Czy pozostawić rodziców bez opieki ...?

Twój narzeczony ma bardzo dobre podejście nie ma się co martwić na zapas. Rodzice są sprawni na razie radzą sobie sami. A 30 km to nie jest jakaś nie wiadomo jaka odległość, gdyby to było 300 km miałabyś się czymś martwić, a tak nawet jeśli już rodzicom będzie ciężko pójść np. po zakupy 1-2 razy w tygodniu można im zrobić większe.
Nie jest powiedziane też, że rodzice przestaną być samowystarczalni, ja mam prababcie dobija już 90 a jest niesamowicie sprawna i mimo protestów rodziny mieszka sama, do dzieci przeprowadzić się nie chcę w dodatku ma dwa poletka, które sobie uprawia, ja bym padła gdybym miała te ziemię obrobić a ona radzi sobie świetnie.
Będziesz się martwić jeśli taki problem faktycznie zaistnieję. Możesz z narzeczonym omówić opcje "co by było gdyby" (czy weźmiecie rodziców do siebie, czy zamieszkacie z nimi, czy będziecie im jakoś pomagać) może to Cię trochę uspokoi.
Co do narzekań rodziców, sama niedawno opuściłam dom rodzinny, nie było łatwo, łezka się w oku kręciła, ale przychodzi taki wiek, że już trzeba zacząć żyć na swoim Rodzice to dorośli ludzie, muszą sobie jakoś radzić, a zawsze bronią się przed syndromem pustego gniazda.

Normalną koleją jest, ze dziecko odchodzi na swoje. Ja bym porozmawiala z rodzicami, ze to nie musi laczyc się z "pozostawieniem". Ze, kiedy będzie trzeba, pomożesz im i zaopiekujesz się nimi (bo rozumiem, ze takie sa plany). Tylko rodzice tez musza zrozumieć, ze wiaze się to ze zmianami, np. ich przeprowadzką itd., ze trzeba będzie pokonać jakies trudy, czyli od nich tez należy wymagac elastyczności.

Moja tesciowa, po naszej przeprowadzce, co zima alarmowala mojego meza telefonami, ze im dom śniegiem zasypalo i nie ma komu odsniezac, bo teść już nie ta sila, itd, a wyrodny syn ich zostawil i smial pojsc na swoje. Chlopak od sąsiada, za nasza prosbę, zgodzil się na tą fuche za pare złotych, - to nagle się okazało, ze to już nie jest taki problem..

Kiedy nie możesz zadowolić wszystkich, najpierw myśl o sobie.