Nie chce o siebie dbać

Nie napisałeś z jak wielką otyłością zmaga się Twoja żona. Jest różnica między 10 a 40kg nadwagi. Wspominałeś jej o konsekwencjach zdrowotnych?

Niektóre kobiety tak mają i znam takie, wiele razy im powtarzam, że facet jest jednak wzrokowcem. Zwłaszcza że 1 się rozwiodła, facet ją zostawił dla atrakcyjniejszej i młodszej. Nie dziwie Ci się mimo, że jestem kobietą. Takie coś się po prostu wynosi z domu, kobieta powinna cały czas pamiętać że jest "kobietą" nie tylko z nazwy. Powiedz jej, że chciałbyś żeby zadbała o siebie, że ją kochasz, ale niech coś zrobi dla siebie i Ciebie. Że Ci to przeszkadza, że nie goli nóg i przestaje pociągać.  Starałeś się delikatnie ale do niej nic nie dociera, może trzeba powtórzyć to co napisałes nam, że nie wiedziałeś, że po ślubie się zrobi z niej taka "kura domowa" i że nie podoba Ci się to...tylko rozmowa!.

ryba81
Ja jestem typem sportowca, chodzę na siłownie i gram w piłkę nożną raz w tygodniu. To nie jest tak, że nic nie robie a od niej wymagam. Chciałbym aby ona ze mną poszła coś porobić ale na siłownie jak już mówiłem nie chce, a do biegania nie jest przekonana. Teraz jest w ciąży to w ogóle nic nie proponuje jej. Ale zależy mi żeby zmieniła nastawienie i chciała być dla mnie atrakcyjna.

Tomasinho
Wiadomo z chęcią widywałbym się częściej z kolegami, ale bym miał tego powodu więcej narzekań niż niż pożytku, a co gorsze, bym był tym złym ojcem co się szlaja zamiast spędzać czas z rodziną.

Dzięki za pomoc jeszcze popróbuje paru rzeczy. Jak się coś uda to napisze może pomogę komu innemu, pozdrawiam!

To faktycznie niefajnie. Wiele kobiet buntuje się, by coś robić w tym kierunku, ale to dlatego, że wielu mężów ma roszczeniową postawę tzn: schudnij, a do tego ugotuj, zajmij się dzieckiem itp. Ty natomiast jesteś złoty facet, też chcesz zająć się dzieckiem itp, a ona mogłaby wtedy zająć się sobą, a ona nie chce... Heh inna by Cię całowała, dziękowała A że nóg nawet nie ogoli to przykre, bo przecież to chwila, moment. A skoro wcześniej nogi goliła, to nie może powiedzieć, że "wiedziałeś jaka jest".  Jak mówisz jej, to jaka jest kłótnia, tzn co mówi żona? Heh, no ok, żona była gruba, ale powiedz jej wprost, że nie chodzi o wagę, bo sam piszesz, że nie chodzi Ci o wagę, tylko ogólne zadbanie. Wiadomo, nie musi chudnąć, bo piszesz, że nie o to chodzi, bo fakt, wziąłeś ją z nadwagą, to ok. Sama miałam nadwagę dużą, to wiem jak to jest. No, ale powiedz prawdę, że chodzi przecież o samo zadbanie, ruch to zdrowie, tak dla zdrowia.

Oczywiście jak ma bardzo dużą nadwagę, to warto i by schudła dla zdrowia, ja w końcu się ogarnęłam, to zrozumiałam, schudłam, a mam zamiar jeszcze schudnąć, bo wtedy ważyłam 86 kg przy 170- to już otyłość, teraz ważę 75 przy 170- mała nadwaga, a dążę do 60 kg No i osiągnę, bo już nie jestem leniem jak wtedy, wiele zrozumiałam, staram się więcej ruszać, motywacją jest zdrowie, ale nie tylko. Ogólnie lepiej będę się czuła ważąc  te 60 kg, lepiej wyglądała i będę jeszcze bardziej zadowolona dzięki temu No, ale możesz jej ogólnie powiedzieć, że przecież chodzi o ogólne zadbanie o siebie. Ja np rzadko się maluję, ale chłopak o tym wie, akceptuje i spoko, a Twoja żona pewnie częściej się malowała, to możesz jej śmiało powiedzieć, że chcesz, by znowu się czasem malowała. No bo inną ją brałeś

No i żeby nie wiem zrobiła sobie dzień spa, depilację itp, bo to nie zajmie dużo czasu, powiedz jej tak wprost Nie wiem, może to do niej przemówi? A ćwiczenia, to wprost powiedz, że przecież ludzie ćwiczą nie tylko, by schudnąć. Nie chcesz, by schudła, a jakbyś chciał, to dla zdrowia (ale mówię nie wiem jaką nadwagę ma Twoja żona), ale chodzi Ci przede wszystkim o jej zdrowie, bo ruszając się, to nawet mając nadwagę i tak jest zdrowsza. Wiadomo, chcesz, by zrobiła coś dla siebie jak dawniej, chociaż coś niedużego. No i tyle Mam nadzieję, że to pomoże.

Minął rok od ostatniego wpisu, i powiem ze było ciężko. Raz lepiej raz gorzej, ale dużo sie nie zmieniło. Nadwaga jest wciąż, ciągle nie dba o siebie. A co gorsze stara sie mieć mnie na własność na zły sposób, w tym sensie ze nie moge mieć atrakcyjnych koleżanek bo zaraz padają teksty typu "idz sobie do niej" w bardziej, lub mniej chamski sposób wypowiedziane. Próbowałem na wiele sposobów naprawić sytuacje i szczerze to jest tylko jeden plus, sam przez to stałem sie troche lepszy. Ale nie wiem co zrobic, zeby ona sama zabrała się za siebie na poważnie...

Albo przestałeś Ją interesować jako mężczyzna, albo ma jakąś "blokadę". Napisałeś, że dbasz o dom (w sumie to dość mało o tym napisałeś, ale coś tam wspomniałeś?), o Siebie, Swoją kondycję, o rodzinę, a o JEJ SAMOPOCZUCIE JAKO KOBIETY ? Adorujesz Ją - kiedy ostatni raz zaprosiłeś Ją na miasto i powiedziałeś jak jest piękna? Nigdy nie miała powodu do zazdrości? Być może rzadko mówisz Jej, że jest piękna i dlatego nie czuje potrzeby, aby taką być? Jedni starają się dla Siebie, inni dla kogoś.

Tak czy inaczej Jej nadwaga (o ile jest duża, bo już nie przechodźmy w skrajność, że parę kilo nadwagi to koniec świata - trzeba być normalnym) powstała, gdy już była z Tobą, a wcześniej DBAŁA O SIEBIE. To na 100% ma związek z Tobą - lepiej zrób Sobie rachunek sumienia. Bo nie wierzę, że wcześniej miała tyle czasu, aby o Siebie zadbać oraz Swój rozwój, a teraz nie - chyba, że zbyt dużo wzięła na Swoje barki lub nie otrzymała dobrego wsparcia... Jednak na to trzeba poświęcić czas.

Na razie jest w ciąży, to zbytnio ci ćwiczyć nie będzie (będzie się za to obrzerać, tyć za dwoje, gorzej jak jej po porodzie zostanie-oczywiście to żart).
Nie mnej kobiety różnie reagują w trakcie ciąży, ale jak opisujesz po zaręczynach przestała o siebie dbać to już miałeś pierwsze sygnały jej lenistwa.

No to masz problem.
Jak nie chce dbać o siebie , o swój wygląd to przestanie być całkowicie dla ciebie atrakcyjna, to możesz jej powiedzieć a przynajmniej na straszyć, że znajdziesz sobie inną, która o siebie dba i jest atrakcyjna.
To drugi powód częsty zdrady.
Przepraszam za wyrażenie: ale też nie chciałbym mieć maciorki w domu. Nie przepadam za otyłymi kobietami jako partnerki, jako znajome mogą być.

Typowy przykład lenia narzekacza. Takiego któremu nie podoba się jego ciało, narzeka, ale nic z tym nie robi. A potem ma pretensje do całego świata, że nie jest atrakcyjny dla partnera. I nie ma co się dziwić frustracji partnera. "Zakochałem się w Aniele, teraz żyję z świnią w chlewie".
Moim zdaniem nic nie zdziałasz. Ten typ już tak ma. To dotyczy obu stron bo i facetów też. Dużo jest narzekających świniaków w trakcie narzekania opychających się chipsami i zapijając słodzoną colą.
Jest też moim zdaniem szkodliwa promocja tego jakoby otyłość była czymś normalnym, a osoby otyłe były seksy. Ostatnio nawet trafiłem na jakąś stronę gdzie trzy babki pozowały w samej bieliźnie żeby pokazać, jakie są seksowne i "walczyć" z trendem przesadnej chudość (to też jest złe). Dwie wyglądały ok, były "normalne". Jedna natomiast wyglądała po prostu źle. Te fałdy zwisające z brzucha nie były ani sexy, ani ładne, ani normalne. Nie omieszkałem tego skomentować, za co oczywiście zostałem zjechany. To samo dotyczyło innych komentujących, którzy byli atakowani przez stadka knurów lub ich komentarze po prostu usuwane. Wieprzyki tworzą jakieś dziwne wieprze klany promujące otyłość jako coś sexy. Bleeee. To dotyczy głównie kobiet. Bo żaden facet otyłemu koledze nie powie, że wygląda dobrze. Dlatego co ciekawe na siłowni często jak się widzi kobietę to wygląda bardzo dobrze. Rzadko trafiała się otyła babka która konkretnie coś robi. Raz nawet trafiła się taka, która przyszła poćwiczyć z kolegą i po 5 minutach zaczęła narzekać, że jej ciężko, że za trudno, że nie, nie i nie. Aż w końcu jej ktoś powiedział, że jak ma tak narzekać to niech stąd idzie bo ludziom chęć do życia odbiera. Widziałem ją ostatnio. "Urosła" jeszcze bardziej.
Za to otyłych facetów którzy próbują coś robić i to często z sukcesem jest dużo. Najczęściej taki trenuje z dobrze wyglądającym kolegą. Bo kolega zawsze pomoże i powie prawdę i da wsparcie. Natomiast babki bardzo często zakłamują rzeczywistość i prawdy nie powiedzą, tylko utwierdzają wieprzyki, że bycie wieprzem jest ok i seksy.
Napisał były wieprz.

Znajoma na fejsie ostatnio zamiescila z feministyczna indygnacja reklame shakow proteinowych, ktora jest w metrze w Londynie. Na plakacie jest zgrabna kobieta w bikini, a slogan glosi " Czy masz gotowe cialo na plaze?". Rzeczona znajoma dostala padaczki ze wscieklosci, a jej kolezanki zaraz zaczely dodawac posty jak je ta reklama wstrzasnela, bo porownaly sie do modelki i je zabolalo.

Coz, chociaz jestem kobieta, ktora zdecydowanie jest feministka, ich reakcja mnie rozsmieszyla. Pomijajac fakt, ze nie wiem jak inaczej reklamowac shaki proteinowe, ktore sa przeznaczone dla ludzi, ktorzy chca rzezbic sylwetke, to dziwi mnie dlaczego ktos, kto woli siedziec w domu z paczka czipsow i pizza, jest niesamowicie oburzony, kiedy skonfrontuje sie go z jego wlasnym lenistwem i zapuszczeniem. Oczywiscie kolezanki usilowaly udowodnic, ze producent wywiera na nich presje, zeby byly szczuple, a to rodzi anoreksje, bulimie i depresje. Na sugestie, ze jak im sie nie podoba, to moga nie kupowac, przestaly odpowiadac na moje posty

Ciężką masz sprawę i ciężko powiedzieć co jest przyczyną lub rozwiązaniem, ale mam kilka uwag, które możesz przemyśleć.

Mówisz, że koleżanki jej opowiadają, że "kobieta ma być piękna dla siebie, a nie dla faceta". Cóż, mówisz, że się z tym nie zgadzasz. Ja prywatnie uważam, że jeśli mówisz to głośno, to buntowanie się przeciwko ćwiczeniom może być jej próbą zamanifestowania jakiejś takiej niezależności. Coś w stylu "jak mnie kocha, to zostanie i ma akceptować" zmieszane z "A pokażę mu". Przy takim podejściu atrakcyjne koleżanki mogą być rozjuszające ale jednocześnie manifestować "ha, jestem gruba a i tak jest ze mną". Zasadniczo, skoro ona to powtarza, a Ty się buntujesz, że ona coś ma robić dla Ciebie, to myślę, że z założenia nie należy podkreślać, że ona ma to robić dla Ciebie. Więcej - należy tego unikać jak ognia. Jeśli ma przekorną naturę (jak wiekszość ludzi chyba), to lepszy skutek osiągniesz zamykając temat. Przynajmniej się nie będziesz tym siebie i jej denerwował, a jak naciskanie nie pomagło, to raczej się to nie zmieni. Myślę, że najlepiej w tym wypadku byłoby zaszczepić w jej głowie idee, że ona chce jednak ćwiczyć.

Można to poczynić trochę podstępem. Mówisz, że jesteś sportowcem i wykupiłeś jej karnety na siłownię, obiecując zając się potomstwem. Bardzo fajnie, ale to nie zawsze działa. Po pierwsze, że lubisz siłownie, nie znaczy, że ona też. To samo z bieganiem i takimi. Ja lubię sport, ale idea siłowni jakoś mnie odrzuca. To samo z siatkówką i koszykówką. Ale jest masa zajęć które lubię sama. I takie, które lubię przez towarzystwo.
Jest ten typ, co się rusza dla samego siebie, oraz ten, co się rusza, bo przyszedł pogadać z kumplami/kumpelami, a ci akurat to robią. Zamiast wysyłać ją na siłownie, może spróbuj pójść z nią na spacer albo nordic walking. Coś nieinwazyjnego może na początek. Co ona robiła, jak jeszcze nie byliście narzeczeństwem? I dlaczego to robiła? To może ci pomóc ogarnąć, co ją motywowało, a to z pewnością pomogłoby znaleźć rozwiązanie.
Jeśli to "ćwiczę by upolować męża", to trochę przekichane, ale nie ma sytuacji niemożliwych. Jeśli zamienisz sport z pańszczyzny dla ciebie w przyjemność dla niej, oboje na tym zyskacie. Czy ma ćwiczące koleżanki? A nuż pływają, tańczą, chodzą na jogę. Nie musi to być nic, co ma jakieś dobroczynne wpływy na utratę wagi nawet, po prostu ruch, który będzie kojarzyć z dobrym samopoczuciem. Może one mogą na nią jakoś wpłynąć. Niech ona nie myśli, że zadowala tym Cię, tylko siebie i niech ona faktycznie zadowala tym siebie, a nie Ciebie.
Moja mama znalazła czas na nordic walking (to nie wielkiego, ale jednak ruch), chociaż jest często zmęczona, bo chodzi tam z koleżankami. I są one dla siebie grupą motywacyjną. Ona co prawda sport lubi, ale jest zabiegana i nie ćwiczyła niczego latami.
Ja sportu jeszcze w liceum nienawidziłam. Dlaczego? Bo mi dranie kazali na wuefie grać w siatkówkę i kosza. Słowami kluczowymi byli "kazali" i "siatkówka" i "koszykówka". Jak mi nikt nie każe, to chodzę na bokwę, biegam, pływam i tańczę rock and rolla czy też próbuje inne rzeczy.

Sporo kobiet lubi tańczyć i większość ludzi lubi rzeczy, które im wychodzą. Wczuj się w jej potrzeby. Z moich pomysłów, to powiedz, że chciałeś nauczyć się tańczyć i czy będzie Twoją partnerką, niech chociaż spróbuje (oczywiście nie siłowo, po prostu robienie nowych rzeczy wspólnie ożywia związek). Nie wiem, czy znasz mężów/partnerów koleżanek, ale jak zaprosisz ich i swoją żonę razem na jogę czy cokolwiek to będzie, to może to polubią. Nie wiem, co wy tam możecie lubić. To nie jest łatwe, nie zawsze skuteczne i wymaga czasu, ale chcesz byś Twoja partnerka poświęciła czas i energię na sport, więc wydaje się, że to fair inwestycja.

Jeśli chodzi o jedzenie, to nie wiem kto robi u was zakupy, ale jak nie będzie w domu miała ciast i czekolady, to może się jej nie chcieć po nią iść. Jak jej przyrządzisz odjechaną w kosmos sałatkę, to może zje ją ponownie zamiast steku innym razem. Tylko niech to nie będzie w formie siłowej, tylko nonszalanckiej. Raczej "a zrobiłem sałatę, jak tez chcesz to bierz" zamiast "zrobiłem to byś nie żarła biszkoptów". Chodzi mi o podejście. Nie wiem, czy jadacie coś razem i jak się odżywia (oprócz napychania się), ale jeśli możesz, jakoś ją nakieruj na delektowanie się jedzeniem, by jadła wolniej - wolniej jedząc będzie szybciej czuła się pełna.

Nie wiem jak komplementy na nią ogólnie działają, bo jeśli motywująco generalnie (nie w tej sprawie, ale innych), to z nich nie rezygnuj. Ale jeśli czujesz, że ona może przez nie mieć wrażenie, że uważasz, że robi to dla Ciebie, to zastąp to pytaniami, czy dobrze się bawiła, albo czy coś ciekawego się zdarzyło podczas biegania/siłowni/czegokolwiek co sportowego zrobiła. Niech komplementem będzie Twoja szczera uwaga. I bądź tym zainteresowany, ale nie pod kątem kalorii.

Próbowałeś ją zmotywować marchewką, ale może to nie jest jej ulubiona forma marchewki. Może od komplementów woli spędzić z Tobą czas albo jak z nią rozmawiasz. Nie znając Twojej żony tylko gdybam, więc po prostu to sobie przemyśl.

Jeśli ona nie lubi sportu i nigdy nie polubi mam dla Ciebie smutną wiadomość: jeśli dotychczas Twoje prośby nie odniosły skutku, a ona się czuje nieszczęśliwa ćwicząc, to jej się raczej nie zmieni. Ale jeśli ją kochasz, to powinieneś postarać się to zaakceptować. Nie można ludzi zmieniać na siłę. Przestała ćwiczyć jak jeszcze byliście narzeczeństwem, więc żeniłeś się z kimś kto nie ćwiczy. O ile rozumiem Twój problem, to "widziały gały co brały". Ona w pewnym sensie ma do tego prawo.

Możesz spróbować nie reagować na jej zaczepki odnośnie grubości czy koleżanek. Odpowiadaj jej, że nie jest to problem nie do rozwiązania, ale nie bądź w to taki zaangażowany. Niech to będzie neutralna uwaga, niech ona sama poczyni krok by to zmienić, a nie ty za nią. Bo tak Ty w pewnym sensie czujesz się odpowiedzialny, a nie ona. Zrzucanie winy na ciebie? Neutralne "Nie kazałem ci przecież tego jeść" ale tak spokojnie, jak to tylko fizycznie możliwe, niech się nuta oskarżenia przez to nie przewinie. 

Generalnie może samo zejście z tematu może pomóc. To pewnie inteligentna kobieta, dotarło do niej, że chcesz by się ruszała. Powtarzanie nie pomogło, więc pewnie nie pomoże.

Nie popadajmy ze skrajności w skrajność. Np. taka Adele śpiewa pięknie, chociaż ma sporą nadwagę. Bardzo lubię jej teledyski i nie widzę, by w jakikolwiek sposób namawiały mnie do nie dbania o siebie.

No chyba, że pierwsze skrzypce grają problemy hormonalne, o tym też nie można zapominać. Ale to raczej nie jest przypadek z historii.

Coś w tym jest. Ale na dobrą sprawę nie wiemy, czy dana osoba z nadwagą jest gruba, bo za dużo je, czy też może to ten przypadek "hormonalny". Zdecydowanie bardziej współczuję tej drugiej grupie, bo o ile tym pierwszym wystarczy się po prostu wziąć za siebie, o tyle u tych drugich pomimo diety i ćwiczeń ciężko o efekt.

Tycia na pewno nie, ale z teco co wiem to mogą powodować nadmierny apetyt. Dla mnie np. to byłby już spory problem, bo ja generalnie nie mogę chodzić głodna - od razu zaczyna boleć mnie głowa, robić mi się słabo, odczuwam nudności. Więc żeby nie odczuwać tego głodu, zapewne jadłabym wtedy o wiele więcej, niż teraz. Na pewno jednak starałabym się jakoś rozwiązać problem u lekarza, a dziwi mnie, że wiele osób tłumaczących się hormonami tego nie robi. Już pomijając fakt, że moim zdaniem żadna dieta u osoby zdrowej nie jest tak skuteczna, jak racjonalne odżywianie się (nawet zjedzenie tej paczki chipsów raz na miesiąc nie zaszkodzi) i duża ilość ruchu. Przy moim codziennym wysiłku fizycznym nie mogłabym sama być na diecie, bo doprowadziłabym się chyba do wyniszczenia.

Tak, Marcinie, hormony utrudniają. Do tego stopnia, że większość osób otyłych z przyczyn hormonalnych to zniechęca do robienia czegokolwiek.
Osoba, która zawsze miała problem z nadwagę nie zmieni się w modelkę. Praktycznie nigdy. Komórki tłuszczowe nie znikają. Zrzucenie kilku kilogramów jest wyczynem, a utrzymanie tej wagi wiąże się z ograniczeniami na zawsze. Wysiłek fizyczny osobie otyłej nie sprawia przyjemności, osoba otyła zwykle jest zmęczona, częste są też przypadki depresji. Do tego dochodzą nawyki żywieniowe, zwyczaj poprawiania sobie humoru jedzeniem - i to, co ludzie szczupli nazywają "ot, takim sobie zrzuceniem nadwagi" jest olbrzymim wyzwaniem, ogromnymi wyrzeczeniami, z którymi mało kto ma siłę się zmierzyć. Tym bardziej, że wizja wielomiesiecznej harówy, pozbawiania się przyjemności (ulubionego jedzenia) + świadomość, że i tak nie będzie się wyglądało jak chuda koleżanka bywa barierą nie do przejścia,

Odchudzenie osoby otyłej rzadko da się przeprowadzić metodą silnej woli. Zwykle konieczny jest rajd po specjalistach, włącznie z psychiatrą, bo osoba, która nie czuje się dobrze we własnym ciele i jeszcze jest wystawiona na naciski otoczenia - z dużym prawdopodobieństwem ma depresję.

Żeby osoba otyła podjęła wyzwanie - musi sama tego chcieć, Posiadanie wysportowanego męża, który "zachęca" do ćwiczeń przynosi dokładnie odwrotny skutek. Kobieta czuje się nieakceptowana, zmuszana, ma świadomość, że nigdy nie dorówna wyglądem koleżankom męża ani nawet jego oczekiwaniom wobec niej. Z marnym samopoczuciem i zerową motywacją (bo co to za motywacja: chcieć z wieloryba stać się mniejszym wielorybem) - wolny czas spędza na bezmyślnym gapieniu się w TV i pocieszaniu jedzeniem.

Jedyne światełko w tunelu to zadbać o dobre samopoczucie żony. O to, żeby czułą się zrelaksowana, kochana i akceptowana. Wtedy, być może, znajdzie energię i chęci na jakieś działania, może zapragnie wyglądać lepiej, Ale zapewnienie jej takiego samopoczucia jest tak samo trudne jak dla osoby otyłej zrzucenie nadwagi...

Bez obrazy, ale ja znam więcej szczupłych osób, które jedzą w ten sposób, niż grubych.

paulo71, to też nie jest do końca taka prosta zależność. Znam osoby otyłe, które generalnie niedużo jedzą i pracują fizycznie, jak i osoby szczupłe, które jedzą bardzo dużo i siedzą na bezrobociu, oglądając seriale i podjadając chipsy. Wydaje mi się, że tutaj dużą rolę odgrywa sama przemiana materii. U otyłych jest często zaburzona.

Tu jest pies pogrzebany. Ja też mam  schorzenia które utrudniają osiągnięcie wymarzonej sylwetki, ale ich nie uniemożliwiają. Kwestia tego czy chcę to osiągnąć. Bo jak chcę i się pilnuję to idzie to bardzo szybko, ale jak tylko odpuszczę i sobie pofolguję za mocno to jest źle.
Jest też błędne przeświadczenie, że dieta musi być nudna i niesmaczna. Jest przeciwnie. Dieta może być bardzo smaczna i bardzo urozmaicona.

W mojej opinii odpowiednia dieta to dieta urozmaicona i jak najmniej przetworzona. Żadnych diet owocowych, jogurtowych, białkowych. Jeść wszystko, ale w odpowiednich ilościach. Ja np. nigdy nie byłabym w stanie zjeść całej czekolady naraz, a miałam bardzo szczupłą koleżankę, dla której jedzenie dwóch dziennie to była norma.

Przemiana materii z wiekiem maleje, a więc powinno się mnej jeść.
Genetycznie także jest to uwarunkowane.
Wszystko też zależy od naszego postępowania.
To jest temat rzeka, każdy przypadek jest inny.
Nie mniej żona autora wątku z pełną premedytacją doprowadza się do braku atrakcyjności.
Ja lubię szczupłe kobiety, ale też biorę pod uwagę, że 35 latka nie będzie wyglądała jak miss polonia a tym bardziej jak urodziła dziecko.
Pewnie , że jak bedzie ćwiczyć, dbać o siebie to będzie atrakcyjna niż taka, co o siebie nie dba.
Tak samo  jest z higieną, są kobiety które dbają a są takie, które ..... wiadomo, mam taką w pracy, po wielkich naciskach wszystkich i opini o niej zaczeła dbać trochę o siebie.

Ja tylko podkreślam, że presja ze strony męża może sprawiać, że jej się nie chce nawet palcem ruszyć, bo ją to zwyczajnie dołuje. A kwestie zdrowotne? Gdyby ludzie kierowali się tymi kwestiami to przemysł tytoniowy i alkoholowy powinien splajtować. W sumie wytwórnie słodyczy i McDonald's też. A wszystkie one mają sie bardzo dobrze Po prostu zdrowie, dopóki ostro nie zaszwankuje, nie jest żadną motywacją dla ogromnej większości społeczeństwa.

Zgadzam się z vinngą.  Żona musi się podle czuć z tą nadwagą i z tym wysportowanym mężem, i z tymi szczupłymi koleżankami. Można by jej wykupić karnety na siłownię czy wizyty u dietetyczki. Ale problemu to nie zlikwiduje. Może jakbyście sobie przypomnieli dawne czasy, to wróciłaby ochota do pozytywnych  zmian.

Nie czytałam żadnego wartościowego artykułu, który uzasadniałby dlaczego osoba ważąca 120 kg ma jeść nagle 1000 kalorii. Owszem, powinno się sporo obniżyć, ale nie do takiego pułapu, bo normalny człowiek ma większe zapotrzebowanie kaloryczne niż 1000 kcal. Ale nie znam się, więc nie wiem. Widzę tylko jak się skończyły te złote teorie.

Owszem, nadwaga bierze się z nadwyżki kalorycznej, ale do tego nie są potrzebne tony jedzenia, bo nie o ilość tu chodzi. Wystarczy jeść posiłki, które mają ogrom kalorii, a większość słodyczy i fast foodów to ma. Był taki film dokumentalny, który nakręcił jakiś Amerykanin. Bodajże przez kilka miesięcy żywił się w McDonaldzie i tylko tam. Jadł normalne ILOŚCI jedzenia, ale w tych zwykłych porcjach było mnóstwo kalorii. I dlatego przytył. A nie przez to, że ciągle coś wpychał do paszczy.

O mało sie nie poplułam kawą
Ale właściwie taka prawda. Sama mialam kolezanke, pol glowy odemnie mniejsza a 20 kg większa. Z tym że ona miala faktycznie budowe po swoim ojcu-grube kolana, pulchne paluchy, wielkie tluste bary. Zawsze patrzyla na mnie z wsciekloscią jak bylo rozpoczęcie roku a ja mialam szpilki, krótką sukienke etc i ktos powiedzial "Ale ona ma nogi" a wieprz oczywiście musial zawsze skomentowac "Tez bym takie miala gdyby nie moje hormony, zreszta wyglad to w ogole nie jest wazny". Dlatego stosowala glodowke po ktorej w szpitalu wyladowala Generalnie paszety mają tendencję do zaklamywania rzeczywistoci.

Jak dla to tlusciochy mogą nawet u psychiatry zamieszkać.  Byle nie za moje podatki. :-)

A ja proponuję żeby obie koleżanki przez tydzień zapisywały WSZYSTKO co jedzą i piją. Ale dosłownie wszystko. Gwarantuję, że je więcej.
Też miałem takiego kolegę. Ja prawie nic nie jem! Jak zapisywał to wyszło mu 5000kcal, z czego 2000kcal ze "zdrowych soków":D

A teraz quiz. Ile Twoim zdaniem kalorii spożywa Pan ze zdjęcia? Łatwo to zweryfikować bo wydał nawet e-booka. Podpowiem też że je tak od 2 lat.

800-1200kcal;) Jak się poczyta książki Arnolda to on sam pisze, że w formie na zawody większość zawodników w tamtym czasie trenowała po 2 godziny dziennie codziennie i jedli ok. 1000 kcal:)
Ja kalorii nie liczę. Pilnuję tylko liczby węglowodanów. Na diecie zaproponowanej przez gościa ze zdjęcia w dwa miesiące zgubiłem 17 cm w pasie chudnąc "tylko" 10kg.

Martainn, kłóciłabym się ze stwierdzeniem, że taka ilość kalorii jest naprawdę dobra dla organizmu tego pana, ale nie jestem ekspertem, więc nie będę się kłócić. W sumie komandosi podczas szkoleń również bardzo mało jedzą, a ćwiczą aż do granicy wytrzymałości. W sumie sama też zauważyłam, że jeśli chodzi o wzmocnienie ciała i ogólnej sprawności, to 15 minut dziennie ćwiczeń siłowych daje większe efekty, niż godzina jazdy na rowerze czy innego pilates.

Na mnie nie podziałałoby, gdyby facet truł mi głowę o takie rzeczy. Najbardziej zachęciłyby mnie chyba wspólne zdrowe posiłki i aktywność fizyczna. Ale takie normalne zdrowe posiłki, które są wartościowe i smaczne. Nie w ten sposób, że na śniadanie gotowane jajka bez niczego albo omlet, a na obiad gotowany/pieczony kurczak i brązowy ryż, bo to obrzydliwe. Aktywność też nie w ten sposób, że zaciąganie na siłownię, tylko szybkie spacery z psem (jak zacznę się męczyć, to sama pomyślę nad wagą), wycieczki rowerowe, dużo seksu itp.

A moim zdaniem bez psychologa się tutaj nie obejdzie. Kobieta ewidentnie ma problem ze swoją samooceną, wydaje mi się też, że cierpi na depresję. Fajna dla niej byłaby terapia grupowa, w której mogłaby poznać osoby o podobnym problemie. Oczywiście jej partner również musiałby ją wspierać.

może po prostu zacznijcie chodzic na jakies zajecia razem, które obojgu Wam będą się poodbały? Na tańce, squasha itp.?