Związek z osobą ze schizofrenią - Netkobiety.pl

Czy ma szanse na byt związek, gdzie dwoje ludzi ma niełatwą przeszłość + u jednej osoby uaktywniła się choroba psychiczna? Sam troche boje się, że bedzie nam towarzyszył emocjonalny rollercoaster. Ja zdecydowałem się na program 12 kroków, ale wbrew temu, co mi się wydawało na początko, to ze swoim sponsorem (paskudne słowo swoją drogą) nie nadaje na tych samych falach i nie widzę tego dalej. Partnerka młodsza o trzy lata ode mnie, wyrwała się ze srogiej rodzinnej patologii. Psychiatra zdiagnozował u niej schizofrenie paranoidalną. Bierze leki, czego trzeba czasami pilnować, bo ma okres, że "zapomina" brać. Ale pilnuje, żeby brała. A bez leków by zaraz zaliczyła pobyt w psychiatryku. Zapisała się na terapię. Od kilku miesięcy mieszkamy razem. Mam świadomość, że nie będzie nam łatwo, bo zdrowi nie jesteśmy i nie będziemy. Ja się boję, że u partnerki po latach będzie tylko gorzej, chociaż można powiedzieć, że dobrze zareagowała na dobrane leki. Terapia też jej bardziej rozjaśni w głowie, a ona się wstydzi choroby, nie umie tak do końca jej zaakceptować. Czytałem sporo o schizofrenii, przeglądałem historię osób, którzy mają schizofreników jako bliskich, i chyba po zapoznaniu się z tymi historiami takie mi się wahania włączyły. Partnerce nawet nie mówie, żeby jej nie dołować. Znacie takie pary? Mieliście takich ludzi w rodzinie, wśród znajomych? Da radę żyć czy takie związki się rozlatują po czasie?

Po prostu życie z chorą osobą, którą np. - jak to ująłeś - trzeba pilnować, żeby nie zapominała brać leków i w konsekwencji nie wylądowała w psychiatryku wydaje mi się sporym obciążeniem, szczególnie dla kogoś takiego jak Ty, kto sam jest w trakcie pomagania sobie.
Po co to Tobie?

MagdaLena1111 napisał/a:

Hm…miałabym na pewno podobne watpliwości.
Z tym, że trzeźwy alkoholik sam siebie pilnuje a nie potrzebuje ciągłej kontroli i sprawdzania jak dziecko. Wiązanie się z alkoholikiem też jest ryzykowne, ale jednak to ktoś, kto odpowiada za siebie.

Ale w moim pytaniu znacznie miało to, że on sam jest poharatany i probuje siebie poskładać, a bierze sobie jeszcze na głowę dodatkowe obciążnie, zatem po co mu to jeszcze na dokładkę?

Moim zdaniem to jest paradoks psychoterapeutycznej dogmy - nie znam osoby, ktora nie jest "poharatana i probuje siebie poskladac" wiec wszyscy musieliby zyc sami.
Mozna mowic o tym, ze jedna osoba jest poharatana bardziej, druga mniej, ale kto ma to oceniac i gdzie dokladnie lezy granica "poharatania"?

Sąsiadka ma 80  lat jest z sch.paroidealna miała w życiu jeden atak brała leki przed ponad 30 lat i nie bierze już od dawna  jest zdrowa Funkcjonuje dobrze tylko ma problem z syfem na chacie

MagdaLena1111 napisał/a:

Wychodzi na to, że te wszystkie kryteria diagnostyczne z DSMów i ICD, to o kant tylko można roztłuc, bo każdy ma jakieś odchyły i musi się leczyć ;-)

Kojarzysz Viktora Frankl'a - ocalalego Holokaustu i ojca logoterapii?
On uwazal, ze tak wlasnie jest.
DSM jest pomocny w skategoryzowaniu zaburzen tak jak zoologia w skategoryzowaniu zwierzat a chemia zwiazkow atomowych.
Ale pewnie wiesz o eksperymencie, w ktorym "zdrowi ludzie" zostali zamknieci na oddziale psychiatrycznym i okazalo sie, ze nie spelniaja warunkow aby wyjsc?
(tutaj najpopularniejszy: https://en.wikipedia.org/wiki/Rosenhan_experiment)

No ja ze swoimi problemami ze słabą wiarą w siebie, itp., to cały czas słyszę, że nie powinienem wchodzić w żaden związek, bo skrzywdzę dziewczynę. I mam poczekać póki się nie wyleczę.
Więc chyba te rady też powinny być zastosowane do przypadku autora.

Dotyczylby stygmatyzacji gdyby obserwowane bylo podejscie zwyklych ludzi.
A tam byly obserwowane diagnozy specjalistow.
"Eksperyment Rosenhana był eksperymentem przeprowadzonym w celu ustalenia prawidłowości diagnozy psychiatrycznej"

R_ita2 napisał/a:

Z góry przepraszam jeśli odezwanie się w Twoim wątku zostanie odebrane jako trolling : ) ludzie na forum mają paranoje na moim punkcie i myślą nie nie istnieje/gadam ze sobą.

Kto?

MagdaLena1111 napisał/a:

A personel w psychiatryku to nie są zwykli ludzie? :-D

Psychiatrzy? :-D

(tez dodam buzke, a co )

Wrecz przeciwnie - inni pacjenci wykryli, ze to podrabiancy i o tym glosno mowili.
Jedynie psychologowie nic nie zauwazyli.

ON BEING SANE IN INSANE PLACES, D. L. Rosenhan napisał/a:

It was quite common for the patients to "detect" the pseudopatients' sanity. During the first three
hospitalizations, when accurate counts were kept, 35 of a total of 118
patients on the admissions ward voiced their suspicions, some vigorously. "You're not crazy. You're a journalist, or a professor [referring
to the continual note-taking]. You're checking up on the hospital."
While most of the patients were reassured by the pseudopatient's insistence that he had been sick before he came in but was fine now,
some continued to believe that the pseudopatient was sane throughout his hospitalization (11). The fact that the patients often recognized normality when staff did not raises important questions.

Failure to detect sanity during the course of hospitalization may
be due to the fact that physicians operate with a strong bias toward
what statisticians call the type 2 error. This is to say that physicians are more inclined to call a healthy person sick (a false positive,
type 2) than a sick person healthy (a false negative, type 1)

MagdaLena1111 napisał/a:

Czyli pokazuje to, że personel szpitala nie jest wolny od stygmatyzacji, a wręcz jest bardziej na nią podatny i musi się pilnować.

Autorzy zrobili tez odwrotnie - dali sluzbie szpitala znac, ze wysla swoich udawaczy w ciagu kolejnych 3 miesiecy.
23 z 193 pacjentow zostalo uznane przez psychiatre za podeslanego udawacza.

Mimo, ze autorzy w rzeczywistosci nie wyslali nikogo.

To nie stygmatyzowanie. To bias.

Po opublikowaniu przez Rosenhana wyników badania, pracownicy pewnego znanego szpitala psychiatrycznego stwierdzili, że w ich placówce taka błędna diagnoza byłaby niemożliwa. Celem udowodnienia, Rosenhan uzgodnił z nimi, że podczas 3-miesięcznego okresu wyśle swoich kolejnych pseudopacjentów, którzy będą starali się uzyskać dostęp do szpitala. W wyniku eksperymentu z ogólnej liczby 193 nowych pacjentów za uczestników badania Rosenhana uznano 41, natomiast 42 następnych uznano za „podejrzanych”. W rzeczywistości Rosenhan nie wysłał żadnego pseudopacjenta i wszystkie przypadki „wykrycia” symulantów były nieadekwatne.

jakis_czlowiek napisał/a:

No ja ze swoimi problemami ze słabą wiarą w siebie, itp., to cały czas słyszę, że nie powinienem wchodzić w żaden związek, bo skrzywdzę dziewczynę. I mam poczekać póki się nie wyleczę.
Więc chyba te rady też powinny być zastosowane do przypadku autora.

W jaki sposob ja skrzywdzisz?
Ci ktorzy krzywdza innych nie sluchaja sie rad bo "wiedza lepiej" ze to nie z nimi jest problem (zawsze jest z kims innym) - i dlatego krzywdza.

JohnyBravo777 napisał/a:

jakis_czlowiek napisał/a:

No ja ze swoimi problemami ze słabą wiarą w siebie, itp., to cały czas słyszę, że nie powinienem wchodzić w żaden związek, bo skrzywdzę dziewczynę. I mam poczekać póki się nie wyleczę.
Więc chyba te rady też powinny być zastosowane do przypadku autora.

W jaki sposob ja skrzywdzisz?
Ci ktorzy krzywdza innych nie sluchaja sie rad bo "wiedza lepiej" ze to nie z nimi jest problem (zawsze jest z kims innym) - i dlatego krzywdza.

No mogę przenieść moje problemy na dziewczynę, stworzyć toksyczną relację.

Bollo napisał/a:

Czy ma szanse na byt związek, gdzie dwoje ludzi ma niełatwą przeszłość + u jednej osoby uaktywniła się choroba psychiczna?

Bollo napisał/a:

Ja zdecydowałem się na program 12 kroków, ale wbrew temu, co mi się wydawało na początko, to ze swoim sponsorem (paskudne słowo swoją drogą) nie nadaje na tych samych falach i nie widzę tego dalej.

 
Sponsora możesz zmienić,ale zanim to zrobisz przyjrzyj się swoim roszczeniom i oczekiwaniom czego chcesz ,potrzebujesz co ci służy a co szkodzi ,sponsor to nie tabletka uspokajająca i znieczulająca,czasem nie ma litości.Nie jest nieomylny ma nico więcej doświadczenia i wie o doświadczaniach innych,jak wiesz to nie guru.

Bollo napisał/a:

Znacie takie pary? Mieliście takich ludzi w rodzinie, wśród znajomych? Da radę żyć czy takie związki się rozlatują po czasie?

Znam,ale kogo ja nie znam
Jedne związki trwają inne się rozlatują różnie,jest to jak zwykle zależy od dwóch osób i od tego jakie mają postawy,oczekiwania i nastawienie
jak sobie radzą z emocjami,jak regulują uczuciami w jaki sposób.
Domyślam się że jesteś Autorze osobą uzależnioną (piszesz o programie 12 kroków)
schizofrenia i uzależnienie mają cechy podobne to strona emocjonalna (tak wiem to dla co niektórych - herezja )
są też różnice w schizofrenii może wystąpić nieco więcej spontanicznych objawów jakby niezależnych mimowolnych
w obu przypadkach żeby żyć i czuć się dobrze potrzebne jest dbanie o siebie samego na pierwszym miejscu
ograniczanie kontrolowania i panowania nad drugą osobą i reagowanie na wpływ drugiej osoby nie przekraczała granic wytrzymałości
niby oczywistości i niby proste, w praktyce to praca na całe życie.

Czytam te posty i czytam i tak się zastanawiam, ale pewnie sama pisałabym "po co się w to pakujesz" gdybym nic nie wiedziała o schizofrenii albo wiedziała tyle, co pisała tu jedna użytkowniczka wieczna cierpiąca, którą to choroba wiecznie goni (chyba przez to, że nie bierze regularnie leków, jak się domyślam). Cóż, ja choruję, biorę regularnie tabletki a to jest tak... tak jakbym nie chorowała. I tyle. To że babce nie chce się pamiętać o lekach i mąż jej musi wydzielać, to też jeszcze nie jest najgorsze w momencie gdy ma go obok siebie, bo moze równie dobrze nie czuje się gdy ma załatwić coś formalnego w urzędzie albo gdy ma iść do dentysty. Albo on się nie czuje. Czyli wada raczej związana z osobą, a nie chorobą.

Nowe_otwarcie napisał/a:

Wybacz Samba, ze użyłem Twojego przykładu, ale chyba powinnaś dobrze zrozumieć co mam na myśli (zwłaszcza przez wzgląd na to, w jaki sposób sama ujęłaś swój przypadek tzn. że tak stanowczo zaznaczyłaś że "przy regularnym przyjmowaniu leków jest tak jakby choroby nie było". Takie ujęcie sprawy wskazuje na jasną intencję przekazania, że osoba ze schizofrenią nie jest trędowata i da się z nią tworzyć związek, czyż nie?

Wiesz czemu tak stanowczo zareagowałam? Bo wiem jak trudno jest niektórym przyjmować leki regularnie, bo do tej sumienności nie są nawykli. I potem dzieje się co się dzieje. A nie dlatego, ze ktoś chce plusować bardziej niż mniej na początku relacji. Może na przyszłość nie imputuj tak od razu czegoś żeby się nie tyle nie ośmieszać co po prostu nie błądzić. A tak w ogóle, jak patrzyłam na te schizofreniczki-nieroby w szpitalu, to dla mnie nie dziwota, że każdy chce się trzymać od nich jak najdalej, że pozwolę sobie na złośliwość. I nic dziwnego, że niektórym się nigdy nie poprawia skoro nie zawalczą o siebie i nie próbują działać w życiu na różnych polach tak jak każdy normalny człowiek działa. 

A już mniej złośliwie, to nie wiem czemu i czy ktoś ukrywa choroby i tak naprawdę temat mnie ani ziębi ani parzy.

Jeśli brakuje leku w aptece to co się robi? Ano idzie się do lekarza i prosi o takie zamienniki, które są dostępne.

Czy ma szanse na byt związek, gdzie dwoje ludzi ma niełatwą przeszłość + u jednej osoby uaktywniła się choroba psychiczna? Sam troche boje się, że bedzie nam towarzyszył emocjonalny rollercoaster. Ja zdecydowałem się na program 12 kroków, ale wbrew temu, co mi się wydawało na początko, to ze swoim sponsorem (paskudne słowo swoją drogą) nie nadaje na tych samych falach i nie widzę tego dalej. Partnerka młodsza o trzy lata ode mnie, wyrwała się ze srogiej rodzinnej patologii. Psychiatra zdiagnozował u niej schizofrenie paranoidalną. Bierze leki, czego trzeba czasami pilnować, bo ma okres, że "zapomina" brać. Ale pilnuje, żeby brała. A bez leków by zaraz zaliczyła pobyt w psychiatryku. Zapisała się na terapię. Od kilku miesięcy mieszkamy razem. Mam świadomość, że nie będzie nam łatwo, bo zdrowi nie jesteśmy i nie będziemy. Ja się boję, że u partnerki po latach będzie tylko gorzej, chociaż można powiedzieć, że dobrze zareagowała na dobrane leki. Terapia też jej bardziej rozjaśni w głowie, a ona się wstydzi choroby, nie umie tak do końca jej zaakceptować. Czytałem sporo o schizofrenii, przeglądałem historię osób, którzy mają schizofreników jako bliskich, i chyba po zapoznaniu się z tymi historiami takie mi się wahania włączyły. Partnerce nawet nie mówie, żeby jej nie dołować. Znacie takie pary? Mieliście takich ludzi w rodzinie, wśród znajomych? Da radę żyć czy takie związki się rozlatują po czasie?