Chce być po prostu szczęśliwa - jak zaakceptować samą siebie ?

Co jest problemem ? Hmm mysle, ze na pewno w pewnym stopniu poczucie wlasnej wartosci. No i moim problem jest uzaleznienie pelnego szczescia od posiadania partnera.
Ja tez jestem aktywna - studiuje, pracuje, biegam, chodze na scianke wspinaczkowa, spotykam sie ze znajomymi. Bardzo lubie gotowac czy czytac ksiazki.Latem dochodzi jeszcze rower i rolki, ogolnie jakies plenerowe akcje. To nie jest tak, ze jak nie mam faceta to od razu nie mam co robic. - mam. Potrafie tak zapelnic sobie dni, ze wychodze rano i wracam wieczorem. To zaden problem. A jednak to uczucie zatruwa mi cala reszte.

Czytalam juz troche, natrafilam na artykul czy jestem kobieta kochajaca za bardzo. Wyszlo mi, ze nie, ale, ze jest ryzyko, ze moze sie tak stac.

Nie szukam winy w sobie, bo wiem, że jej tam nie ma. Po prostu weszłam w związek z człowiekiem który miał zupełnie inne patrzenie na świat/ związek etc. Nie mogłam tego dłużej tolerować ponieważ źle się z tym czułam. Dlatego od słowa do słowa wyszło, że razem już nie jesteśmy. Wiem, że to byłam dobra decyzja, ale w głowie coś tam jednak huczy jak to po każdym rozstaniu.

Wiesz bardziej chodzi mi o to, że do pełnej samoakceptacji siebie potrzebuje kogoś przy boku - to nie jest dobre. Bo może powodować, że nie będę potrafiła rozstać się z mężczyzną który mnie rani i uwikłam się w toksyczny związek. Teraz gdy myślę o moim EX dochodzę do wniosku, że już jakiś czas temu powinnam była powiedzieć pas - jednak tego nie robiłam mimo, że nie czułam się na 100% szczęśliwa. Pytanie dlaczego?

Oczywiście wiem, że rozstanie ma swoje różne etapy i znam je bardzo dobrze, gdy rozstawałam się z facetem ponad dwa lata temu czułam dokładnie to samo co teraz. Te same pytania, te same wątpliwości, te same uczucia.

Chyba bym musiał tu skopiować rady pewnego pana, ale dla mężczyzn. Wyszłoby na to samo, bo widać że chyba masz wpojone też, że jako sama jesteś kimś mniej wartościowym.

Przecież sama powiedziałaś, że to ogólny problem z samooceną. Drąż dalej.
Zazdrość? Np w czasach szkolnych, kiedy zaczynamy dojrzewać - etap gim/liceum. Sami się napędzamy, by posiadać. Kto będzie lepszy, wyżej, miał więcej. Tak ludzie sobie budowali pozycje. Dziewczyny 'wyrywając' dla jaj najsilniejszych/najprzystojniejszych, ale licząc się nie więzią między tymi 2 osobami, a tym by koleżankom zrobić psikusa i dowartościować. Za to te brzydsze były piętnowane, że same, że nikt ich nie chce i wyśmiewane. Tak sie narodziła im niska wartość, która wpychała w głupie związki. I znowu liczyły się bardzo ze zdaniem innych, by tylko przed otoczeniem wyjść na szczęśliwe. Wypośrodkowanych, których to nie jarało było malutko...
Rodzina nie musiala tego wpoić (choć też często "uczą" - nie bierz złego chłopaka, szanuj się, takie ogólniki, a pozniej "kiedy wreszcie kogos sobie znajdziesz?"). To sie nazywa teraz 'normami społecznymi'. Piekna, seksowna, z kims jeszcze lepszym, bycie idealnym. Jakoby nie było ludzi z problemami. Wszyscy sie maskują i zazdroszczą tak naprawde tego udawania przed innymi. Tych co mają idealizujemy, a później mając to samo - zaczyna się spadek nastroju i znowu dążenie do niemożliwego (czyli nigdy nie osiagniesz wysokiej wartości). Problemy ma każdy, ale inaczej sobie z nimi radzimy. Jak drugim człowiekiem to jest źle.

Moge Ci na maila wysłać.

Hmm.. Zastanowiło mnie to płeć przeciwna zaczęła mnie interesować dopiero w liceum, ale miałam problem z zaangażowaniem, fajnie było jak chłopak się interesował, a jak chciał coś więcej to uciekałam.. Tak było przynajmniej z trzema chłopakami. Dopiero potem poznałam takiego w którym zakochałam się bez pamięci. - Pierwsza miłość no i potem było też pierwszy raz złamane serce.

A wiesz, że to akurat prawda gdy nie miałam chłopaka to cały czas słyszałam, a kiedy w końcu znajdziesz sobie jakiegoś. Jak już jakiś był to stać Cię na kogoś lepszego.
Dość interesujące jest to co napisałeś, nigdy na to w taki sposób nie patrzałam. Dzisiaj posiadanie problemów to obciach dlatego też każdy ukrywa to jak może idealizuje i nie przyzna się " jest słabo". Masz racje idąc tym torem nigdy nie będę czuła się dobrze. Nie chce udawać.
Czekam w takim razie na maila.

Anhedonia

Właśnie nie lecę w kierunku : byle by był.. Gdyby tak było to nie rozstałabym się teraz z facetem. Rozstałam się, bo było mi źle i więcej mi to przynosiło smutku niż radości, ale właśnie nie chce dojść do takiego stadium żebym właśnie tkwiła w związku tylko dlatego żeby być i chwalić się MAM! Nie jestem gorsza, bo mam, ale to, że szczęścia mam z tego niewiele to nie ważne. Nie przybrało to chyba jeszcze AŻ takich rozmiarów, ale właśnie obawiam się, że może się tak stać dlatego staram się szukać tych przyczyn.

To prawda teraz do bycia szczęśliwej sporo mi brakuje. W gruncie rzeczy na dzień dzisiejszy nie pamiętam kiedy ostatnio czułam się "dobrze". Właśnie obawiam się, że rozstałam się nie dlatego, bo uważam, że mogę być szczęśliwa bez mężczyzny tylko raczej dlatego, że czułam się wykończona psychicznie ciągłą huśtawką fundowaną przez niego.
Wystarczyło, że dziś zadzwonił i znowu multum wątpliwości we mnie weszło - a może to była zła decyzja, a może zbyt pochopnie, a może, a może..
Sama nie wiem może za dużo od siebie wymagam. Może tak jak pisał thepass - chce uchodzić za idealną szczęśliwą babkę. Nie chce pokazać światu, że jest źle i nie dobrze bo przecież to nikogo nie obchodzi.. Na pewno mam teraz o czym myśleć.

Nooo... sama mam 4 dzieci - ale jak ktoś mi mówi, że nie chce mieć dzieci to z tym nie dyskutuję. Bo ma prawo. Ciekawe czemu akurat single (owa "nie wiem jaka ilość") mieliby nie wiedzieć CO mówią

A z tym się zgodzę...
Trzeba PO stracie dać sobie czas na przeżycie tzw. żałoby i odreagowanie.
No i... " Zanim zdecydujesz sie być z kimś - naucz się BYĆ SAM" - przynajmniej tak twierdzą znawcy tematu. A bycie samemu zakrawa na niezły wyczyn
Bo, że TY nie UMIESZ (satysfakcjonująco żyć sama) to widzisz i Ty, skoro "zgłaszasz" ten problem

Masz racje czas. Tylko męczy mnie strasznie ten mój stan, te huśtawki emocjonalne mnie wykańczają. Staram się wypełniać czas jak umiem najlepiej aby nie było za dużo czasu na rozmyślanie, jednak zawsze w najmniej odpowiednim momencie mnie to uderzy.. z resztą męczą mnie teraz duże skupiska ludzi i nie wiem sama czy mam się zmuszać do wychodzenia czy wręcz przeciwnie nie powinnam się teraz zmuszać do niczego.
A co do kontaktu to nie mam wyboru - tak się nieszczęśliwie wpakowałam, że kontakt z nim mieć będę, unikanie go do niczego nie prowadzi, bo w końcu i tak się z nim zderzę, muszę sobie jakoś tak to poukładać żeby ten kontakt mnie nie rozwalał.

mm_83 chodzi chyba o to, że w naszej kulturze normą jest, że ludzi dążą do schodzenia się w pary i człowiek raczej nie jest nastawiony na życie w pojedynkę. Myślę, że nie można tak totalnie uogólniać, zapewne część tych wyzwolonych singli - to tylko taka poza żeby ludzie nie użalali się nad nimi że są sami i wcale im tak dobrze w pojedynkę nie jest. Jednak myślę, że jakaś grupa dobrze czuje się w tym stanie i nie ma potrzeby ani parcia żeby to zmienić.

Cały czas myślę gdzie tkwi ten problem - bo umiem sama spędzać czas i go sobie zorganizować. To nie tak, że jak nie mam faceta to siedzę w domu i nie wychodzę, bo nie mam z kim, ale chyba bardziej chodzi o sposób myślenia. Sama czuje się " gorsza" mniej wartościowa, etc. - Sposób myślenia muszę zmienić.
Myślę nad wizytą u psychologa.. przesad? Nie wiem, ale myślę, że na pewno nie zaszkodzi.

rossanka - Głownie chodzi tutaj o to żeby stworzyć normalny, zdrowy związek, jeśli nie potrafimy być same " rzucamy " się na pierwszego lepszego faceta w myśl zasady niechby bił i pił byle by był, mamy świadomość, że facet nie do końca jest taki jak powinien, ale i tak w to się wpakujemy żeby mieć tego faceta.
Potem kończy się to hukiem, albo jesteśmy w związku który nas niszczy, ale nie odejdziemy, "bo znowu będę sama" chociaż z reguły kobiety mówią " bo ja go kocham" a dla mnie jest to zakamuflowane "bo znowu będę sama". Głownie chodzi tutaj o tworzenie normalnych, zdrowych relacji. Mając problem z własną samooceną nie stworzy się zdrowej relacji no chyba, że będziemy miały szczęście i trafimy na porządnego faceta, który pomoże odnaleźć samą siebie, ale to są rzadkie sytuacje niestety. Z reguły kończy się to źle pogłębiając nasz problem.

Żeby się samemu czuć dobrze trzeba lubić siebie, mieć przekonanie, że jest się wartościowym człowiekiem. Ja prócz poczucia własnej wartości potrzebuję rozwijać swoje zainteresowania, spotykać ludzi, z którymi się mogę podzielić wrażeniami w tym temacie. Do tego dobre relacje w rodzinie. Jeszcze jakaś praca, która nie odbiera człowiekowi sensu życia i na dobrą sprawę to mi do szczęścia jest potrzebne. A związek? Jasne, że fajnie jest być z kimś, kogo się kocha. W tej chwili faceta nie mam, myślę, że znowu chciałabym mieć, ale nie oznacza to, że jestem mniej szczęśliwa. Po prostu jest tyle innych rzeczy, które dają mi szczęście, że związek będzie tylko uzupełnieniem tego stanu, a nie podstawą mojego szczęścia.

Po prostu trzeba zmienić myślenie o sobie jako singlu, o związku jako podstawie naszego osobistego szczęścia. Jak jesteśmy nieszczęśliwe, to marne szanse, że uszczęśliwi nas partner. Za to jak ktoś się czuje szczęśliwy, to wchodząc w związek dzieli się z partnerem tymi pozytywnymi emocjami i od razu relacja jest fajniejsza, zdrowsza, stabilniejsza.

Revenn - Oczywiste jest, że większość ludzi chce być szczęśliwa i nie jestem odosobniona w tych marzeniach. Tutaj chodzi o to żeby walczyć o to szczęście. Jeśli chcesz mieć pieniądze musisz je zarobić, jeśli chcesz być szczęśliwa trzeba zawalczyć o to szczęście, a nie bezwładnie poddawać się temu co się dzieje w życiu.

Gorzej, że ja mam takie huśtawki, które zmieniają moje potrzeby dosłownie z minuty na minutę. W tej chwili chce wyjść i z kimś się spotkać pogadać, a jak już jestem i gadam to chce jak najszybciej wrócić do domu żeby się położyć i odpocząć.
Staram się czytać dużo literatury i tutaj na forum. Forum to prawdziwa skarbnica wiedzy.

WitchQueen - Dużo o tym czytałam i teoretycznie taką wiedzę posiadam. Jednak zmienić myślenie nie jest tak łatwo niestety.
Jednak jestem tutaj po to żeby właśnie nie wpakować się znowu w związek który zamiast mnie uskrzydlać będzie przybijał do ziemi.

To już mam.I co dalej.

To też już wiem.(ba, gdybym była mądrzejsza pare lat temu)

To tez wiem Anhedonio,ale jeszcze niepokoi mnie właśnie ta akceptacja. Stanu rzeczy.
Ale nie cały czas.Na szczęście.W sumie i tak jest o niebo lepiej niż było,to budujące

babieniedogodzisz21 - zmiana własnego podejścia do samej siebie nie jest najłatwiejszą rzeczą na świecie, niemniej jest możliwa, tylko trzeba się trochę złapać za dupsko i pomyśleć co nam tak naprawdę staje na drodze do szczęścia i jak się tego pozbyć. To, co masz w głowie może być Twoją największą siłą, albo największą słabością. Nad stanem umysłu trzeba pracować, samo się nic nie zrobi. Ludzie silni psychicznie potrafią przetrwać lata niewoli i nie zwariować. Poza tym z doświadczenia wiem, że człowiek zaczyna biadolić nad sobą w momencie, gdy ma za dużo niezorganizowanego czasu i tenże czas za wolno mu płynie. Wtedy z nudów zaczyna sobie wymyślać problemy i uzależniać swój zły nastrój od niesprawiedliwości losu zamiast problemu poszukać najpierw w sobie.

Wyobrażenia co do cech to jedno, ale co do efektu związku także - czyli co pisałem wczesniej, ON ma mi dać szczęście, gdy sama nie jestem szczęśliwa. Złe założenie. I pozniej rozstanie bo coś nie tak.

A z tym przedostatnim nie dało się dojść do porozumienia, by tyle czasu ze sobą nie spędzać? Tak pogadać, wprost...

(...)Ale ludzie tego nie wiedzą, bo każdy im wmawia że jak dobrze poszukają to znajdą kogoś, kto da im szczęście. I nikt nie wie o tym, że jak ktoś Ci da szczęście, to równie dobrze może je zabrać; więc się zaczynasz bać. Gdy się boisz, uruchamia się zazdrość i kontrola drugiej osoby. Szczęście zaczyna być pełne lęków, zazdrości a z czasem nienawiści, bo ile można wytrzymać życia w zazdrości, nie spać nocami gdy wyobraźnia produkuje wizje, jak ukochana(y) tarza się w akcie tarła z kochankiem(ą) w hotelu? Nie ma gorszej rzeczy na świecie, gdy ukochana(y) da Ci szczęście; jak dał(a), może i zabrać. Chcesz być na czyjejś smyczy, zależnym od humorów? Jeśli tego nie doznałeś, może Cię to podniecać, ale kto wie jak to wygląda w praktyce, jest już z tych urojeń skutecznie wyleczony(...)

Słowa Pawła Więckowskiego z Psychologia.net.pl w zakładce Artykuły:
"Wymieniwszy cztery rodzaje pojęć szczęścia (pomyślny układ okoliczności w życiu; doskonałość, czyli osiągnięcie dobra; szczęście psychologiczne, czyli stanu ukojenia lub euforii; dodatni bilans życia), Tatarkiewicz przedstawił głębszą analizę tego ostatniego rodzaju, który uznał za podstawowy. W pełni szczęśliwy jest człowiek, który trwale przeżywa uzasadnione i głębokie zadowolenie z całości swego życia.

Poszczególne składniki tej definicji wymagają komentarza.
    *Życie
    Zadowolenie z życia obejmuje nie tylko fakt, że się żyje, ale także wszystkie własne dokonania, a nawet czas, w którym przyszło nam żyć.
    * Całość życia
    Wprawdzie nie sposób uświadomić sobie całego swego życia, a tym bardziej życia wraz z jego kontekstem, lecz wystarczy, jeśli przychodzi nam na myśl kilka wydarzeń z życia, które budzą nasze zadowolenie, a następnie zadowolenie to przekłada się na całość życia.
    * Zadowolenie
    Szczęście jako zadowolenie z życia obejmuje komponent intelektualny i emocjonalny. Intelektualnie aprobujemy życie, a emocjonalnie cieszymy się z tego. Możliwe jest rozdzielnie tych składowych: można cenić swoje życie nie ciesząc się z niego, można też przeżywać zadowolenie bez powodu, nie aprobując swego życia; żaden z tych dwu stanów nie jest szczęściem.
    - Głębokie
    Zadowolenie musi być głębokie, przenikające całą świadomość. Dlatego szczęście może przeżywać tylko osoba zdolna do głębokich przeżyć. Człowiek płytki będzie przeżywał przyjemności, lecz nie szczęście.
    - Uzasadnione
    Zadowolenie musi być uzasadnione. Tu Tatarkiewicz podaje przykład sparaliżowanego człowieka, który znajduje się w stanie ciągłej euforii, i zauważa, że jednak większość ludzi nie chciałby się z nim zamienić. Dlaczego? Bo choć czuje się on wspaniale, my nie uznajemy jego stanu za pożądany. Jego szczęście nie jest zgodne ze standardami właściwymi człowiekowi. (Zapewne to samo miał na myśli J.S. Mill, gdy mówił, że lepiej być nieszczęśliwym Sokratesem niż zadowolonym głupcem.)
    - Trwałe
    Zadowolenie musi być trwałe. Nie znaczy to, że musimy cały czas myśleć o swoim życie, jednak gdy tylko o nim pomyślimy, czynimy to z zadowoleniem.

Tatarkiewicz zaznacza, że tak określone szczęście jest tylko ideałem, którego w realnym życiu prawie nigdy nie możemy osiągnąć".

Tak czasem sobie myślę, że ZAMIAST "wywarzać otwarte drzwi" WARTO by było CZAS poświęcić na ODSZUKANIE/ODKURZENIE już odkrytych prawd i refleksji...
Ot, prócz Tatarkiewicza taka Psychologia Pozytywna (w Polsce reprezentowana przez Czapińskiego), poszukiwania sensu życia Frankla, albo ciekawy blog psychologiczno-antropologiczny 3dno