Czy warto przyjaźnić się z osobą, którą się wciąż kocha?

Jesteś młodziutka, nie przeżyłaś jeszcze wiele w życiu, póki nie znajdziesz innej "miłości" będziesz w ciąż o nim myśleć. Ale cierpliwości, do czasu. Jego uśmiechy, zagadywanie to nic innego jak lek na jego zranione serduszko po byłej (sam ci to nawet powiedział), delikatnie mówiąc zabawił się tobą. Jak miałam 16 lat to miałam podobną sytuację, koleś zagadywał przez rok, uśmiechał się a potem się okazało że kogoś ma i strasznie płakał bo ona go zostawiła. Ode mnie chciał tylko seksu, nic więcej. Łykłaś to bo jest jeszcze młoda i dużo w życiu nie przeżyłaś, to pewnie pierwsza taka twoja "miłość", jesteś romantyczką i bardzo wrażliwa. Trochę czasu minie, aż kogoś poznasz odpowiedniego i szybko o nim zapomnisz, nawet będziesz się kiedyś z tego śmiała. Póki co on bawi się tobą. A jemu jest wygodnie- latasz za nim a przez to on rośnie.

nie wierz mu we wszystko co mówi, to takie sranie w banie (ciebie bym nie wykorzystał), mówi tak żebyś nabrała do niego zaufania. Skoro jesteś taką świetną dziewczyną to dlaczego on zwleka i nie wyleczył się jeszcze po byłej poznając CIEBIE. Aż za bardzo go tłumaczysz. Na pewno podobasz mu się fizycznie, leci na ciebie, podoba mu się to że ty na niego też lecisz, rośnie wtedy, wzrasta jego poczucie własnej wartości. Pewnie w podświadomości dąży do tego żebyś to ty inicjowała i zaprosiła TY go do łóżka. Udaje mu się, bo już sama o tym myślisz. Bądź kobietą która się szanuje, może to doceni. Ale dałabym sobie z taką znajomością szybciutko spokój.

Nie warto

Witajcie ponownie. Wracam z nowym problemem, choć raczej tym samym... Nie posłuchałam waszych rad i pozwolilam na przyjaźń. Nawet powoli o nim zapominałam myśleć jak kiedyś. Ale kilka dni temu gdy pracowaliśmy to akurat udało nam się być koło siebie przez całe 9 godz. I dużo wtedy gadaliśmy, o wszystkim, w dużej części o rzeczach intymnych, ale oboje dużo lepiej się poznaliśmy. Teraz w piątek umówiliśmy się z jego kolega i moją siostrą w 4, tak żeby się spotkać, napoc, pogadać.. Ja mam słabą głowę, nie dużo wypiłam ale byłam trochę pijana. W pewnym momencie Paweł wyszedł z auta by zatelefonować a wtedy jego kolega powiedział do mnie "ty chyba jakaś zakochana w Pawle jesteś" i mi się przykro zrobiło bo sobie wszystko przypomnialam. I zaczęłam płakać. Paweł wrócił, odwieźli nas do domu, nikt nie widział że płakałam, ale w końcu nie wytrzymałam i puściły mi emocje, zaczęłam ryczec jak bóbr. Pytali co sie stało to im powiedziałam że to dlatego że kocham Pawła a on mnie nie chce. Wtedy Paweł wysiadł i mnie też wyciągnął z auta. Przytulił mnie mocno i mówił bym przestała, to ja jeszcze gorzej ryczalam, mówiłam coś że nie dam rady żyć bez niego, że go potrzebuje, że nie wiem dlaczego go kocham ale tak jest i żaden inny mi go nie zastąpi. I on wciąż powtarzał żebym nie płakała bo jemu też chce się płakać. Ja mu powiedziałam że nie przestanę bo nie będzie dobrze bo on mnie nie chce i jest jakaś inna dziewczyna. On wtedy kazał mi spojrzeć mu w oczy i powiedział "nie ma żadnej innej dziewczyny, i nigdy nie mówiłem że cię nie chce, tylko że nie chce związku, ale ostatnio po naszej rozmowie i pp tym co teraz usłyszałem jestem w stanie to zmienić. Zapomnij o tym co było i zacznijmy od nowa. Paweł jestem.." i pocałował mnie w czoło. Ja nie wiedziałam czy mi wierzyć więc powiedziałam że kłamie, tylko chce mnie pocieszyć, że jak będzie jutro trzeźwy to zmieni zdanie, ale powiedział że tak nie będzie, że zadzwoni jutro i pogadamy. I na drugi dzień zadzwonił i powiedział że musimy się spotkać we dwoje i o tym pogadać. Potem dzwonił jeszcze kilka razy i pytał jak się czuję. Jak myślicie, czy mogę mieć szansę z nim na związek? Czy mówił prawdę? Bo brzmiał serio, i widziałam łzy w jego oczach..

Tak własnie teraz robię, że już nie robię sobie wcześniej nadziei, wolę myśleć o tym negatywnie a potem miło się rozczarować. Mam nadzieję że tak będzie.

Gary, własnie dokładnie to samo myślę i wiem. To nie jest tak, że jestem cholernie zazdrosna, bo od pewnego czasu to się zmieniło, jestem nadal zazdrosna, ale nie pokazuję tego nikomu, tłumię w sobie to aż mi przejdzie, bo przecież nic się nie dzieje wielkiego. Nie robię mu żadnych wyrzutów. Odkąd przeszliśmy na stronę przyjaźni dużo się we mnie zmieniło, on sam to potwierdza, bo zachowywałam się jak najlepsza przyjaciółka, dogadywałam z kim może się spotkać, dlaczego nie umówi się z tą lub tamtą... Ale teraz gdy doszło do tego że się upiliśmy, we mnie nagromadziły się emocje i się popłakałam to wyznałam mu całą prawdę o swoim uczuciu. Mówiłam mu że nie chce by robił coś z litości, albo żeby mnie pocieszyć, a on wtedy powiedział "spokojnie, nic takiego nie będzie miało miejsca, żadna litość ani żal" i powiedziałam mu że chcę żeby on tego sam chciał. Ucieszył się że tak myślę i gdy zadzwonił na drugi dzień to umówił się ze mną za 2 tygodnie. Mi to odpowiada, bo oboje mamy czas by dokładnie wszystko przemyśleć, zwłaszcza chcę żeby on to przemyślał. Być z nim to moje największe pragnienie ale nie chcę tego jeśli ma to robić tylko po to by mnie uszczęśliwić, chyba pękło by mi serce gdyby był ze mną a gdybym nie widziała miłości w jego oczach.. Jego szczęście jest dla mnie na pierwszym miejscu. A ja będę szczęśliwa tylko gdy on mnie szczerze pokocha.
Ja mu daję bardzo dużo luzu, oprócz spotkań ze mną, on spotyka się z kolegami cały czas, z koleżankami też, jeżdżą na imprezy. Już dawno na niego niczym nie naciskam bo wiem że nic tym nie wskóram. A jeśli nam się uda i będziemy razem, to też nie chcę go trzymać na smyczy. Może on o tym nie wie i boi się że go przytłoczę swoją osobą, może to dziwne, ale ja sama nie chcę byśmy ciągle obok siebie byli, chcę byśmy się widzieli chociaż ten raz w tygodniu poza pracą, by można było zatęsknić, by każde z nas miało czas dla siebie i swoich zainteresowań.. Może powinnam mu to powiedzieć.. Chcę żeby wiedział że jeśli będzie ze mną to nie znaczy że będę non stop za nim łazić, prosić o romantyczne wypady. Ja chcę się dalej z nim przyjaźnić, nie chcę by zmieniało się coś co jest teraz, tylko jedynie chcę usłyszeć od niego czasem że mnie kocha i mieć pewność że jesteśmy dla siebie.