Samotność, brak towarzystwa, szukam zdrowych ludzkich relacji.

Polecam portale randkowe z uwzględnieniem w opisie szukania przyjaciół(ek) obu płci, rozmów o wszystkim, a niekoniecznie miłości/seksu.

Kazdy pomysł jest dobry, tylko trzeba umieć dostosować go pod siebie. Dlatego napisałem, by opisać siebie jako kogoś szukającego po prostu kontaktu. Kogoś z kim mozna porozmawiac. Nikt nie zmusza na portalach szukać miłości. Tak jak do toalety w szkolnej WC nie musisz iść sie wysikać, tylko np zatańczyć kan kana przed lustrem, zrobić piruet, krzyknąć "yes!" i wyjść.

Moim zdaniem najłatwiej znaleźć "zdrowe ludzkie relacje" wśród ludzi o podobnych zainteresowaniach. Zastanów się co lubisz robić co można robić w grupie i rób to

U mnie sytuacja wygląda tak, że obecnie nie pracuje, a na studia nie poszłam, siedzę więc przeważnie w domu, gdzie zajmuje się raczej indywidualnymi zajęciami takimi jak pisanie książki, malowanie etc. Ludzie, których ceniłam i byli dla mnie wartościowi, przeważnie powyjeżdżali, a jak to bywa w życiu, kontakty stopniowo ulegają wypalaniu i każdy idzie w swoją stronę. Jeśli chodzi o kontakty międzyludzkie, to jeśli znajduje się w odpowiednim sobie towarzystwie i czuje się dobrze, to ludzie odbierają mnie jako pogodną i komunikatywną dziewczynę, choć w głębi duszy jestem pesymistką. Nie znam w okolicy dziewczyn, które mają podobne zainteresowania jak ja, typu lubią posłuchać rocka czy metalu i pogadać na bardziej zaawansowane tematy, w których się lubuje. Zatem nie jest problemem, jak ktoś napisał, żebym odnalazła się w grupie, bo gdzie mam tą grupę ludzi spotkać, jeśli nie wychodzę do codziennej pracy czy na studia, gdzie nie jest jakimś strasznym problemem poznanie kogoś i zakumplowanie się.

Pisząc zdrowa relacja, miałam na myśli wzajemne poświęcanie sobie czasu i uwagi oraz nie krytykowanie kogoś na każdym kroku. Głównie o to mi chodziło

Do Bazyliszkawkropki:
Wybacz, ale najpierw mnie pytasz, co chciałam powiedzieć przez zdrowe relacje,  a potem wypowiadasz się tak, jakbyś chciała zabłysnąć, używając profesorskiego języka. Czuje się jak na języku polskim, gdzie nauczycielka pomaga mi dokończyć odpowiedź. Ty tu pracujesz czy jak? Sory, ale nie o to chodzi, bo przed chwilą poczułam się jakbyś dała mi wykład z pozytywnej krytyki.
Czytając Twoją wypowiedź, nasunęło mi się, że cenię w ludziach skromność, bo sama jestem osobą skromną. Nie pisałam tu o wzajemnym szacunku, bo myślałam, że o tym nie trzeba mówić, mając do czynienia z kulturalnymi ludźmi. Każdy człowiek jest mniej lub bardziej wrażliwy, podobnie jest z empatią, od jednych dostaniemy jej więcej, od drugich mniej. Ponoć artyści mają jednego i drugiego aż nadmiar. Dwie podobne osobowości, to dla mnie nic złego, nieraz taki zestaw może stworzyć piękną przyjaźń. Nie wiem do końca co miałaś na myśli, mówiąc o "uzależnieniu się od cudzego ciepła", zresztą i tak nie jestem godna Cię poprawiać.
Dziękuje za uwagę.
P.S Mam nadzieję, że Cię nie uraziłam

BlackDarkLady ? dziwi mnie bardzo Twój post. Nie chciałam bynajmniej zabłysnąć, a jeśli coś Ci błyszczy w moim poprzednim poście, to przez przypadek?

Nie wiem, skąd Ci się wziął ten profesorski język niby u mnie? Mogłabyś wskazać konkretne sformułowania, które tak odbierasz? Język profesorski kojarzy mi się raczej z mówieniem na sposób naukowy, a ja mówiłam potocznie, nie naukowo? Nie używałam żadnych terminów, ani nic.

No cóż, przykro mi, że się tak poczułaś, jak się poczułaś. Nie zamierzałam Cię pouczać, a jedynie podzielić się swoimi skojarzeniami i posunąć dyskusję do przodu. Nie bardzo rozumiem Twoją reakcję. Widać brak mi empatii.

Co do meritum sprawy ? tak, skromność jest niewątpliwie ważna. Tu pełna zgoda. To bardzo dobrze, że sama taka jesteś. Nie ma nic gorszego niż nadęty bufon i narcyz, który pławi się w poczuciu własnej ważności, bez krztyny dystansu do siebie.

A co do tych wrażliwych i empatycznych artystów, to bym jednak nie przesądzała. Z tego, co wiem, to w konfrontacji z rzeczywistością może bywać bardzo różnie. Bo można być geniuszem gry na jakimś instrumencie, ale w życiu być zimnym s?synem. Vide Miles Davis.

Pisząc o uzależnieniu od cudzego ciepła miałam na myśli toksyczną relację, w której mamy syndrom bluszczyku. Że jeden się do drugiego przykleja za bardzo.

Nie, nie uraziłaś mnie. Daleko do tego.

Takie miałam wrażenie po przeczytaniu tamtej, wiadomości. Dobrze, przepraszam wszystkim, którzy poczuli się urażeni,  w pierwszej kolejności oczywiście Bazyliszka w Kropki. Widać już nie umiem rozmawiać z ludźmi...
Każdy ma prawo do swojego zdania i jestem wdzięczna, że Wy się tu wypowiadacie i dzielicie swoimi skojarzeniami. Anthedonio, napisałaś że w drugim wątku, też zjeżdżam ludzi. Tyle, że ostatni komentarz, to nie było normalne, wypowiedzenie się, tak jak pisały tam wcześniejsze osoby, jak tylko nazwanie mnie głupia gęsią. Ta dziewczyna mogła napisać np. uważam, że głupio postępujesz, ma do tego prawo i nie patrzyłabym na to źle.
Tak, będąc na forum i chcąc poważnie porozmawiać, to słyszę takie coś. Dlatego się uniosłam.

Witaj.

  Cyba rozumiem co masz na myśli. Ja cierpię na brak przyjaciół, znajomych od ładnych paru lat. Mam wspaniałego faceta, mam siostrę, która jest moją jedyną przyjaciółką, ale brakuje mi jeszcze czegoś/kogoś- wyjście na koncert, na piwko, zorganizowanie grilla, no cokolwiek. Brakuje mi ludzi.
Od półtora roku nie pracuję, więc nawet nie mam jak tych ludzi poznać. Całe dnie spędzam w domu, z siostrą, włącznie z weekendami. Każdy dzień jest taki sam, każdy miesiąc identyczny. Powoli dostaję fioła.

Nie piszę książki, ale uwielbiam je czytać. Nie potrafię malować, ale mój dziadek jest malarzem, ale za to kocham rock, rock n' roll i hard rock. O metal też zahaczę Szkoda tylko, że mieszkasz tak daleko

Nie, Anhedonio, nie piszesz w skomplikowany sposób i zrozumiałam, że to do mnie kierujesz swoje uwagi. Być może Bazyliszek w Kropki odebrał, to inaczej, bo pod jej skopiowaną treścią wiadomości, udzieliłaś mi nagany.