Chce zapomniec o nim!!Jak wyleczyc sie z miłosci??

JoAsiulka kochana...
Wiesz jedni mówią ze miłosc to bzdura i tania lektura,,inni ze miłosc jest piękna,,a jeszcze inni twierdzą ze ich nigdy nie dotknie zawód miłosny bo są kochani,,szczęsliwi..
Niestety kazdego z nas taki zawód dotyka i na to nie ma reguł,,tak jak mówisz od miłosci do nienawisci jest tylko jeden krok...

Dlaczego załozyłam ten watek..???
Z róznych powodów..
1-Aby pomóc pozbierac sie kobieta które juz straciły cos co bardzo kochały..
2-Dla kobiet które boją sie tego ze któregos dnia to nastąpi..
I Dla siebie....

Ja jestem w zwiazku z kims kogo pokochałam od pierwszego spotkania(pierwsze spotkanie było po 3ch mies.znajomosci telefonicznej)
I tkwie w nim nadal..
Ale..................No włąsnie zawsze pojawia sie to ale.....
W sumie jak Ty sama zawsze broniłam sie przed uczuciem i miłoscią dla mnie mogła ona nie istniec po bolesnym rozstaniu..
Nawet nie myslałam o tym aby kogos poznac pokochac i byc z tym kims..
Az do dnia kiedy poznałam włąsnie tego z którym jestem 2lata i 8 miesięcy....
Spadło to na mnie jak ulewa w czasie słonecznego dnia...
Przez pierwsze 3mies..rozmawiałam z nim przez tel.codziennie,,pisałam z nim smsy czasami od rana do póznej nocy,,zawsze było o czym pisac,,traktowałam go wówczas jak znajomego..Az do dnia w którym sie z nim spotkałam...
Nogi mi sie podemną ugieły bo gdy go zobaczyłam w realu to pierwsze wrazenie jakie było to ze on jest zupełnie taki sam z wygladu jak sobie go kiedys w swojej głowie naszkicowałam...
Wysoki postawny brunet,,oczy duze,,ciemnej karnacji,,tors owłosiony..ciało umięsnione,,inteligentny,,kulturalny,,z poczuciem humoru,,wesoły,,wrazliwy..Jednym słowem chodzący cud..!!!!

Było nam z sobą bardzo dobrze,,spędzalismy praktycznie z sobą co weekend co dwa..ale było naprawde fantastycznie..
Dlaczego pisze ze było???skoro jeszcze z nim jestem....
Bo nic nie trwa wiecznie niestety...
Od pół roku on stał sie innym człowiekiem,,nie jest juz taki wrazliwy,,wylewny w uczuciach,,choc dzis mogę smiało stwierdzic ze chyba tych uczuc w nim juz nie ma:( smutne ale prawdziwe..
Co z tego ze dwa razy na dzien rano i wieczorem napisze mi kocham Cie"-skoro nie potrafi mi tego powiedziec..
Zaczał mnie krytykowac,,za błędy które kazdy z nas popełnia i to praktycznie na codzien..
Ze cos do mnie mówi przez tel.Ja nie dosłysze to mówi mi ze jestem głuchelcem..
Jest tego o wiele więcej nawet jak jakis czas temu gdy między nami było wszystko ok tak normalnie to jak  był pod wpływem alkoholu to stwierdził ze jestem płytka wiesniara i pusta....Po czym następnego dnia zamiast słowa Przepraszam usłyszałam ze on nic takiego nie pamięta..

Na dzien dzisiejszy jestem na zakręcie niewiem na czym stoje ale mogę sie domyslac na czym tak wiec przeszukałam wszystkie mozliwe strony na necie aby jak najwiecej wiadomosci w siebie władowac na temat jak wyleczyc sie z miłosci itp....

Mimo ze tak jak juz pisałam wczesniej jestem jeszcze w tym zwiazku ale powoli małymi kroczkami ucze sie zyc sama po swojemu,,
Wychodze ,,,spotykam sie z kolezankami,,robie to co robiłam nim go poznałam aby nie myslec o nim,,o nas,,o zwiazku...
zapewne bedzie mi lzej to przejsc gdy dojdzie do faktu ze mnie zostawi..bo sie poprostu uodpornie...
Nie mysle o nim staram sie głowe zając innymi myslami bardziej wesołymi ciekawszymi...ale tez powoli zamykam swoje serce przed nim...
Bo w grucie rzeczy przez ostatni rok dosyc juz wycierpiałam,,łez wylałam,,martwiłam sie,,naprawiałam to co on między nami popsuł...

Jeszcze gdyby on zaczął cos robic aby utrzymac ten zwiazek starac sie i dawał mi do zrozumienia ze no poprostu ze mu zalezy ale on nie robi nic....
A Ja tez juz nie zamierzam prosic sie go o troche czułosci,,miłosci,,,dosyc sie juz przed nim znizyłam przez ostatni rok...
Powoli zaczynam sie oswajac z sytuacją ze albo on mnie zostawi albo poprostu ten zwiazek sam sie rozspadnie....

Pewnie kazdy sie zastanawia dlaczego go sama nie zostawie..???tylko czekam na efekt koncowy...
Bo nie chce byc w jego oczach i w jego otoczeniu tą złą nie dobrą.winna .i wyrachowaną ,,,,
Nie dam mu tej satysfakcji.....
albo sie przebudzi i zacznie patrzec na tą sytuacje trzezwym umysłem i zacznie cos robic aby ten zwiazek jednak przetrwał..albo poprostu nie zmorzy tego ze sie oddaliłam od niego na jego własne zyczenie..i sam odejdzie..

A Prawda jest taka ze kazda miłosc zabija i zabiera wszystko w jednym dniu potrafi zranic na zawsze juz....w jednej chwili zadaje ból..

Mimo wszystko Tobie i sobie zycze siły aby przetrwac i znalejsc spokój aby któregos dnia mysl o tym co było piękne i o facetach  których  kochałysmy nie sprawiały nam juz zadnego bólu...

Dzieki Lidzia, chciałabym dac radę, ale czasem robię błędy np piszę jakiegoś zdawkowego smsa, czasem odpisze, czasem nie i znów boli, nie dzwonię ale 2 dni temu on zadzwonił i odebrałam, po co nie wiem bo rozmowa była chłodna o duperelach ale znowu zabolało i tak dalej, wiem że zero kontaktu i wiem ze robię mało aby z tego uzaleznienia sie wyleczyć ,ale właśnie to uzaleznienie takie jak alkohol, fajki, narkotyki, jestem na detoxie tak to czuję.

maxi---------Z kazdego uzaleznienia trzeba sie wyleczyc--albo siłą woli albo za pomocą specjalistów...
Nie odb.jego tel.skoro widzisz jego nr,,po co???
Nie odbierzesz z pare razy i sam odpusci,,sama mówisz ze wasze rozmowy są chłodne..
Jemu o to własnie chodzi aby za kazdym razem rozdrapywac w Tobie rany,,bo wie ze nadal go kochasz i on z tego korzysta bo się swietnie bawi..
Pokaz mu ze jestes silna,,niech wie ze masz go gdzies,,,nie pisz do niego sków....jedynym smsem od Ciebie do niego gdyby tak zadzwonił to nie mam czasu teraz gadac,,nie chce mi sie gadac,,nie mogę teraz odb.bo jestem w towarzystwie..I Niech mysli co sie stało ze nie biegniesz na kazdy jego tel.na złamanie karku...tak jak to robiłas dotychczas...

JoAsiulka

Dzięki, jest troszeczkę lepiej od 2dni, wiem że to emocje które z dnia na dzień się zmieniają i chciałabym aby tak zostało ale wiadomo bedzie różnie ale to forum mi bardzo pomogło, czytając podobne historie i nawet duzo gorsze i smutniejsze uświadomiłam sobie że nie tylko ja cierpię, że takich kobiet jest mnóstwo, to dodało mi siłę ze nie jestem sama, że inne też przezywają te same emocje co ja, że walczą jak jest o co i o kogo a jak nie ma to odpuszczają, ja już dawno odpuściłam bo zrozumiałam że w moim przypadku nie ma o kogo i trwanie w tym toksycznym związku doprowadziło by do załamania nerwowego, depresji i może jeszcze czegoś gorszego, chce zapomnieć i cieszyć się sobą i zyciem. To długa droga aby całkowicie zapomnieć ale warto.

Lidzia -wpędzanie w poczucie winy przerabiałam. teraz wiem, że tylko ja byłam temu winna, bo mu na to pozwalałam! odpłacanie tym samym nie działało - on czuł się wyrocznią - nieomylną, wszechmocną, boską...Nikt mi nie wierzył, kiedy mówiłam co przeżywam - uchodził za idealnego męża, przy znajomych mówił do mnie "kotuś, żabciu, rybeńko"...aż czasem zastanawiałam się, czy pamięta jak mam na imię!
potrafił pięknie mówić, ale ostatecznie robił zupełnie coś innego...
moja mama cały czas powtarzała, że zakochałam się w jego oczach - cóż....widocznie jego oczy potrafiły kłamać - zresztą, kiedy z nim rozmawiałam, zazwyczaj odwracał wzrok!
doskonale wykorzystywał moją wrażliwość, wzbudzał poczucie winy, wykorzystywał moje poczucie obowiązku, wiedział, że jak coś zawali, to ja załatwię, bo trzeba, jak zapomni, to przypomnę, jak zgubi, to znajdę!!!!!!!!! nawet już po rozstaniu dzwonił, bo nie wiedział, gdzie ma schowane papiery.
dzisiaj po raz pierwszy od 4 miesięcy pomyślałm, że chyba nie czuję do niego nienawiści.....więcej we mnie żalu, że zgotował mi taki ból. niech sobie ma to lepsze życie ze wszystkim, co mu ono przyniesie.
niech mnie tylko zostawi w spokoju...
nie chcę go już widzieć!

Dziewczyny,
w moim przypadku całkowite zerwanie kontaktu jest o tyle trudne, że pracujemy w tej samej firmie. Nawet widzimy swoje biurka, mamy się wzajemnie 8h na oku.
Mam wrażenie, że to co nas łączyło umiera... Ja próbuję to reanimować mimo, że rozsądek mi mówi, że to nie ma szans. Napisałam mu dzisiaj, że mam takie wrażenie, a on mi na to, że nic nie umarło.
Tylko, dlaczego ja już nie wierzę w jego słowa?

Lidzia,
w Twojej historii widzę dużo mojej...
Ja teraz nabrałam już dystansu, z pomocą innych ludzi umiem już patrzeć naprawdę obiektywnie (przynajmniej tak mi się zdaje) i widzę bardzo prostą rzecz; wydaje mi się, że odnosi się to też do Twojego faceta...
Otóż sprawa jest bardzo prosta - mój był skrajnym egoistą i egocentrykiem.
I wcale się nie zmienił z biegiem czasu, po prostu na początku naprawdę szalenie się we mnie zakochał i ta miłość do mnie przysłoniła na chwilę jego miłość własną. A ja myslałam, że taki właśnie jest...

Ale potem potrzeby jego "ego" zaczęły przeważać i miłość własna zaczęła pożerać wręcz miłość do mnie. Jeśli nawet jeszcze mnie kochał - a w sumie myślę, i to nie naiwnie, że kochał mnie do końca - to bardzo, bardzo słabiutko, bo całą jego przestrzeń przeznaczoną na miłość zajęła miłość do samego siebie.
Stąd brały się przejawy nierespektowania mnie, braku szacunku.

Dochodziło do sytuacji, których nie odbierałam zbyt poważnie, ale teraz jak je sobie przypominam... Istna parodia ;-)
Na przykład tekst (przed znajomymi...): "ja się w łóżku nie muszę starać, mnie nie interesuje, jak się masz ty... interesuje mnie tylko, jak się mam ja". Wtedy się z tego podśmiewaliśmy, ale teraz widzę, że to było powiedziane w 100% szczerze. No i kiepski był w łóżku, naprawdę ;-) Takich sytuacji miałam mnóstwo; przez długi czas uważałam nawet, że to w pewien sposób urocze...

Niestety - po prostu trafiamy na bezgranicznych egoistów czasami...
Którzy przez jakiś czas karmią się naszą miłością do nich. Ale kiedy my zaczynamy rościć sobie jakieś pretensje, kiedy już tak bezgranicznie ich nie kochamy - ich miłość własna rośnie w zastraszającym tempie, bo ich egoizm musi się przecież czymś karmić...
A nie dostając ode mnie "należnej" mu (wg niego, oczywiście) porcji uwielbienia, poszukał sobie zastępstwa...

A ja teraz wiem, że jeśli się nie zmieni - a naprwdę bardzo trudno wytłumaczyć egoiście, że nie wszystko mu się w życiu należy i powinien dostosować się też do innych - to nigdy nie stworzy w pełni funkcjonującego związku. Żal mi go...

Oj nie sądzę, mój nie z Polski...
Ale jak widać, niektóre zachowania są uniwersalne i nie znają granic...

Naprawdę mnie zastanawia, czy taki egoista może kiedyś stworzyć szczęśliwy związek?
Czy kochając tylko i wyłącznie siebie, można dojrzałą i odpowiedzialną miłością obdarzyć kogoś innego?
Mój eksio wyniósł to z domu - ojciec myślał tylko o sobie, dzieci miał w d..., nie widziałam w ich relacji ani trochę zdrowych uczuć... matka z kolei za każdą cenę chciała synka uszczęśliwić (chyba chciała mu zrekompensować egoizm ojca) i stwarzała sytuacje, że "dla ciebie wszystko, wszystko ci się należy".
On widział, jaki jest jego ojciec, a mimo wszystko stawał się taki, jak on (myślę, że niechcący przyczyniła się do tego jego matka, ucząc go, że może dostać wszystko - nie chodzi mi o dobra materialne, ale że zrobi dla niego wszystko, byle mu się tylko źle nie działo).
Czy człowiek, który - może nawet nieświadomie - stawia siebie zawsze na pierwszym miejscu i nie dba o uczucia innych (jeśli tylko jest to dla niego niewygodne), może zbudować coś wartościowego? Ja nie widzę takiej możliwości, bo albo spotka znów kogoś, kto będzie się go starał kochać za każdą cenę - i ta strona będzie cierpiała, nawet nie zdając sobie z tego sprawy - albo będzie z kimś równie egoistycznym jak on, i onoje będą uciekać przed rozwiązywaniem niewygodnych problemów, każdy będzie żył swoim egoistycznym życiem...
Czy taki człowiek może zmienić się pod wpływem miłości???

Witam! Jestem karola niestety tez przechodze przez to samo... Z poczatku bylam w zwiazku 3 letnim bylo miedzy nami dobrze myslalam ze go kocham naprawdee bylam nawet gotowa wziac z nim slub. Pewnego dnia poszlam na domowke do mojej najlepszej kolezanki, sama bez mojej drugiej polowki (Tomek mial na imie)  poznalam tam chlopaka o dwa lata ode mnie starszego (Mial na imie Kuba) cos mnie nagle ruszylo poczulam nagle ze to ten jedyny ze to ta prawdziwa milosc jakby od pierwszego wejrzenia ale wmawialam sobie ze to przeciez nierealne ze ja przeciez juz mam swoja milosc z tego co sie dowiedzialam ten chlopak tez juz byl w zwiazku czteroletnim... Wiec poprostu staralam sie o nim zapomniec po tej imprezie zylam dalej swoim zyciem i bylam szczesliwa znalazlam tego chlopaka tylko na facebooku tam czasem napisalismy do siebie ale nic pozatym ja staralam sie zyc swoim dotychczasowym zyciem i go nie burzyc.. po kilku miesiacach dowiedzialam sie od mojej przyjaciolki ze ten chlopak czyli Kuba nie jest juz ze swoja dziewczyna ze zerwali razem ze on ogolnie jest teraz w hiszpani bo wyjechal na wymiane ze studiow ale nie dlugo wraca i bedzie wynajmowal mieszkanie z nia tzn z ta moja przyjaciolka no i jej chlopakiem bo oni razem tak sie dobrze znali.. A ze ja bylam czestym gosciem u niej w domu to przebywalam tam praktycznie dzien w dzien wiec co za tym wyszlo widzialam tez Kube codziennie po dwoch tygodniach zerwalam z Tomkieem po trzech tygodniach bylam z Kuba.. Wiem ze Tomka to strasznie zabolalo ale ja nie potrafilam zapanowac nad swoimi uczuciami bylam taka szczesliwa bylam w stanie zrobic wszystko dla kuby. Po zaledwie kilku tygodniach bycia razem z nim on zaproponowal wspole zamieszkanie (bo jednak wyprowadzil sie sam na swoje na kawalerke) chcialam bardzo lecz nie moglam (ogolnie mieszkam za granica mieszkanie wynajmuje z siostra i mama wiec nie moglam ich samych nagle zostawic z utrzymaniem calego domu) kuba prosil mnie codziennie mowil ze skladalibysmy sie na czynsz ze ja nawet placilabym ta mniejsza czesc bo wie ze ja tez studiuje ze pewnie chcialabym pomoc tez mamie i siostrze finansowo wiec nie musislabym wcale duzo placic ze on placilby ta wieksza czesc.. Wkoncu przyszedl dzien ze pomyslalam czemu by nie sprobowac ze raz sie zyje ale spytalam sie go tylko tak: "Kuba przeciez my sie tak krotko znamy a co jak nagle zaczniemy sie klocic i bedziemy chcieli odesjc od siebie" on mi powiedzial "jezeli juz tak bedzie to trudno jak nie sprobujemy to sie nie dowiemy najwyzej jak sie nie uda kazde z nas pojdzie w swoja strone". A wiec dlugo nad tym myslalam pogadalam o tym z mama bo ona jest moim najlepszym przyjacielem i jednak sie  zdecydowalam ze nie powiedzialam ze nie mozemy na razie zamieszkac razem ze dla mnie to za szybko... Zrozumial to i tak sie stalo ze znowu zamieszkal z moja najlepsza przyjaciolka i jej chlopakiem bo nie bylo go stac samego na utrzymanie tego mieszkania.. Caly czas bylo nam dobrze ale to wcale nie trwalo dlugo moj byly chlopak tomek nie dawal nam wcale spokoju codziennie do mnie wydzwanial wyzywal od dziwek kurew itp. kubie grozil ze go pobije raz doszlo do tego ze uderzyl mnie i szarpal jak spotkalam go w drodze do domu.. Kiedy powiedzialam to Kubie strasznie sie zezloscil powiedzial ze on tak dlugo juz tego nie wytrzyma ze Tomek zaszedl juz za daleko uderzajac mnie i szarpiac ale ja prosilam go zeby nic nie robil ze ja ta sprawe zalatwie sama ze pogadam z nim i uspokoje ale oczywiscie tak nie bylo staralam sie ale tomek nie dawal nam spokoju kuba mowil ze ma tego dosyc bo zasypiajac przy mnie ja w ciagu nocy dostaje 1000 smsow od tomka pomalu zaczelo sie psuc sama to zauwazylam zaczelismy sie mniej spotykac gdzie widywalismy sie codziennie az wkoncu mnie zostawil.. Zalamalam sie bo jeszcze kilka dni przed mowil mi ze mam sobie przyniesc szczoteczke do zebow i kilka swoich ciuchow, pizame i zostawic u niego w pokoju bo jak czesto u niego nocowalam to nie mialam swoich rzeczy heh to brzmialo tak milo a tu nagle mnie zostawil po zaledwie kilku dniach.. potem mowil ze wroci jak poukladam swoja sytuacje i w ogole.. ale nie wrocil.. potem pisal ze on sam nie wie czy chce byc jednak z kims czy woli byc jeszcze sam bo jest mlody ja tez mu tak pisalam ze chce byc chyba sama bo jestem jednak za mloda na stale zwiazki ale tak naprawde nie pisalam tego co czulam bo wiedzialam ze chcialam byc z nim do konca zycia... doszlo do tego ze nadal nie jestesmy razem a to juz kilka miesiecy minelo.. wyprowadzil sie on od mojej przyjaciolki i jej chlopaka nie widzialam go juz dlugi okres teraz nawet nie wiem gdzie mieszka wiem tylko tyle ze MA DZIEWCZYNE I ZE Z NIA MIESZKA.. potem po kilku dniach moja kolezanka powiedziala mi ze on chcial tylko ze mna zamieszkac wspolnie bo do niego miala wlasnie przyleciec ta dziewczyna i on z nia chcial zamieszkac razem i ze ja bylam tylko ta rezerwa ze on chcial przytrzymac to mieszkanie do jej przyjazdu a potem powiedzial by mi narazie i to ja bym musiala sie wyprowadzic ( on musial szybko wiedziec czy ja chcem z nim mieszkac czy nie bo wlasnie musial dac znac w agencji mieszkaniowej czy zostaje w tym mieszkaniu).. teraz wiem ze sa razem ostatnio widzialam ich na miescie zabolalo strasznie ale schowalam sie oni nie widzieli mnie.. Nie widuje go wcale jedynie co na facebooku straszniee tesknie chcialabym zapomniec ale nie potrafie.. Ogolnie bylam zawsze wesola osoba bardzo optymistyczna uwielbialam gdziekolwiek wychodzic puby dyskoteki itp a teraz z checia bym sie zamknela w domu nie widze sensu zycia codziennie placze a on mi sie sni kazdej nocy.. chcialabym mu chociaz zadac te wszystkie pytania czemu i chcialabym poznac na nie odpowiedz.. czesto zastanawiam sie czy wkoncu do niego nie napisac i spytac sie o to wszystko wtedy wydaje mi sie ze byloby mi o wiele lzej gdybym wkoncu nareszcie to wszystko wyrzucila z siebie i powiedziala mu co czuje jak mnie zranil bo on nawet nie wie nie zdaje sobie sprawy ze ja sie w nim zakochalam ze ja go kocham on mysli ze dla mnie on tez byl kolejnym przelotnym zwiazkiem bo wkoncu tez mu tak powiedzialam a czasem na facebooku jak sie pyta co slychac to mowie ze dobrze ze jestem szczesliwa.. co robic napisac do niego ulzyc sobie ?

a ja 39, to na marginesie, ale mówiąc ogólnie jestem zdania, że ból rozwodu przechodzisz przez własnego męża, bo facet doceniający i kochający swoją żonę nie pozwala jakiejś kobiecie wejść z buciorami we własne życie, nawet jakby nie wiem jak się pchała.

Jakby obie osoby pamietaly o istnieniu tej Pani - problemu by nie bylo.
Wk*** mnie ludzie (czy to mezczyzni czy kobiety), ktorzy dla zaspokojenia swoich zachcianek tak doglebnie krzywdza druga osobe - praktycznie ja przy tym niszczac...
Jak dla mnie czy facet, ktory szuka czegos na boku czy i kobieta w tej sytuacji to zwyle k***.
U mnie podzial jest jeden - na uczciwych, porzadnych ludzi i szmaty.
Trzeciej kategorii brak.

Napiszę tak: A wystarczało nie zaczynać...

niekochana-masz racje...tyle tylko ze to się tak szybko zaczeło.
myślę że czas z tym skonczyć,chyba zaraz wyniosę jego ubrania do kontenera dla PCK,usunę jego nr tel; i zaczne życie od nowa

U mnie nie było chemii i emocji ja nie wierze w motylki w brzuchu , iskierki i jak to faceci mówią w to coś(nawet nie umieją odpowiedziec na moje pytanie gdy ich pytam co to jest ''to coś''

Witajcie.
Przed chwilą się tu zarejestrowałam, bo natrafiłam na ten wątek. Przeczytałam pierwszy post w nadziei że coś mi pomoże - ale nie mogę spełnić pierwszej podstawowej rady - ja nie mogę zerwać kontaktu z facetem którego kocham, wręcz przeciwnie, muszę widywać go codziennie, bo razem pracujemy...
Pokochałam go parę lat temu, najpierw się zaprzyjaźniliśmy, potem była chemia silniejsza niż kiedykolwiek w życiu, a w końcu też miłość...
Ale on rok temu się ożenił, a teraz będzie miał dziecko. W tej sytuacji nie chcę się z nim spotykać. Ale ból jest potworny..... Boli jak oddycham, boli jak myślę, boli jak śnię, bolą wspomnienia, boli myślenie o przyszłości......
Nie wiem gdzie mam się schować, co mam zrobić żeby przestało boleć, tracę już siły...
Czy ktoś przeżył coś podobnego?
Ktoś może mi pomóc?...

A to właśnie Twoja chemia i motylki....

Witam. Mam 26 lat od 9 miesięcy byłam w związku z chłopakiem w tym samym wieku. Na początku było cudownie, czułam, ze to to, często chciałam się widywać z Nim. Po około 3 miesiącach nastąpiły dni kiedy On nie chciał się ze mną widywać, wymyślał, że ma inne sprawy na głowie, problemy rodzinne, praca, uczelnia. Mieszkamy blisko wiec chyba nie było by problemem spotkanie się na godzinę. Nie chciał najwyraźniej mimo , ze pisałam, ze tęsknie. Później wszystko wróciło do normy, to On ciągle pisał kiedy się spotkamy, czy będziemy razem nocować, wyjeżdzaliśmy na weekendy gdzie 24 godz na dobę byliśmy razem. Odstawił nawet swoich znajomych. Mówił, ze woli być ze mną sam na sam. Oczywiście czasem wychodziliśmy do pubu lub przyjaciół. Pisał czułe słowa, mówił, ze kocha, że jestem jego miłością, pomagał mi, wspierał, przytulał. Dziennie dostawałam 100 pocałunków i to z jego inicjatywy. Był opiekuńczy w planach było zamieszkanie razem , angażował się w remont, mówił przyszłościowo. Mówił "żonko". Chciał codziennie być przy mnie. Był tylko jeden problem czasem z niczego wybuchał taka ogromną złością do mnie, ze sama nie wiedziałam co robić. Mówił przykre słowa i po prostu wychodził a ja biegłam za Nim jak szalona. Były łzy, przepraszał a za moment robił to samo. Przy ostatniej kłótni zapytałam czy w ogóle mnie kocha skoro się tak zachowuje, powiedział :"nie wiem" Ja oczywiście wpadłam w histerie, świat runął. Ale pisał, ze chce być razem , ze sam nie wie co od życia chce, przecież jest dobrze, niech tak zostanie, że nie chce się rozstawać. Ja wróciła do niego z nadzieją , że jednak On coś czuje do mnie. Pisał, ze jestem dla niego taka dobra, że nigdy nie miał tak dobrej dziewczyny. Po 3 tygodniach znów czułam, a raczej cały czas czułam , ze jest coś nie tak, drobne kłamstwa z jego strony, obojętność...znów zapytała...Powiedział, ze już nie czuje do mnie nic. Znów nóż  w serce. Rozstaliśmy się. Nie jem, nie pije nawet, nie wychodzę z domu choć mam mnóstwo spraw na głowie. Płacze, w nocy nie śpię, ręce mi drżą, w brzuchu czuje ścisk, nie widzę sensu życia dalej. Nic mnie cieszy. Wolałabym by mnie tu nie było. On nadal pisze co u mnie , jak sobie radze, że byłam jego małym skarbem, że ma mnie  w sercu i zawsze będzie miał, ze chce nadal kontaktu, bo tyle Nas łączyło. ja nie odpisuje od chwili rozstania (pare dni). Przyjaciele mówią, ze nie wierzą w to co zrobił, ze było widać ,ze mu zależy. Nie wykasował zdjęć wspólnych z portali. Pisze codziennie po parenaście wiadomości. Chce wiedzieć co robię. I do tego pisze pamiętej , ze to nie ja od Ciebie odszedłem. Ale jak ja mam być z człowiekiem, którego kocham bardzo wiedząc, ze On nic do mnie nie czuje. Jak? Ciągle płacze, schudłam już 5 kg, na jedzenie nie chce patzreć, nie umiem się uśmiechać, tone we łzach mimo iż każdy mówi głowa do góry pzrejdzie, a ja nie wieże, ze przejdzie i myśl, ze juz nigdy, go nie dotknę mnie zabija. CZY ON KOCHAŁ, CZY MOŻNA SIĘ TAK SZYBKO ODKOCHAĆ, CZY ON SAM SIĘ GUBI, bo pisze ,z e sam nie wiem co chce od życia? mam tyle pytań? Czy jest szansa , ze pokocha znowu? Pragnę tego. ale zdaje sobie sprawę , ze jak mówi, ze nic nie czuje to tego uczucia nie ma i nie będzie. Prosze o pomoc, jestem załamana. Widze, że ile ludzi tyle historii, jedno jest pewne, łaczy nas ból cierpienie, poczucie bezradności...

Witam,
nie wiem czy właściwie powinienem się wypowiadać bo jestem facetem. Mam 24 lata i właśnie (chyba) zakończył się mój ponad dwuletni związek. Dlaczego chyba? Myślę, że wiele z Was, obecnych na tym forum potrafi to zrozumieć. Przy tak ścisłej relacji nie można być tego do końca pewnym. Zdarzały się również wcześniej odejścia, zerwania, ale zawsze jakoś potrafiliśmy się dogadać, choć zawsze wydawało mi się to niemożliwe. Nie chcę dawać nadziei tym, które z Was sądzą, że powrót jest możliwy. Taka nadzieja może być zgubna. Mimo, że mój związek zakończył się dokładnie wczoraj, a ból jest tak ogromny, że ciężko o tym myśleć, pisać i w ogóle żyć - to potrafię mimo wszystko spojrzeć na to z boku.
Opiszę jak to było w bardzo dużym skrócie:
Ponad dwa lata temu poznałem ją. Pokochałem ją bardzo szybko. Ona mnie też. Jednak mieszkała 500km ode mnie. Postanowiłem wszystko rzucić i pojechać do niej. Zamieszkaliśmy razem. W dużym domu, z rodzicami, którzy mi byli przychylni. Poszedłem do pracy, ale musiałem zrezygnować ze studiów. W międzyczasie zmarła jej siostra. Po roku odszedłem z pracy i wróciłem na studia zaoczne za jej namową. Robiłem projekty w domu, na których zarabiałem (jestem informatykiem). Jednak te zyski nie były tak duże jak w stałej pracy i musieliśmy zacisnąć pasa, o czym zresztą wiedzieliśmy. Dlaczego o tym wspominam? Bo ograniczenie przeze mnie płatności za wszystko było jej głównym argumentem do odejścia. Ale pojawia się pytanie.. Czy powinienem w tak dużym stopniu ją utrzymywać skoro nie byliśmy nawet małżeństwem, a mieszkaliśmy razem tylko dlatego, że nie było innego wyjścia.. Oczywiście zdajecie sobie sprawę, że powodów było więcej i komplikacji również.

W tych chwilach, kiedy emocje są kompletnie rozbite, czuję jedynie ból. Cały dzień to jest ból. Budzę się rano i myślę o niej. Idę spać - myślę o niej. Dlatego te rady o zajęciu się czymś konstruktywnym można włożyć między bajki. Nie jestem w stanie nic takiego zrobić. Bo nie robię tego dla niej. Jak mam o niej nie myśleć? Kiedy miliony słów i gestów wciąż i wciąż wbijają mi się do głowy wyrywając jednocześnie serce. Jak urwać kontakt? Gdy ona mówi: "daj mi czas. Chcę odpocząć. Sama dowiedzieć się czego chcę".. I teraz nawet nie wiem czy to koniec czy nie.. do jakich wniosków dojdzie.. czy rozpocząć nowe życie? Czy może samemu to zakończyć i naiwnie nie myśleć, że coś z tego wyjdzie? Ale znów jak to zrobić, kiedy ją tak bardzo kocham? Teraz znów wróciłem do domu i jestem o 500km od niej. Łudzę się, że jednak to wszystko się jeszcze naprawi. A piszę tutaj, bo ból jest już nie do zniesienia.

Przeszedłem już chyba przez wszystkie możliwe myśli. Dlaczego tak się stało? To moja wina? To jej wina? Wina leży po środku? Może gdybym zrobił to inaczej... Może gdyby tamto.. Może gdybym nie wracał na studia.. Może gdybym tego nie powiedział.. Gdybym był bardziej rozumiany.. Różnic i pytań w tym związku było tak wiele.. ale skoro tak, to dlaczego tak bardzo cierpię wbrew rozsądkowi??

Wszystkim wam, które czujecie teraz taki ból bardzo współczuję i z zazdrością spoglądam na tych, którzy tego problemu nie mają. Życzę, żeby to minęło jak najszybciej. Zarówno wam, jak i sobie.

Nie napiszę tutaj recepty na to jak się wyleczyć. Wiem jednak, że życie ma bardzo dużo kolorów, a kiedy wydaje nam się, że nie mamy już siły, że nie damy już rady to wtedy te siły się pojawią.
Polecam czytanie czegoś lekkiego do snu(nie romantycznego). Dużo rozmów z bliskimi. Pamiętanie o przykrościach zaznanych od partnera(to pomaga). ale.. cokolwiek tu nie napiszę.. niestety tylko czas może pomóc..
Pozdrawiam.

witaj bylam z facetem 4 lata mowil to samo i czuje sie tak samo jak ty ona juz nie che byc z toba moj byly tez mowil ze che odpoczac kilka dni ok zgodzilam sie a okazalo sie ze ma juz inna na oku boli serce peka nuz w serce  nie moge sobie rowniez  z tym poradzic... 3 maj sie wiem ze to nie latwe pozdrawiam

hej,własnie rozstałam sie z meżem po 10 latach,w marcu sprawa o separacje,pracowal za granicą a ja czekalam i wierzylam w niego w nas,aż nagle wraca i mówi ze ma romans,świat mi sie zawalił,czemu byłam taka naiwna,kocham go jak wariatka choc wiem ze nie wolno mi już,on wciaz mowi ze kocha,że uwielbia ale wraca do pracy a ona tam jest,boli jak diabli czy nigdy nie przestanie?

dobrze ze jestes takie forum ze moge sie wygadac,może jest ktos kto przezyl to co ja i ma jakiś złoty srodek na taki ból?

A moja historia trwa, wciąż czuję jakby to jeszcze nie nadeszło, a naturalnie już na tyle się wyniszczyłam, że nie wiem, czy to są uczucia, czy po prostu walka o to, co zostało. Nie wiem.
Wiem, że gdybym dostała ogień od Niego, to zapewne mogłabym dalej iść i wierzyć. A mimo próśb, licznych awantur, prób egzekwowania tego, czego pragnę nie dostaję już nic. Nie wiem co robić, nie wiem.
Próbowałam już różnych metod i dalej żyję w pustce, w której to, co czuję i czego pragnę nie ma już znaczenia. Jak przychodzi do konfrontacji nieumiejętnie wszystko robię, mam w sobie tyle gniewu wobec tego wszystkiego. Poraziły mnie złe emocje, które za każdym razem biorą górę, a w głębi serca czuję, że to nie ja. Nie ma już spokoju, jest nienawiść i walka. Robię tak dlatego, ze wielokrotnie wylewałam serce i nie przynosiło to niczego dobrego, jedynie słowa, nic poza tym. Chciałabym, żeby to On się bardziej postarał, bym wiedziała, że faktycznie JEST. Tak mi tego brakuje.
Zostałam sama, nie mam się do kogo odezwać, to również zabija i jeszcze większą klęskę odczuwam. Boję się, boję się już siebie. Nie wiem, co przyniesie jutro, a ja już nie mam sił ...

Mówi się że czas leczy rany może to i prawda. Nie dawno rozstałam się z chłopakiem.. Jestem młoda i może i głupia. Byłam z nim drugi raz. I tak myślę że życie nie ma sensu, żyłam dla niego, dla miłości, przez cały czas myślałam tylko o nim a on po pewnym czasie zdał sobie sprawę że to nie ma sensu i nie chce mieć jeszcze dziewczyny. Zaproponował żebyśmy zostali przyjaciółmi.. Jestem głupia! Zgadzam się na to bo nie chcę o nim zapomniac chcę żeby w jaki kolwiek sposób mieç z nim kontakt. Żyje i wierzę że on wróci, że zda sobie z tego sprawę co stracił.