Jak i po jakim czasie do siebie wróciliście? - Netkobiety.pl

Dwa razy nie wchodzi się do tej samej rzeki. Sprawdziłam.

Zgadzam się , jednak jest to przysłowie a wiec wyraża myśl albo radę oparta na tradycji często poprzez metaforę albo alegorie.
Czy jeśli napisałabym „Nie warto wracać bo w końcu z jakiegoś powodu się rozstaliśmy. Sprawdziłam”  było był lepiej ?
Czy wydźwięk tych dwóch wyrażeń nie jest jednak do siebie podobny ?

Wiemy ze ludzie tak jak i rzeka zmieniają się i to kiedy zostawiliśmy partnera i jaki on był to jak będziemy chcieli do niego wrócić to będzie trochę inna osoba ALE nie zmienia to ogólnego wydźwięku ze nie warto próbować tylko ze i tym kolejnym razem najprawdopodobniej zakończy się tak samo.

powyższy cytat dotyczy krótkich rozstań, gdy miną tata a lepiej dziesiątki to człowiek jest inny i inaczej patrzy na świat (szkoła życia). Wtenczas można spróbować coś sklecić na nowo. Oczywiście nie dotyczy to wtedy gdy rozstania były bardzo burzliwe i raniące a wynikały z niedopasowania, poglądów, perspektyw. Zarówno kobiety i mężczyni sa ,,inni" mając 29lat, 30 lat 40 lat itp. cały czas się uczą życia i zdobywają doświadczenia które zminiają ich chraktery, tok myślenia. N.p. kiedys myslałem że priorytetem są pieniadze teraz uważam że wiedza, rodzina . a po 70 zdrowie pewnie.

Amen. Nic dodać nic ująć. Wypisz wymaluj jak w moim pożal się boże małżeństwie....

No tak, ale w takiej opcji czlowiek i tak godzi sie z rozstaniem, zyje dalej po swojemu, sam albo z kims innym i moze po kilkudziesieciu latach bedac w innej sytuacji zyciowej, bez partnera/rki spotyka ex i postanawiaja sprobowac, bo ona tak samo pogodzila sie z rozstaniem, zyla dalej i tak po prostu wyszlo.
Tyle, ze takie ponowne spotkania sa niezmiernie rzadkie po prostu.

Bo to nie chodzi o to, zeby czlowiek po rozstaniu czekal 20 lat, bo moze ona/on do mnie wroci. Zwykle po prostu przez te 20 lat jak czlowiek zyje po swojemu to spotyka kogos innego, a nie odlicza dni do ponownego kontaktu z ex.

Ja znam taka parę (nie są małżeństwem ale są razem już od x lat po tej przerwie). Ogólnie zgadzam się z Tobą że robienie sobie przerw źle wróży no ale nie mogę powiedzieć że to nigdy nie wypalało wśród historii mi znanych

Czemu nie są małżeństwem nie wiem ale z tego co mi wiadomo planują dzieci (jak pokazywali układ mieszkania które wykańczają to mówili który pokój będzie w przyszłości dla dziecka). Z tym że nie można być pewnym - w głowie im nie siedzę ale wiem że mają wspólne zobowiązania (kredyt, finanse, zwierzaki itd) tak więc nie sądzę.

A czy to jakiś wybitnie szokujący wyjątek nie wiem bo z racji wieku większość osób w moim otoczeniu nie jest w długoletnich poważnych związkach a tym bardziej w małżeństwach z dziećmi

EDIT: A no i w sumie moi rodzice też spotykali się ileś miesięcy (czy tam pełen rok? już nie wiem ale na pewno nie były to dwa tygodnie czy coś równie absurdalnego), potem moja mama uznała że to nie to ale po roku znowu się spikneli. Są małżeństwem do tej pory

EDIT2: O, jeszcze trochę dalsza znajoma para - 2 letnia przerwa potem powrót do siebie. Dziś mają dziecko, nie mają ślubu

Sa. Moj dobry przyjaciel wrocil po 4 latach do swojej dziewczyny z ktora byl 4 lata, gdzie podrodze mial jeszcze dwa inne zwiazki. Z tego co wiem, to oboje sa szczesliwi juz od roku, kupili mieszkanie i planuja slub. Mozna i da sie, ale obie strony musza sie wyzbyc wszystkich negatywnych emocji po rozstaniu.

Pytanie tylko czy warto czasami? Powod rozstania jest wazny, tu kolejna kwestia ze ludzie sie nie zmieniaja, dojrzewaja do pewnych rzeczy np ktos w tamtym czasie nie chcial dzieci slubu i zwiazek sie rozpadl, a teraz po tych kilku latach dojrzal do tego i chce cos budowac.
Taki przyklad chociazby ze swojego zycia moge wziac. Kiedys zabiegalem o wzgledy jednej dziewczyny, ale ona wolala sie bawic by pare lat pozniej chciec ze mna stworzyc zwiazek, tyle ze ja wtedy nie chcialem z nia i dwa lata pozniej sytuacja sie odwrocila ponownie, ze ja chcialem a ona nie.

Tak czy inaczej, uwazam, ze nie ma co sie zastanawiac i zyc z taka mysla czy i kiedy do siebie sie wroci. Zycie samo pokazuje kto i co jest nam pisane i nie ma co z tym na sile walczyc.

Widać, nie potrafią żyć bez siebie ale też nie potrafią żyć ze sobą. Taka toksyczna miłość, a raczej chora zależność.
Opisana powyżej relacja przypomina mi trochę małżeństwo mojej koleżanki, której mężem jest zawodowy wojskowy. Jak on wyjeżdża na zagraniczne misje i są od siebie daleko wtedy tęsknią za sobą, bardzo się kochają i nie mogą doczekać się spotkania ale jak on wraca do domu, to po paru dniach już nie mogą patrzeć na siebie i awantury o byle co nie mają końca.