Nie umiem sie ´wyleczyc´z facetow, ktorych kocha(la)m

Napisałaś, że obecnie masz chlopaka, który Cię kocha, wspiera, myśli o przyszłości itd.
   Zadaj sobie jedno pytanie, czy Ty go kochasz? Nie jestem przekonana, dlatego powracasz myślą do przeszłości, bo to co minęło miało dla Ciebie jakieś znaczenie, coś przeżyłaś, czegoś doznałaś, choć kończyło się zawsze podobnie.Prawda jest taka, że niektóre kobiety uwielbiają drani i burzliwe związki. Taki ciepły, kochający ciapuś z planami na przyszłość jest poprostu nudny.Dlatego być może myslisz o swoich byłych i analizujesz co by było gdyby...
   Przemyśl tę sprawę raz jeszcze, bo związek między dwojgiem ludzi powinien opierać się na solidnych podstawach(ale tylko powinien), w rzeczywistości bywa tak, że nie zawsze wybieramy partnera, którego powinnyśmy wybrać, ale kierujemy się wyborami, które dla osób trzecich są niepojęte.
Jedno jest pewne, gdyby w Twoim obecnym związku wszystko byłoby tak jak powinno, to nie wracałabyś pamięcią w przeszłość. Jeśli jednak się mylę to wydaje mi się, że to tylko kwestia czasu, wcześniej czy później zapomnisz.

Wspominanie byłych i myślenie, co teraz robią nie jest niczym złym, o ile kieruje tym jedynie zdrowa ciekawość, a nie burzliwe emocje.
Też ryczałam co jakiś czas za moim "pierwszym" przez prawie trzy lata, mimo tego, że z nim "byłam" (bo tego się nie dało nawet związkiem nazwać) jedynie dwa miesiące, a miałam wtedy faceta prawie dwa lata. Nie oznaczało to, że nie kochałam wtedy-obecnego, myślę, że czułam uczucie niedosytu, bo nie zdążyło tamto się rozwinąć i czułam się skrzywdzona sposobem zerwania przez niego naszych relacji. Płakałam raczej nad sobą. Wszystko to minęło, gdy zdecydowałam się po latach milczenia do niego napisać i spotkać się z nim. Zobaczyłam obcego człowieka.
Nie polecam tego sposobu. Uświadom sobie jedynie, że to, co czujesz, to jedynie zadry w sercu, nie zakochanie, żadna miłość. Te zadry po latach same znikają, tylko nie możesz ich pielęgnować i zatracać się we wspomnieniach z tak naprawdę obcymi już ludźmi.

Po prostu pewnego dnia obudziłam się z myślą, że dalej tak być nie może. Byłam wnerwiona na siebie i te moje ataki smutku. Usiadłam więc do komputera i ni z gruchy ni z pietruchy do niego napisałam, gadki szmatki "co u ciebie?", w końcu zaproponowałam spotkanie. Przyjechałam do niego (zawsze się u niego spotykaliśmy, często wspominałam jazdę do niego na drugi koniec miasta, drogę z autobusu do domu...), zobaczyłam. Nie zmienił się za bardzo, ale to, co kiedyś wprawiało mnie w zachwyt - szczupłe ciało, długie włosy, szeroki uśmiech, osobowość itd. - stało się dla mnie zupełnie obojętne. Tak jakbym patrzyła się na obcego faceta. Jest fajny, bo jest, ale nic poza tym. Było to dla mnie dziwne, bo przecież niby za tym kolesiem jeszcze noc temu płakałam. Trochę pogadaliśmy na tematy ogólne, w końcu zaczął się do mnie nieudolnie dobierać (bo przecież wcześniej to robiliśmy, więc czemu nie? - zapewne jego tok myślenia). Wtedy już miałam kompletnie dość, zdałam sobie sprawę, że co było, to było, ale reaktywować tego nie zamierzam. Nie potrzebuję. Był dla mnie wspaniałą zjawą w moim umyśle, ale na żywo, jako facet z krwi i kości, zupełnie mi już nie pasował, obdarłam go z mitu, który sobie wykreowałam. Karmiłam emocjami jedynie jakieś wyobrażenie jego zaj...ości.
Nigdy więcej już z tego powodu łzy nie uroniłam. Kontaktu nie utrzymuję.

Nie podpowiem Ci, czy powinnaś wejść na profil byłego. Każdy reaguje inaczej. Możesz zareagować ostatecznie tylko ciekawością lub wręcz śmiechem ("o kurczę, wyłysiał, a przecież miał taką bujną czuprynę!"), ale równie dobrze może Cię zaboleć i rozchwiać na pewien czas informacja, że ma kogoś, że może już swoje dziecko bawi. Też po tym chwilowym bólu może przyjść ulga z powodu pokonanych obaw, braku wątpliwości. Ciężko stwierdzić, więc najważniejsze, abyś wcześniej była pewna, że nie chcesz się już motać w rozpamiętywaniu, co mogło być, a nie było.