sprzątaczkę na zakupach, zapytałam co słychać, co tam u syna. Nie kryję że nie bezinteresownie.
Syn sprzątaczki, od plus minus pół roku był za granicą, niczego więc wydrukować nie mógł.
Po tym zrobiłam się jak detektyw, sprawdzalam telefon, historie w komopie.
No i natknęłam się na dziwny sms. "pokój 114, hasło- ramzes.
Kiedyś nie wylogował się z poczty, a jakże przejrzałam zawartośc, guzik mnie obchodziło prawo do prywatności. I co znalazłam? Informacje z "gejowo" że jego ogłoszenie pojawi się wtedy i wtedy.
Wiadomości typu - było miło, dzięki za spotkanie.
Jestem tolerancyjna, ale świadomość że mój facet zdradza mnie z facetami, przyprawiała mnie o torsje. Zrobiłam raban, łącznie z demolką.
Wyszłam i trzasnęłam drzwiami.
Dzwonił, przepraszał, obiecywał, że się zmieni, że nie wyobraża sobie życia beze mnie.
Dałam szansę, nadal go kochałam i nadal byłam czujna i coraz bardziej zmęczona tą czujnością, nieufnością.
Telefon był "czysty", ale kiedyś nie wyłączył dźwięku drugiego telefonu, nawet nie podejrzewałam, że może mieć drugi numer, przecież miał się zmienić. Haha.
Wiedział, że nie odpuszczę, że musi mi pozwolić przeczytać wszystkie smsy, oj było tego.
On był, jak zbity pies. Płakał jak dziecko, że się starał, że to od niego silniejsze.
Prosił, żebym go zrozumiała, że tamto to tylko zwierzęce wyżycie, że najpiękniejsze uczucia ma dla mnie.
Tylko,że ja tak nie umiem. Jestem hetero i takie mam myślenie.
Zgodzę się z eljolą, tacy ludzie się nie zmieniają, ich natura jest inna niż natura heteroseksualnych,
mogą się bronić, chować, a i tak kiedyś z nich wypłynie.
Może ktoś powie, że po jednym bi oceniam pozostałych. Uwierzcie, jeden to aż nadto, w każdym razie dla mnie.
Nie mieliśmy ślubu, nie mieliśmy dzieci,  niby powinno być prościej, nie było,były fajne chwile, były plany, wszystko prysło jak mydlana bańka.

anetquee, orientacja tu niema nic do rzeczy, fakt ja się "przejechałam" na bi, czy jak wolisz homo... z przewagą, brałam pod uwagę że mogłam być zdradzona z kobietą, jestem hetero i myślę jak heteryk, co nie znaczy że zdradę z kobietą przełknęłabym jak śliweczkę. W sumie skąd mogę wiedzieć, czy z kobietą mnie nie zdradził, pole do popisu miał większe.
Gdyby był w związku z mężczyzną, może ciągnęłoby go do kobiet.
Zdrada jest zdradą. Autorka wątku miała podobnie do mnie, zdradził raz, zdradzi kolejne razy. Nie wierzę w cudowną przeminę.

A mi wystarczy i mojej przyjaciolce bi oraz koledze takze.
Za 3 tygodnie wychodze za maz i nie mam zamiaru meza zdradzac z kobieta, jak chce to mam mase filmikow w necie gdzie moge popatrzec i tyle.
Nie wrzucajmy wszystkich do jednego wora.

Autorko trzymam kciuki za pozytywny obrot sprawy! Byc moze jest jeszcze dla Was szansa?

Uczucia nie umierają tak szybko. u mnie też nie było - ciach - i po sprawie. Nieprzespane noce, mokre od łez poduszki. Czas leczy rany, tylko w takich sytuacjach płynie wolno.

Miałam ja Ty KajkaKa. Czy w chwilach intymnych myślami nie będzie z kimś innym. Może mój umysł pewnych rzeczy nie ogarnia, gdyby mnie zdradził z kobietą czułabym się fatalnie, że robił to z facetami bolało mocniej.

Złóż pozew i puść go w skarpetkach, mam nadzieję, że zapisałaś jego dowody zdrady.

Postaw mu sprawę jasno ! Musisz być odważna i wierzę ciebie , że pokażesz charakter