Trudne losy życia, skomplikowany związek, co sądzicie?

Zacznę może od tego, że poznałam go rok temu. Przed nim miałam tylko jednego chłopaka i to dość krótko. My jesteśmy ze sobą rok. Zaczęliśmy bardzo szybko chodzić.  Najgorsze co miałam do zaakceptowania i o czym powiedział mi dopiero podczas pierwszego spotkania, to fakt, że miał żonę. Używał zwrotu "była żona", więc byłam przekonana, że są po rozwodzie. Zwykle w życiu kieruje się swoimi zasadami, zatem myślałam, że jeśli się z kimś zwiąże, to nie będzie on miał tak poważnej przeszłości. Tu kilka lat małżeństwa, dla mnie to był szok. Gdyby powiedział mi o tym przed spotkaniem, nie zgodziłabym się na nie. Ze względu na to, że zauroczył mnie swoją osobą, stwierdziłam, że jakoś to zaakceptuje, że zasługuje na szansę. Zawsze szanowałam siebie i swoje ciało, to pierwszy mężczyzna, z którym byłam fizycznie. Wszystko jeszcze byłoby dobrze, aż do pewnego dnia. Mieszka daleko ode mnie, prawie 400 km. Oboje mamy ciężko w życiu, ja obecnie nadal nie pracuje, jemu trudno było znaleźć pracę. Próbowałam mu pomóc, w mieście, w którym żyje, mieszkała również moja koleżanka. Starając się mu pomóc, spytałam ją, czy nie wie o jakiejś pracy dla faceta. Dała mi cynk w niedługim czasie, że u niej w firmie kogoś szukają. Wysłałam go tam. Potem moja koleżanka do mnie zadzwoniła. Nie wiem dlaczego, ale przejrzała jego cv. Wyczytała w nim, że jest w separacji. Gdy się o tym
dowiedziałam, nogi się pode mną ugięły. Koleżanka pocieszała mnie, że to pewnie stare informacje. Ja jednak czułam, że to prawda. Nie miałam ochoty z nim rozmawiać, odebrałam dopiero któryś z kolei telefon późno w nocy. Moje podejrzenia potwierdziły się, nie miał rozwodu. Płacząc, powiedziałam mu jak się czuję, a mianowicie jak oszukana, naiwna idiotka, nie rozumiałam jak można było nie powiedzieć o czymś takim. Byliśmy już kilka miesięcy razem. To był jeden z najgorszych dni w moim życiu. Nie wiedziałam co robić i czy być z nim dalej. Chyba jestem faktycznie głupią idiotką, bo jego wielokrotne przeprosiny, w końcu mnie przekonały. Obiecywał mi rozwód, ale gdyby mnie to nie bolało i nie mielibyśmy o to ciągłych kłótni, to nie wiem czy sam by na to wpadł. Rozwodu nie wziął do dziś. Tłumaczy się brakiem pieniędzy, gdy w pracy było gorzej albo ją tracił i przechodził do innej, zaczął brać kredyty. Długi rownież ma do dziś. Sprawa jeszcze bardziej skomplikowała się, przed operacją jego ojca. Z tego względu, że wcześniej należeli do protestantów, aby się uspokoić, zadzwonił do pastora, który jest bratem żony  mojego faceta. Boże... jak to brzmi. Dowiedział się od niego, że ona ma raka. Nie pamiętam dokładnie, ale chyba już jest po amputacji piersi. Mój facet, nie chcąc tym razem zataić tego faktu, powiedział mi o tym. Jego matka także zmarła na raka. Nie spodobało mi się jednak to, że porównał swoich rodziców, którzy przez cały czas żyli razem i kochali się do końca, do siebie i swojej żony. Stwierdził, że ojciec i on mają pecha, bo to samo spotkało ich żony, i że teraz to nie wiadomo co z rozwodem, bo może zostać wdowcem. W tym momencie, wszystko to co budował i mówił przez tak długo, stało się dla mnie fałszem. Powtarzał mi, że ona się nie liczy, że kocha tylko mnie, a teraz ujął to wszystko tak, jakby  nadal żyli razem i nadal to ją kochał. Dla mnie wdowiec oznacza kogoś, kto do końca żyje u boku swojej żony, a on już przecież nie żyje z nią. W tym momencie pragnęłam już tylko wycofać się, a on niech robi co chce. Powiedziałam mu żeby się nią zajął, ale wtedy mnie zostawił. Nie ukrywał, że miał ochotę do niej zadzwonić, czułam jak wielce biło do niej jego współczucie, to mnie dobiło. Powiedział, że gdyby do niej zadzwonił, mógłby powiedzieć o rozwodzie, ale ostatecznie oznajmił mi,  że nie chce w takiej chwili jej dokładać oraz nie chce ranić ani jej ani mnie.
Nie mówię, że to zły człowiek, nakreśliłam tylko opis  sytuacji z mojej strony. Przy nim nie czuje się tak źle, ale gdy wróciłam od niego ostatnio, i wcześniej zresztą też, miewałam dziwne stany. Bardzo często myślę o rozstaniu, jego żona, która od początku była dla mnie problemem psychicznym, nadal nim jest. Czasami nie wiem kim jestem w tym wszystkim, czuje się od niej gorsza, ona była ŻONĄ. Przestałam chodzić do kościoła i modlić się. Nawet gdy jest
dobrze między nami, prędzej czy później powraca świadomość, że sypiał i żył z nią przez tyle lat,  że była najważniejsza. Mój rozum nie potrafi się z tym pogodzić. Dobrze jest powiedzieć, skoro tak się czujesz, odejdź od niego. To mój drugi związek i wątpię czy się nadaje do jakiegokolwiek. Wiem, że ja też nie jestem bez winy,  wyrzucając mu cokolwiek, ale czasami inaczej nie potrafię.
Gdyby mi ktoś kiedyś powiedział, że znajdę się w takiej sytuacji, nigdy bym nie uwierzyła. Zresztą mój były facet, urodził się bez ręki i przedramienia i też nie miał lekko w życiu. Ja też swoje przeszłam i nie potępiam ludzi, którzy lekko nie mają, ale w obecnej sytuacji, moje serce gryzie się z rozumem i każde z nich ma swoje racje.