Czy to koniec ? Czy tylko chwilowe załamanie i niepewnosc ?

Dodał jeszcze, że jak nie będzie kidys w przyszłosci w stanie odwzajmenić mi tego co ja mu daję to on osiwieje. On płakał, ja podeszłam na spokojnie, mimo ze we mnie wszystko krzyczało...
Teraz planuję troszkę odizolować się, tak by nie zawsze mieć czas, nie każdy telefon odbierać i żebyśmy oboje mogliśmy wrócić do naszego życia a on żeby trochę zatęsknił i przemyślał wszystko na spokojnie. Nie wiem czy to dobra metoda ale jedyna która mi przychodzi do głowy i nie jest hiterycznym wydzwanianiem i zmuszaniem drugiej osoby do deklaracji...

Dziwne jest dla mnie to, że własciwie to on narzucił takie szaleńcze tempo, on chciał sie spotykać, popołudniami pisał smsy co robię gdy się nie odzywałam bo np byłam z koleżanką a teraz nagle takie rozterki...

faceci... kto ich zrozumie ;(

Piszę do Was, żeby nie pisać do niego ;-) Jesli ktoś ma podobną historię to chetnie przeczytam dla pocieszenia. Mam nadzieję, że zastęskni... Na razie on milczy i ja milczę. Mam plany na cały tydzień żeby jakoś wypełnić sobie czas. Ale czy takie nie odzywanie się to dobra rzecz ?

Jak podsumowałam nasz ostatni miesiąc to nie wiedzieliśmy się w sumie tylko 6 dni w całym miesiącu.......

myślę, że to znaczy dokładnie to co on powiedział, tempo za szybkie, brak możliwości oddechu, duszenie się związkiem. Oboje chcecie może za bardzo i przez to się spalacie, dusicie. Zwolnijcie, spędzajcie trochę czasu osobno, zatęsknijcie

a tego to ja nie wiem to tylko on wie ale u mnie tak to sie skonczylo, jeszcze zrywajac portrafil mowic ze mnie kocha i jestem najlepsza ale tempo za szybkie i czuje sie osaczony

Ja widze podobnie. Tak maja ludzie, ktorzy boja sie odpowiedzialnosci, choc sam zauwazalem ze takie historie jak Twoja to zdarzaja sie odwrot jesli chodzi o płeć.

Szansa zawsze jest na wszystko. Jesli mowi, ze za szybko, to musi sie poczuc wolnym i to on podejmie decyzje.
Moim zdaniem nie mozesz nic zrobic, tylko czekać. On musi sie przyzwyczaic do tych mysli. Tak wlasnie ludzie dojrzewają do czegos...

Oczywiscie mam nadzieje, ze wiesz na czym polega tęsknota? Na utracie czegoś, a potem tego docenieniu, jeśli dostaniesz.
Jeśli kompletnie sie od niego odsuniesz, a nie bedziesz dawała się przytulać, razem imprezować - to może sie to stać prędzej.
Czemu? A dlatego, że moze mu byc wygodnie, że jesteś wciąż na wyciągnięcie ręki. Tak czy siak nie mozna przewidziec co sie wydarzy, bo to jego mysli i nie Twoje i nie nikogo innego. Im mniej będzie Ciebie w jego zyciu (nawet rozmow przez internet/tel/sms) tym szybciej poukłada to sobie.

Dobre. Tak to już jest. Przezylam na studiach cos podobnego. Po roku, mialbyc slub, dziecko, teść nawet dla dziecka coś tam budowal w ogródku...
a mój zwial - bo jestem nudna i nic go w zyciu już nie spotka. Wybral kumpli, wolność itp...
Ale w twoim przypadku może być inaczej.Kto to wie.

Po latach mysle- dobrze się stało. miałam z glowy chłopaczka...
Tacy zawsze wieja przed odpowiedzialnoscia.......i przeciagaja decyzje w nieskonczonosc

Zycze Tobie jak najlepiej. Naprawde nie wiem co to za typ......
Wszystko samo się wyjasni, zobaczysz, tak czy siak niewiele możesz zrobić....
I nijak nie wiemy co mu w glowie siedzi i wiedzieć nie będziemy.

mieszkanie ze sobą po pół roku to naprawdę nie lada wyczyn!
Uważam że najlepiej z niczym się nie spieszyć w związku. Tak naprawdę to macie na wszystko czas, nie ma co gnać do przodu tylko po to by już mieć "odhaczone" - noo i zamieszkaliśmy razem, to teraz ślub. To serio nie jest odpowiednie wyjście. Po pół roku będąc ze sobą, nawet nie ma sensu myśleć o ślubie. Ok, gdzieś tam w marzeniach można sobie wyobrażać że to będzie Twój wymarzony mąż, że może będziecie razem szczęśliwi. Ale naprawdę trzeba się uzbroić w cierpliwość jeśli jest się z kimś.
Pamiętam moje początki. Pierwszy raz powiedzieliśmy sobie że się kochamy dopiero wtedy gdy naprawdę tego byliśmy pewni, a to chyba było po 2-3 miesiącach od momentu bycia ze sobą. A pierwszy raz wspomnieliśmy o ślubie po jakichś 3 latach. Bo jakoś wcześniej nawet przez myśl mi nie przeszło że mogę zostać jego żoną kiedyś.
Więc zwolnijcie! a naprawdę wyjdzie wam to na dobre

Wyhamuj troche malakobietka88. Byc moze jego uczucie nie jest tak silne jak Twoje.

A ja polecałem wyhamowanie całkowite i 100% niedostępności.

Wychodzac z optymistycznego zalozenia bo z natury jestem optymista ze Cie nie zdradza musisz rozpalic w Nim ten plomyk ktory zaplonal gdy sie pierwszy raz spotkaliscie i poznaliscie. Moze troche wiecej pikanterii w zwiazku?
Wyhamowanie znaczy badz troszke bardziej niedostepna zadbaj o siebie i pozwol mu tez siebie zdobyc.

No dobra a Ty byś się zdecydował w takich okolicznościach? Byłoby to dla Ciebie motywujące ? Ja mu powiedziałam wyraźnie podczas rozmowy, żeby niczego nie ponaglał. Że to dopiero pół roku i jego wahania co czuje i czy bede jego żoną sa uzasadnione, bo czasem ludzie i po roku mieszkania ze soba nie maja pewności. I żeby dał swoim uczuciom dojrzeć.

Wykazałam się zrozumieniem co zaprocentowało tym, że nie zerwalismy ze sobą i nie uciekł w podskokach a szukał ze mna kontaktu. DObrze teraz bedzie jak nagle postawie go pod murem i powiem OKREŚL SIĘ tymczasem ja znikam ?

Wyraźnie zasugerował że nie jest w stanie mi teraz zapewnić takiego stopnia zaangazowania jak ja jemu przez co czuje się źle, gdy widzi jak ja się staram. Że to wszystko poszło za szybko i to tez jego wina. Bał się o tym mówić bo bał się mojej reakcji na to.  Karanie go za to ze powiedział chyba nie ma sensu... Chodzi o to by w nim rozpalić na nowo to uczucie z początku. Czyli chce ją, pragnę, tęsknię a jej nie ma.

Czy nie lepiej zadziała po prostu kontaktowy chłodnik z mojej strony i brak czasu ? Mogę byc w błędzie, nie jestem mezczyzna.

ciężko mi, nawet spac nie mogę. Napisał jeszcze jednego smsa gdy odpisałam na poprzednie, ale dobranoc jak zawsze juz nie było :-( Co sie nagle stało... koszmar

Widzisz u nas był jeden mega błąd. Wpadlismy na siebie jak dwie połówki jabłka i nikt nawet nikogo nie zdobywał. Łatwo mu przyszło. Czasem też leżymy i coś oglądamy, czasem cos gadamy. Razem gotujemy, razem chodzimy na imprezy. Trochę jak stare małżeństwo jak to określiłaś. Ale każdy związek to odpowiedzialność za uczucia drugiej osoby. Myślę, że tutaj jest największy jego problem. Zauważyłam u niego pewną niedojrzałość w relacjach. Jego koledzy którzy maja narzeczone i żony sa duzo bardziej ogarnięci. On nie pomaga za wiele z domu idzie z jednej imprezki na drugą. Ode mnie do kolegów i koleżanek potem na uczelnie itd. Mamy 27 lat, myślę, że trochę za dużo na takie zachowanie lekkoducha.

Miał tylko jedna dziewczynę. Wydaje mi się, że on nawet nie zdaje sobie sprawy co mu się teraz przytrafiło i co będzie czuł jak to straci. Ponoć faceci zdają sobie z pewnych rzeczy dopiero jak to tracą. W moim wypadku 2/2 facetów tak sobie sprawę zdało i potrafili się nawet nazwać kretynami. Ale nie dałam kolejnej szansy.

Chce dać mu możliwość ogarnięcia się. Jeśli mu nie będzie przeszkadzał mój brak czasu i brak mojej obecności, wiadomości itd to znaczy, że odpowiedź nasuwa się sama. A jeśli zacznie walczyć to była tylko niedojrzałosc i strach... Tak ja to widzę. Ale nie wiem czy dobrze :-(

Mówił mi pare miesięcy temu, że mnie kocha, nie sądzę ze było to nieszczere ale wiem, że róznie mogło być. Tak też mówili jego koledzy, którzy z nim rozmawiali i dobrze go znają.

Ale jest mi strasznie ciężko. Szukam pocieszenia i szukam recepty na ból, który będzie trwał do momentu w którym ostygnie to chociaż trochę z mojej strony. Myślę, że dużo łatwiej byłoby mi go w jakimś kierunku ustawić gdybym mogła wyłączyć emocje a włączyć zdroworozsądkowe wyrachowanie :-(
Na razie nie odzywam się i buduje sztuczny dla mnie dystans i bardzo mi z tym cięzko bo nie mam absolutnie żadnej gwarancji, że to zadziała ;-(

A dystans będę zachowywała do momentu w którym nie zacznie za mną latać tak jak na początku, czyli jednym słowem pozwolę mu się zdobyć od nowa ale tym razem będzie trudniej i na moich warunkach. Pytanie czy tęsknota będzie na tyle silna, że podejmie grę ?

Powiedział, że poważna i dlatego, że nie wie co czuje to czuje sie z tym źle, że ja wiecej daje niż on. Co mam zatem zrobić ? Jedni radzą wystopować i zdystansować się co ty radzisz?

Uważasz, że już definitywnie nic z tego nie będzie ?

Witajcie,

na początku czytając wypowiedzi, drażniło mnie, że wróżbici przepowiadali rozstanie etc.
Ale im więcej informacji tym jaśniej.

Moim zdaniem chłopak ma mały problem ze sobą. Wydaje się nie być asertywny, ale za to impulsywny w działaniu.
Jego zapał do związku, cała relacja, to jeden wielki pęd. Niestety uzbierało się tego za dużo, a ten i tak to ciągną zamiast lekko przystopować. Szalał z miłości, planował wspólne mieszkanie i co? I pękło. Przedobrzył chłopaczyna a teraz płacze.
Skoro nie potrafi ułożyć sobie zwykłego dnia bo ciężko mu odmówić innym spotkania etc. i biedak śpi po 3h, no to jak ma funkcjonować?
Wykończy się w końcu, a przede wszystkim wykończy innych swoim zmiennym nastawieniem.
Facet ma 27 lat a zachowuje się jak dzieciątko.
Jego fascynacja Twoją osobą przytłoczyła jego samego.
To tak jak z nową zabawką, jak ją masz to piejesz z zachwytu, nie możesz się nią nacieszyć, jednak któregoś dnia się budzisz i masz dosyć, przytłacza Cię. Tyle, że sam, dobrowolnie spędzałeś z nią całe dnie...
Może tandetnie to zabrzmiało, ale chodziło mi o to, że to nie jest fajna cecha.

Faktycznie można się dopatrywać tego, że połowica autorki nie będzie "miłością jej życia", bo już po pół roku on się czuje stłamszony.
Można także założyć, że facet ma problem z uzewnętrznianiem się i tak jak na początku widywali się non stop, tak potem racjonalnie "dzielić" spotkania.

Co zrobić aby sprawdzić czy ten związek jeszcze zakwitnie?
Detoks.

Autorko, wiem, że trudne, ale powinnaś się wyciszyć, "dać mu odpocząć", niech otworzy szerzej oczy, wtedy i Tobie się otworzą.
Z dystansu lepiej widac.

Powodzenia życze.

A czy powiedziałaś mu o tym, że sobie odpoczywasz od niego, czy tak nagle ucięłaś kontakt?
Chyba dobrze byłoby go uświadomić w pewnych sprawach, bo jeśli nic mu nie powiedziałaś, tylko z dnia na dzień stwierdziłaś, że cisza, to nie będzie to w porządku.
I znajdź sobie realne zajęcia, a nie siedzenie i patrzenie w telefon, a gdy on się odezwie, to udawanie "jestem zajęta, odpiszę wieczorem".

Dzisiaj rano znowu wiadomosc czy sie spotkamy. Akurat nie mogę bo już się umówiłam więc odmówiłam. Nie wiem co mam o tym myśleć... Dobrze czy źle... ? Boje się, że on chce teraz przejsc na fazę koleżeńską, nie wiem jakos tak mi sie wydaje. ALe z drugiej strony wtedy byśmy się rozstali...

A może tęskni ? CO na to Panowie ?

Nie wiem jak mogłam tak wszystko spierdaczyć angażując się a nie dając na wstrzymanie gdy widziałam to tempo... Też jestem temu winna :-( Teraz całej sytuacji by nie było. Jest kompetnie bez wyjscia.

Nie wiem, może właśnie to jest jakiś przełomowy moment w którąś ze stron. Tylko ja nie wiem jak mam się zachowywać żeby nie przegiąć....

Np nie dał mi samej odwiezc mojej kolezanki z imprezy tylko uparł sie ze on to zrobi, mimo ze mowiłam ze sama to zrobie, tak samo z zapłatą za obiad. Może jeszcze nie wszystko stracone

To jak na razie jego reakcja jest w miare ok... Ale za krótki czas mojej nieobecności żeby to ocenić w 100%, no i nie wykonał jeszcze żadnego ruchu w stylu sms: "tęsknię" itd.

ananaasowa_ Wiem, że jestem beznadziejna, żałosna itd ale jest mi po prostu bardzo ciężko... Wczoraj cały wieczór smsowaliśmy. Właściwie głównie o konkretach. Chciał się ze mna zobaczyć dzisiaj, ale znowu wykreciłam sie czym innym.

Dzisiaj rano napisałam mu, że jesli zatęskni to żeby do mnie zadzwonił bo fajnie usłyszeć jak mu mija dzień. A potem napisałam ze w tym tyg raczej sie juz nie zobaczymy chyba ze w week i podałam konkrety. Jestem niemal pewna, że to strach przed zaangażowaniem. Wycofanie pojawiło sie dokładnie w tym momencie a po jego zachowaniu nie uwierze, ze nie czuje do mnie tego co powinien.

Jeśli się wystraszył i jest to strach przed zaangażowaniem to nie wiem czy jestem w stanie jakkolwiek temu zaradzić.. Naprawde zależy mi na tym związku i wydaje mi się, że jemu jednak również. MOże ktoś miał tego typu przypadek.

thepass grabisz sobie

Myślałam, myślałam i doszłam do wniosku, że chyba zakończę ten związek bo mam wrażenie, że on po prostu tego nie umie zrobić i tylko dlatego mamy taka sytuację

a jest się w stanie kogokolwiek do czegokolwiek zmusić ?

Mogę sobie chcieć dużo rzeczy. Chciałam być szczęśliwa, byłam szczęśliwa i co z tego mi przyszło

a co Ciebie by skłoniło, czy zachęciło gdybyś miał takie rozkminy ?

Dobra, pewnie już wyszłam tutaj na histeryczkę i wariatkę - co w sumie w pewnym sensie by się zgadzało . Na razie zawieszam wątek, dam znać zainteresowanym za jakiś czas jak wygląda sytuacja.

Po moim sms z prosba ze gdy poczuje tesknote zeby zadzwonił rozmawialiśmy przez telefon dwa razy, raz jak był w pracy drugi raz zadzwonił już z domu- opowiedział mi swój dzień, podzielił sie radosciami  i troskami, pożartowaliśmy itd i umówiliśmy się na weekend. Tydzień "detoksu" po takiej dawce i przegięciu to za mało ale już są pierwsze pozytywne aspekty całego zamieszania.

Ogólnie jest nadzieja, że mamy tym razem tylko żółtą kartkę - on nie potrafił powiedzieć stop gdy ja chciałam się spotkać a ja nie potrafiłam zająć się swoim życiem tylko cały plan dnia/ tygodnia ustawiałam pod spotkania z nim i nachodziłam go w pracy //. Zatraciliśmy się oboje. Dodatkowo moja potrzeba bliskości i to ile z siebie dawałam nie dawała możliwości wykazania się jemu (co sam powiedział, że przeraża go to jak sie staram i on nie wie czy da mi tyle samo kiedyś). Nad tym będę pracować z psychologiem - gdy się z nim nie widzę i nie czuje zapewnień o miłosci czuję lęk i osamotnienie. Myślę, że to bardzo zły objaw. Polecam książkę "Kobiety kochane, kobiety porzucane" - Connell Cowan. Pozwoliła mi sporo zrozumieć.

Przyjaciółka sie widzi z chłopakiem raz w tygodniu czasem gdy on pracuje w week raz na dwa i są szczesliwym związkiem... On przyjezdza do niej stęskniony, oboje się wyczekują.

Muszę wrócić do swojego życia przed związkiem. Jeśli będzie chciał ze mną być i mnie potrzebował to nie ucieknie. Chyba :-)

Podsumowując - wszystko robiłam źle a on bał się mi na cokolwiek co mu przeszkadza zwrócić uwagę
Zapytany czemu, powiedział, że bał się reakcji :-(

Dziękuję Wam bardzo za wsparcie i cenne porady. Na pewno teraz już wystopuję. Jeśli tydzień wytrzymaliśmy nie widząc się po takim bałaganie. To mam nadzieję, że gdy wszystko wróci do normy będzie mi tym łatwiej cieszyc się z czasu osobno i razem :-)

Tak czy inaczej dam za jakiś czas znać czy się układa i jak.

Pozdrawiam wszystkich!