chwila dla siebie .. czy to zbrodnia?

cześć jestem z mężem 4 lata, mamy 2.5 letniego synka, siedzę w domu i zajmuję się dzieckiem a mąż pracuje, niby wszystko jest ok ale .. od jakiegoś roku się popsuło .. myślałam że to chwilowy kryzys .. dziś nie wiem co o tym myśleć .. na początku cała moja uwaga była skupiona na dziecku i mężu .. gdy synek skończył 1.5 roku chciałam trochę bardziej zadbać o siebie, bo zaniedbałam trochę znajomych, o siebie za bardzo też nie dbałam (chodzi o moje pasje, zainteresowania) bo wszystko się kręciło wokół dziecka i męża .. teraz kiedy staram się dbać o siebie, o swój wygląd, odnawiam lub szukam nowych znajomości, chcę robić coś co sprawia mi radość .. chcę mieć trochę czasu dla samej siebie tzn wyjść sama na spacer, spotkać się z koleżanką na kawę, pojechać sobie sama na zakupy spotykam się ze strony męża z krytyką .. przeszkadza mu to wszystko .. nie pozwala mi samej wychodzić na spacery, nie mogę sama jechać do miasta na zakupy, jak maluję sobie paznokcie lub ładnie (ale przyzwoicie) się ubieram zaraz się czepia po co i dla kogo, nie pozwala mi wychodzić do koleżanek (mieszkam na wsi a koleżanki mieszkają w mieście co niektóre), nie mówię że cały czas chce latać ale choć raz na jakiś czas wyjść sama bez niego i dziecka, taki babski dzień dla samej siebie, chciałam zapisać się na karate, ale też mi nie pozwolił tam pójść .. dodam że jest strasznie zazdrosny, ale nigdy nie dawałam mu do tego powodów, sam sobie wbija jakieś chore filmy .. z kolegami zamienię tylko kilka słów i się ulatniam bo jak widzę minę męża to ... nic mi nie wolno .. w domu traktuje mnie bardziej jak swoją własność .. ma być tak jak on chce .. a to co dla mnie ważne to się nie liczy .. po prostu podcina mi skrzydła, nie pozwala się rozwijać .. mam tego dosyć .. próbuję tłumaczyć mu że tak się nie da żyć, że to jest chore ale on nic nie rozumie .. nie chce się zmienić .. wydziera się na mnie, krzyczy na mnie i dziecko .. jedyne co udało mi się zrobić to zapisać małego do przedszkola .. jeny jaka awantura .. nie wyraził zgody .. dziecko ma w domu siedzieć ze mną .. a ja postawiłam na swoim .. nie poddałam się mu .. potem mu powiedziałam że chcę wrócić do pracy za jakiś czas .. oczywiście awantura o to, że nigdzie nie pójdę, że mam w domu siedzieć .. koszmar normalnie ..  nie dociera do niego że ja już się duszę w domu, siedzę już 3 lata i mam dosyć, chciałabym wrócić do pracy, być między ludźmi, zarabiać, czuć się tak samo ważna i móc tak samo jak on decydować o wszystkim, jestem od niego tak zależna, czuję się mało ważna, moje poczucie własnej wartości spadło praktycznie do zera .. próbuję walczyć o siebie cały czas .. ale coraz częściej nachodzi mnie myśl że taki związek nie ma sensu .. bo nie dostaję nic w zamian za to że siedzę w domu, zajmuje się dzieckiem, dbam o ten dom, o wszystko .. straciłam ochotę na seks z nim, nie mam ochoty na to żeby mnie dotykał, przytulał, całował, na nic nie mam ochoty, zmuszam się do niektórych rzeczy .. a to jak się czuję i co myślę mało go obchodzi .. skoro on ma ochotę to ja muszę mu dać to co chce .. od jakiegoś czasu nie daję i wścieka się o to i cały czas mnie dręczy psychicznie .. zapowiedział że drugie dziecko i tak mi zrobi czy tego chce czy nie (ja oświadczyłam że na razie nie chce drugiego bo chciałam wrócić do pracy, stanąć trochę na nogi) .. rozpisałam się .. wiem .. a miało być tak jak najkrócej .. ech .. ale przynajmniej wyrzuciłam z siebie to co mnie boli ..