Chemioterapia a nastrój

Autorko musisz być silna dla siebie i swojej mamy, jednak to ona musi chcieć pokonać swoja chorobę. Leżąc w szpitalu naoglądała i nasłuchała się strasznych rzeczy i to ogromnie ja przygnębiło. Straciła wiarę i nadzieję że jej się jednak uda.
Każdy człowiek inaczej przechodzi chorobę ale ona ubzdurała sobie że i tak jej nie wyjdzie.

Mam w otoczeniu taką kobietę po 40 która rok temu dostała diagnozę raka.Potem była operacja nadzieja bo usunęli całego guza. Potem przyszła chemia, niestety dawka była za słaba i nastąpił przerzut.
Kobieta ta straciła w ogóle wole walki życia, co byś do niej nie mówił to zaraz- a ja i tak nie doczekam, dla mnie tylko cmentarz.
Za miesiąc ma ślub córki i już od pół roku gra jej ta płytę że ona itak wcześniej umrze, że po co sukienkę kupować jak i tak tylko do trumny.

Potrafi takie teksty walić przy zwykłym obiedzie jakby chciała zwrócić na siebie stała uwagę bo ona Ciężko choruje a inni nie wiedza jak to jest...
Cała rodzina wyje z bólu bo ona nie chce walczyć bo się poddała.Wykończeni są wszyscy nie fizyczna opieką nad nią , a psychicznie.
Obawiam się ze w końcu ktoś jej wygarnie zacznij żyć wreszcie , przestań widzieć wszędzie śmierć bo marnujesz tylko cenne dni.

Autorko jeśli mama jedzie na chemie jedz z nią, porozmawiaj z jej lekarzem niech zaleci psychologa. Do mamy gdy mówi że i tak już nie wyjdzie z tego powiedz szkoda mamo że nie chcesz dla mnie żyć. Bez dyskutowania  tak po prostu, może zastanowi się nad swoim okazywaniem uczuć i strachów.

Kolekcjonuję gazetę VITA, tam wypowiada się na łamach tej gazety psychoonkolog - Inka Weksler. Poszukaj w necie namiarów i spróbuj mamę umówić na wizytę.

Polecam skorzystać z pomocy psychoonkologa, to jednak osoba wyspecjalizowana w pracy z ludźmi chorymi na raka. Rada ode mnie na przyszłość - chodźcie z mamą na chemioterapię. Jestem wolontariuszką na jednym z oddziałów onkologicznych i wiem, że ludzie różnie podchodzą do choroby. Chodzę na oddział dopiero 14 miesięcy, ale słyszałam setki historii. Będąc blisko swojego bliskiego można go poniekąd ochronić przed innymi osobami - bo nie każdy sobie poradzi ze słuchaniem historii o złym rokowaniu itd.
Pozdrawiam

Dzięki za radę.
Pilnujmy mamy. Teraz chemia będzie już tylko jednodniowa, ale pierwsza wymagała tygodniowej hospitalizacji. Trudno było ją odizolować od innych chorych.

hej Przyszłość ... będzie ciężko wiesz, ja wiem

jedna sprawa to wahania nastrojów wywołane cytostatykami a druga, to charakter chorego...
można być tylko obok, tak wiesz na wyciągniecie ręki ale nic na siłę

ile mama ma lat, bo to też istotne
pomocy specjalisty warto szukać o ile sam chory jej chce, inaczej się nie uda

inni chorzy potrafią bardzo pomoc, nie izolowałabym
do niczego nie zmuszać, dać prawo do płaczu, do wycofania

a przede wszystkim dać jej odczuć jak bardzo jest kochana, jak bardzo wam potrzebna, dla was ważna...

Hej In_ka
Dzięki za odzew.
Zastanawiałam się, czy bezpośrednio do Ciebie nie uderzyć z uwagi na Twoje zmagania z rakiem.
Mama ma 66 lat.
Już skontaktowaliśmy ją z psychoonkologiem.
Ja mam jeszcze kilkoro rodzeństwa, wszyscy w stałym kontakcie z mamą, dużo bezpośredniego wsparcia
Lekarz, który ją prowadzi jest nam bliski, wiec ma świetną opiekę, pełną informację, itd.
Dodatkowo mam w rodzinie osoby ze środowiska medyczno-farmaceutycznego i korzystamy teraz z dobrodziejstw z tego tytułu.

Staramy się jak możemy ją wspierać, ale ona marnieje w oczach, nie tylko fizycznie, ale również w sensie psychologicznym.
ciągle powtarza pytanie, za co ją to spotkało.
już mi/nam argumentów nie starcza.
po prostu widać, że nie chce walczyć.
ostatnio mnie zapytała, dlaczego nie pozwalam jej spokojnie odejść, tylko zarzucam argumentami, dla których powinna walczyć i czy ja chcę aby ona jeszcze długo cierpiała.
ona mówi, że już chce odpocząć - my, że jeszcze wiele przed nią a zmęczenie minie;
ona mówi, ze swoją rolę już odegrała czas odejść - no masakra...
nie mam już pomysłu jak z takimi argumentami inaczej dyskutować.

Mamy pełen wachlarz efektów ubocznych; brak apetytu, wymioty, utrata włosów, a ostatnio zaburzenia neurologiczne (już konsultujemy)

Hej,
Dla wszystkich, którzy w przyszłości będą zainteresowani tematem.
Ze składu chemii, którą mama otrzymuje usunięto jedną z substancji.
I jest duuuuużo lepiej.
Zarówno jeśli chodzi o nastrój, jak i objawy neurologiczne.
Wszystkim nam się od razu humor poprawił

Cieszę się! Trzymam kciuki za wygraną Twojej mamy w walce z rakiem.

Jeśli pisze się takie rzeczy, to należy powołać się na konkretne badania, konkretne nazwiska i przedstawić wyniki badań. Takie posty może każdy napisać i "dowartościować je za pomocą stwierdzenia "amerykańscy naukowcy". Takie zachowanie jest nieprofesjonalne

Michalc,
Współczuję Tobie. Wiem, że pełen jesteś bólu.
Ale nie drąż już tematu.
Według mnie bardzo często istnieją zupełnie przeciwstawne metody leczenia tej samej dolegliwości czy choroby, tak samo jak teorie naukowe, czy poglądy.
Jestem również w stanie uwierzyć, że ogólnie stosowane metody leczenia nie pomagają zawsze i wszystkim.
Jednak w tej chwili chemio- i radioterapia to uznane i chociaż nie zawsze skuteczne to jednak z dużym powodzeniem stosowane metody leczenia nowotworów na całym świecie.