Jak wyjśc z roli ofiary?

Lubię w sobie to, że samodzielnie dokształcam się i robię to dla siebie bez przymusu, zawsze znajdę sobie jakieś zajęcie, żeby się nie nudzić łącząc przyjemne z pożytecznym. Staram też się być uczciwa i szczera. Może i znalazło więcej tych pozytywnych cech, ale nie potrafię ich znaleźć w sobie.  Natomiast nie podoba mi się to że gdy coś złego dzieje się w moim życiu, szukam usprawiedliwienia, wymówki, że ktoś albo coś sprowokowało mnie do zrobienia czegoś, ale dobrze wiem, że tak nie jest. Na dodatek cokolwiek bym chcialabym zrobić, chwilę potem stwierdzam, że to nie ma sensu z jakiegoś powodu. Wiem, miałam wymienić to co w sobie lubię, ale tu chodzi, żeby zmienić to czego nie lubię. Najważniejsze to zdać sobie sprawy z problemy, gdybym się nie przyznała, uznałabym, że problem nie istnieje, nieprawdaż?

Łatwo mówić, he i znowu wymówka;(. Co do moich zainteresowań- może nie wszystko mnie interesuje, to fakt. Niektóre zainteresowania  uzupełniają sie, kiedyś pisałam piosenki po angielsku, do tego była potrzebna znajomość angielskiego, w dodatku od dłuższego czasu komponuję muzykę. Żebym miała sie wszystkim interesowań musiałabym mieć naprawdę wielki mózg, bez przesady. Mimo to potrzebuję urozmaicenia i z niczego nie potrafię zrezygnować.

ZAPOMNIEĆ O TYM CO BYŁO-nie do końca chcę zapomnieć, bo to może mnie powstrzymać przed popełnieniem podobnego błędu. Jesli to co było w przeszłości nie jest istnotne (dla innej osoby, obojętnie co... ok), ze mną jest inaczej i proszę, nie pytajcie się dlaczego. Ilekroć o tym myslę, zaczynam analizować wszystkie sytuacje związane z moją wielką pomyłką, a to doprowadza mnie do łez i staję się przez to  bardziej nerwowa.

Wiem, że robienie z siebie ofiary nie sprzyja mi, zwłaszcza gdy moge poznać nowych ludzi, a oni mnie. Właściwie to już nawet się nie dziwie, czemu w szkole nie miałam z kim się przyjaźnic, większość kolegów i koleżanek wyczuło mój charakterek, ale co do tego, że się nade mną znęcano nie mam żadnych wątpliwości. Ja też mogłambym innym zarzucić robienie z siebie ofiary. To, że nawet jesli za mną nie przepadali, to nie musieli tzn. nie mieli prawa mnie kopać, szturchać, popychać, czy napluć w twarz (tylko jeden taki incydent miał miejsce, a ten co napluł- przeprosił). W szkole zawodowej też niezbyt kolorowo. Nie wiem co zrobić, żeby nigdy więcej nie musiała tego przeżywać.  Też jestem człowiekiem i należy mi się szacunek. Jesli ja staram sie kogoś szanować, np kolegów koleżanki, z zawodówki-tym bardziej, tego samego oczekuję od nich- od innych też. Jednak z tym się przeliczyłam. Odkąd sięgam pamięcią, sądzę, że brak znajomych przyczynił się do tego, że zaczełam siebie postrzegać jako ofiarę losu, że nic mi się nie udaje, że nikt mnie nie lubi, tylko przypomina sobie o mnie gdy ma problem. Wszystko co robiłam dla innych to z dobroci serca, nie potrafię być podła, nie potrafię byc wredna, więc jaka ja mam być. Zła też być nie mogę, krzywdzić innych bez powodu, wtedy byłoby jeszcze gorzej.

Kiedyś też tak miałam ze złe wspomnienia odzywały sie wtedy kiedy czułąm sie samotna. Bo to problem samotności i wtedy lgnie sie do kazdego byleby zabić to uczucie. A prawda jest taka ze nie wolno obarczać sie winą za te sytuacje jakie miały miejsce w przeszłości. Żeby sie z tego wyleczyć trzeba sobie to uświadomić ze te przykrości i złe wspomnienia nie są z Twojej winy tylko i wyłącznie. Tu problem z niską samooceną i brakiem wiary w siebie. Jesli nie zmienisz myslenia te wspomnienia będą cie blokowały zawsze i zawsze bedziesz ta ofiarą

Jeśli ktoś chce, znajdzie sposób.
Jeśli ktoś nie chce, znajdzie powód.

Nic nie "powinno".
Jesteś dorosłą osobą. To Ty decydujesz o swoich wyborach, Ty możesz (jeśli taką decyzję podejmiesz) swe wybory zmienić.

Wydaje mi sie że częsciej niż ,, zdarzało,,. Mnie takie pranie mózgu całe dzieciństwo fundowała moja babcia. Efekt jest dokładnie taki jak opisałaś w swoim poście. Ale nie martw sie stanełam na nogi.

Ta odpowiedź jest Tobie potrzebna.

Skoro masz tak olbrzymie korzyści, jak z nich zrezygnować. Ofiara ma olbrzymie wsparcie społeczne.

Najlepiej byłoby zmienić podejście do sprawy. Jeśli latami wmawiano Ci, że do niczego nie dojdziesz. To zamiast ślepo w to wierzyć, powinnaś postanowić udowodnić sobie, że jesteś dużo warta. A jeśli nie masz aż tyle samozaparcia - by walczyć o to tylko dla swojej świadomości. To możesz nawet postanowić pokazać wszystkim tym którzy w Ciebie nie wierzą, że potrafisz. A na pewno potrafisz. Każdy jak się zaweźmie jest w stanie wiele zdziałać.
Nie ma "przypadków beznadziejnych", są tylko ludzie wpędzeni w kompleksy przez tych jeszcze bardziej zakompleksionych.:P

Żebys wiedziała. Zdarza się, że ktoś pomyśli, że ostra krytyka działa na kaźdego tak samo, myli się. Chodzi o motywację, mnie  ostra krytyka wcale nie motywuje, wręcz przeciwnie. Z tym też mam problem. Nie zawsze, ale czasami mam wrażenie, że cokolwiek zrobię, i tak będzie źle i daję sobie święty spokój?

Krytyka sama w sobie jest destrukcyjna ponieważ zabija kreatywność! Jeśli chcesz lub szukasz nowych niestandardowych pomysłów na zrobienie czegoś , szukasz oryginalnych rozwiązań a ktoś to na starcie skrytykuje wtedy zaczynasz sie blokować i nie wychodzisz z inicjatywą. Każdy z nas tak ma. To okropne ze ludziom tak cięzko przychodzi powstrzymywanie sie od złych ocen i komentarzy na temat postępowań innych ludzi.

Earvette, cały czas szukasz winnego. W ten sposób umacniasz się w roli ofiary. Ale może o to chodzi?

Jakie są minusy bycia ofiarą? Moim zdaniem jest ich mnóstwo. Największym są uczucia, które "ofiara" wywołuje u innych. Podstawowym uczuciem jest litość.

Pytasz jak wyjść z roli ofiary. Najszybciej. Bardzo pomaga ujawnienie - wreszcie - uczuć (tak, tak, tych chowanych w najdalsze zakamarki; tak, wiem nie są one przyjemne, ale ich hamowanie zabiera całą energię).

Właściwie to masz rację, w moim przypadku, ci co mnie krytykowali, nie przepadali ze mną szczerze mówiąc, da się wyczuć. Tak jak sama napisałaś, zależy jakich słów użyje ta osoba i jakim tonem je wypowie, też się liczy. . Wiem, że nie wszyscy muszą mnie darzyć sympatią, ja też mam takie prawo.

Dzisiaj rozmyslałam nad tą sprawą. Chociaż nie wspomniałam o tym, że choruję od urodzenia (mam chorą tarczycę), doszłam do wniosku,że z powodu właśnie tej choroby zrobiłam z siebie nieudacznika. Nie chciałam od razu tu wszystkiego o sobie pisać. Tak naprawdę od samego poczatku wszystko co mnie spotkało było z mojej winy, tzn. gdybym tak często nie wspominała o swojej chorobie, nikt by sie nade mną nie użalał, nie nudził w moim towarzystwie i traktowałby lepiej, istniałaby też taka możliwość, że nadal miałabym kontakt ze swoimi znajomymi-w miarę częstszy niż kiedykolwiek. Z powodu braku przyjaźni napędzałam to błędne koło, którym jest właśnie bycie ofiarą i przez to, gdy chodziłam do zawodówki, poznałam kogoś, kogo najchętniej uznałabym za już nieżyjącego. O nim akurat nie chcę mówić, bo szkoda mojego czasu i energii i przede wszystkim łez. Nie chcę o nim nawet myśleć, z tym jakoś będę musiała sobie poradzić sama, i wiem, ze sobie poradzę bo chcę sobie z tym poradzić.

Jest jedyna metodą wyjścia z chaosu powinno być zostawienie przeszłosci za sobą czyli jej akceptacja,nikt nie rodzi się idealny,jesteśmy tylko ludzmi,każdy z nas ma prawo popełniać błedy.masz kompleksy jak każda kobieta,nie powinnaś dobitnie obarczać sie za niepowodzenia-każdy bowiem przeżywa wzloty i upadki i jest to czymś całkowicie normalnym.
Prawdą jest że ludzie którzy emanują wokól siebie pozytywną energią przyciągają do siebie ludzi i szczęscie,warto więc tak jak piszesz wyjść z roli ofiary,jeżeli  ciężko jest Ci poradzić sobie z tym samej,lub grono bliskich  ludzi również nie bardzo pomaga, zalecam jednak wizytę u specjalisty,być może pomoże on tobie inaczej spojrzeć na świat i obrać nowy kierunek.walcz o samą siebie,nie zrażaj sie porażkami,a udowodnisz sobie jak wiele jesteś warta.

W rożny sposób można zabiegać o uwagę .
Nie wiem z czego się takie rzeczy biorą bo to chyba zdziebko skomplikowane.
Tez pytanie jest takie co rzeczywiście jest z twojej winy .
Zabieganie o czyjaś uwagę samo w sobie nie jest takie złe tylko metody SA takie ze w którymś momencie można poczuć się wykorzystanym.
Ja zaproponował bym cie nie poruszania tematu swoich ograniczeń w relacjach czysto towarzyskim zanim (bo w moim wieku to juz każdego cos boli) ktoś inny nie zrobi tego pierwszy :-)

No to jest tak ze mówiąc iz masz masę ograniczeń pozwalasz zęby ktoś zakwalifikował cie do jakiejś grupy i być może traktował poblazliwie ...
Np zenek to pijak co on tam wie ...

Ale tez jest tak ze jeżeli to iz uzyskasz czyjas uwagę jest podszyte  tym iz i tu x wariantów na to zeby wywołać w kimś współczucie . To w którymś momencie to irytuje.
Ogólnie to jest tak każdy ma problemy ale ludzie sobie jakoś radzą wiec jeżeli nie szukasz taty i mamy wśród znajomych to nie uzalaj się nad sobą.
Albo ktoś może być podejrzliwy jezeli na poczatku znajomosci dowie się takich rzeczy ze poczuje iz starasz się w nim wywolas współczucie.

Może po prostu zwierzalas się ze swych problemów nie tym osoba co trzeba.
Jeżeli one musiały wyzyc się na tobie jeżeli miałas jakiś pomysł to raczej zrobiły to dzięki tej łacie które sobie przypielas lub po prostu takimi byly osoba.
Możesz powiedzieć ze gruboskornymi ale to wszytko kwestia granic które wyznaczasz.

SA osoby które maja ograniczenia i chce być postrzegane jako bez ograniczeń , nie cierpią współczucia wyraźnego z użyciem ich ograniczen np i ja uważam ze to zdrowy model.

Czulas się wykorzystana ..może zalozys za dużo ze uzyskasz tu jest wiele wariantów.
Tez duza role gra granica po której sygnalizujesz ze np nie pasuje ci to czy tamto.
Jeśli ich nie zaznaczysz dajesz do zrozumienia ze nie masz żadnych potrzeb i nic ci się nie należy.
No i nie każdy jest wtedy hmm sprawiedliwy :-)

Jest dokładnie tak jak mówicie, nie wyznaczałam granic, nie dawałam też do zrozumienia, że też mam swoje potrzeby. Chcę to zmienić, naprawdę, i jeśli ktoś będzie próbował wmówić mi że jestem egoistką czy cokolwiek, to nie wiem jaka będzie moja reakcja, zazwyczaj ulegałam i szczerze mówiąc nic z tego nie miałam oprócz wielkiej frustracji, która zżerała mnie dzień po dniu. Nie chcę tak żyć. Wg mnie to równiez wlicza się w moją rolę, bo skoro czułam się wykorzystywana tzn. że na to pozwalałam, możliwe też, że nie wiedziałam jak bronic swoich praw i racji.

Earvette-przypominasz mi smerfa Marudę.
Uważam,że rola ofiary-to swojego rodzaju manipulacja otoczeniem.
Z Twojej relacji wynika,że jak do tej pory to z" tego "masz tylko korzyści-wygodę wielką.
Co ma piernik do wiatraka-czyli chora tarczyca,jeśli jesteś pod opieką endokrynologa-to nie ma co gadać o tym.
Trochę już przeżyłam lat i wiem,że od wiecznych malkontentów,wszelkiej maści nieudaczników -ludzie wieją.
Popracuj nad Sobą-bo będziesz kiedyś "na pustyni"wśród ludzi.
Powodzenia!