Dzień babci, wielki mały problem

Kryst, to nie do końca tak. Ja mam w moim bliskim otoczeniu przykład, jak matka potrafi narobić gó...a swojej córce. Tylko dlatego, że ta nie postąpiła tak, jak matka chciała. Jakbym nie widziała, w życiu bym nie uwierzyła.

Subiektywnaella uważam, że powinnaś pojechać. Jeżeli dzieci chcą, to zabierz ich. Może faktycznie Twoja mama się zmieniła, jeżeli tak, Twoja wizyta wpłynie dobrze i na nią i na Ciebie, jeżeli nie, po prostu będziesz wiedzieć, że nie masz sobie nic do zarzucenia.

Ann nie pisz tak,bo to takie smutne......piszesz po ,co Ci taka matka,co nie spyta ,co u Ciebie............a Ty zapytalas......moze trzeba  zaczac od poczatku,pogadac ,co ciebie boli,a co mame.......powoli powinniscie zaczac od malych spraw,moze blachostek i tak powolutku "sie zaprzyjaznic" nie wyobrazam sobie,zeby u nas zaistniala taka sytuacja.........wychodze z zalozenia,ze na 1 miejscu jest szacunek....TRZEBA NAUCZYC SIE SZANOWAC NA WZAJEM,bo kiedys mozna bardzo zalowac ,ze "czlowiek" sie nie spelnil jako matka,dziecko....czas szybko leci......a pozniej moze byc za pozno"MOZE  TEN CYTAT NIE NA MIEJSCU,ALE CI GO NAPISZE...SPIESZMY SIE KOCHAC LUDZI,BO TAK SZYBKO ODCHODZA....dla mnie jest on bardzo wazny i to jest moje motto zyciowe !

A co to wg ciebie znaczy "szanować się" bo moja mama myli szacunek z uległością. Skoro tak jak napisałaś matkę ma się tylko jedną to dla niej oczywiste jest, że będę jej słuchać i robić to co ona uzna za najlepsze dla mnie bo przecież jako matka wie lepiej. Relacje z nią były tak toksyczne, że teraz mam podobny dylemat do Subiektywnaella
Nie oceniaj tak łatwo i nie wymagaj, żebyśmy zmuszały się do kontaktów z matkami bo tak wypada. Ja mam straszne wyrzuty sumienia, bo nie mam z nią dobrych relacji, bo  nie lubię z nią przebywać i dlatego ciągle zastanawiam się "dlaczego jestem taka wredna" gdzie popełniłam błąd? Dlaczego nie potrafię się "zmusić" i uwierz wiele razy próbowałam i zawsze kończy się tak samo, mam ochotę strzelić sobie w łeb po godzinie w jej towarzystwie, bo nigdy nikt mnie tak nie dołował. Ty powiedziałabyś, że jest matką idealną, zatroskaną o los córki i zięcia i wnuków ale tylko ja wiem do jakiego stanu psychicznego doprowadziła mnie "miłość" w jej wykonaniu.

Subiektywnaella masz dwa wyjścia tak jak napisałaś i wybierz to, które jest najlepsze dla ciebie.

Joga..przeczytaj moj post jeszcze raz........... nie mam zamiaru wyklucac sie,ani "uwazac" ,ze mam racje,ale chcialam wskazac,ze malymi "kroczkami" mozna zajsc daleko

Wcalke nie jest tak, ze jak matka jest jedna, to z automatu nalezy jej sie dozgonna milosc i szacunek dzieci. Na milosc dzieci tez trzeba zapracowac a nie tylko jej wymagac, bo sie je na swiat wydalo.

Co do dylematu autorki -jedz z dziecmi, ocenisz sytuacje i jak bedzie ok to posiedzicie i za godzine dwie pojdziecie, jak bedzie kiepsko to Ty idz sobie na kawe gdzies, wnuki zostaw z babcia i przyjdz po nie po jakims czasie.

Swietnie rozumiem takie relacje, bo to jak dzieci czuja sie w obecnosci swoich rodzicow bardzo czesto jest reakcja na akcje.

Moze by warto byloby Wam poczytac  INDEX>>PSYCHOLOGIA >>- "ŚMIERĆ MAMY "'
Ja nikogo nie zmuszam i nie uwazam ,ze mam monopol na prawienie "moralow',ale tylko  chcialam napisac ,co czuje matka............a moze  zobaczyc to z innej strony i nie twierdze,ze jestesmy idealne,ze kazdy ma swoja racje i trzeba  jakos to 'zycie'wyposrodkowac!

Mussuka na darmo się wysilasz bo Kryst54 nie zrozumie o co nam chodzi. Ona pisze z wyższego poziomu matki.

ale ja tez jestem matka i to dosc sporych juz dzieci. I kiedy przechodzilam krotki kryzys w stosunkach z wchodzacym w doroslosc synem, to postawilam sobie samej pytanie - czy swoja nadgorliwoscia, marudzeniem i czepianiem sie, to nie JA wlasnie spowoduje, ze on sie kiedys ode mnie odsunie. Na szczescie ten kryzys zazegnalismy i teraz syn chetnie wpada i nie boi sie, ze trafi do konfesjonalu albo na sale przesluchan zamiast do mamy na niedzielny obiad.
Najlepiej krytykowac dzieci od siebie niczego nie wymagajac, a to niestety nie tedy droga.

Ja swojej matki nie widzialam 3 lata albo nawet już 4 i z tego powodu nie cierpie.

I też bardzo mnie "bawia" takie teksty w stylu > matke się ma tylko jedna < co to za matka, ktora nie potrafi wytworzyc wiezi z wlasnym dzieckiem?

Ja nie wiem czy w sytuacji autorki mialabym ochote na zmuszanie się do wizyty.

Swoja droga to i tak ma szczescie, ze dzieci czuja jakas wiez z babcia, bo na przyklad dla mojej corki moja matka jest osoba niemal obca.

Moze dla nich warto zacisnac zeby i pojechac?...

_____

Swoja droga to cale szczescie, ze "matke ma się tylko jedna" bo w podwojnej dawce mozna by tego nie przezyc.

Też jestem ciekawa co zrobiła Subiektywnaella.
Ja bym zabrała dzieci do babci. Może one znajdą z nią wspólny język? Jeśli nie, będą bogatsze o pewne doświadczenia. Nie będą czynic matce wyrzutów, że babci nie poznały, bądz im tę możliwosc ograniczano.

Niektóre kobiety nigdy nie powinny zostawac matkami. Po prostu urodziły i nic więcej. Czasami macocha jest prawdziwą matką, z racji uczuc i poprawnych relacji, które z dzieckiem nawiązała.

Dopóki nie zaczęłam pisywac na pewnym forum oraz osobiście nie spotkałam toksycznych rodziców, z trudnoscią przychodziło mi dawanie wiary takim osobom jak Joga. Koleżanka syna ma taką matkę. Gdybym jej nie poznała, nigdy bym nie uwierzyła, że można byc taką perfidną mendą. Nie dziwi mnie, że córki wybrały emigrację.

Z cały szacunkiem Kryst54, ale już jakiś czas temu zauważyłam u Ciebie "betonowosc" w poglądach. Zamykasz się na pewne ewentualności. Te biedne staruszki, nie bez powodu bywają odrzucane przez rodzinę.
Wiem, że mnie będziesz uważac za bezwzględną - trudno. Nie przepadam za kobietami typu "matka Polka". Jak słyszę "moja dzidzia" ,"fasolka" (generalnie wszystko hula wokół macierzyństwa) to mnie odrzuca. Często te same osoby na stoarosc są rozczarowane, bo dzidzia nie jest wdzięczna na tyle, na ile oczekuje tego matka. Teksty typu: bo ja ci tyłek podcierałam, poświęciłam dla ciebie to i to - normalnie mnie rozwalają. To jest najzwyklejszy szantaż i przymuszanie do określonych zachowań. Przez tych ludzi przemawia strach o swoje cztery litery. Dlatego nie wszystkim płaczącym babuniom i dziaduniom wierzę.

Ja też coraz rzadziej tutaj bywam. Myślisz, że ktoś z tego powodu rozpacza?

Jak ktoś z kimś się nie lubi, jak mu nie po drodze, to żadne małe kroczki nie pomogą. Nie ma rady na zafiksowane mamusie, obojętnie w jakim wieku by nie były. Młode nie mają ochoty na samodzielnosc, to stare miec będą?
Tematyka stosunków rodzinnych krąży wokół słowa "pomoc" i "wdzięcznosc".

Kryst- pachnie mi to szantażem. Nie jesteśmy Twoimi córkami.Nie sądzę,że ktoś będzie tu Cię przepraszał za to,że ma inne poglądy.Zauważ,że róznica poglądów to nie powód do obrażania się.

Moja mama jest także toksyczna.
Kiedy spytam ją jak się czuje,co u niej potrafi gadać szczegółowo co ją dziś bolało, z jakim natężeniem,gdzie była na zakupach,co kupiła a czego kupić nie zamierzała,przedyskutuje sama ze sobą w mojej obecności kwestię gdzie w okolicy można kupić najtańszy groszek konserwowy. Potrafi gadać godzinami o sobie i swoich sprawach nawet jak nie widzimy się miesiąc nie zapyta co u mnie.

Dla moich spraw nie ma czasu,gdy chwilami się zapomnę i zaczynam o czymś mówić mama nagle zagląda do lodówki i przerywa mi tekstem: och,zapomniałam kupić śmietany!

Co dziwne i jednocześnie fajne: na szczęście dla swej jedynej wnuczki zawsze ma czas i ochotę jej posłuchać.
I dlatego z chęcia odwiedziłam ją z córka w dniu święta babci.
Ja się już pogodziłam z faktem,że jestem wciąż przez moją mamę oceniana i zawsze źle oceniana.Trudno- staram się tym nie przejmować, jednego dnia wychodzi mi to lepiej,innego gorzej.

dobrze, ze tak myslisz nokiaaa, ja osobiscie robie wszystko aby we mnie bylo jak najmniej podobienstwa do mojej mamy. Na drugie powinna miec Castro albo Don Corleone. Teraz z latami juz nie, natomiast swoja "miloscia" i opieka (podobnie jak u Ciebie - reka, pas, kabel) spowodowala, ze dzis narzeka, bo ani ja ani moj brat jakos nie garniemy sie do niej. Tata co innego, matka - niestety, nigdy nie okazala prawdziwego ciepla i radosci z posiadania dzieci. A tego nie da sie tak po prostu wymazac z glowy.

Moje dzieciaki (teraz juz tylko corka, syn skonczy 20 lat;) potrafily zawsze przytulic sie, poplakac, przyznac do popelnienia bledu w szkole czy nabrojenia gdzies z kolegami, potrafia ze mna zartowac, nawet nie utrzymujemy dystansu w zwracaniu sie per "prosze mamy, czy mama moglaby..itd". My do siebie mowimy per Ty i jest to calkiem naturalne, nie odczuwam jakos braku szacunku.
Z moja mama czulam sie jak panna sluzaca u Pani Dziedziczki. Wiecznie ze mnie niezadowolonej. Dzis juz nie musze sie tak czuc, dlatego kontakt mamy tyle o ile. I tyle mi wystarczy.

A w ogole to nie znosze okazji typu Dzien Tego czy Tamtego. Jak sie kogos kocha i ceni to caly rok a nie w wybrany dzien. Cale szczescie ten juz za nami.

Dobrze, ze nie Pani Matko i Panie Ojcze:)) z pocalowaniem reki OBOJGA rzecz jasna:)) Chociaz jak ktos chce przy okazji zyczen swoja mame cmoknac w mankiet, to nie uwazam tego za przesadne. Oczywiscie w stosownym juz wieku.
Natomiast zwariowalabym gdyby moja 12 letnia cora mowila do mnie: mamo, moze mi mama podpisac cos do szkoly?   Albo, mamo czy mama przyjdzie dac mi buzi na dobranoc? Przerost formy nad trescia.

A zauwazylas, w jakim tonie Ty piszesz o swojej mamie? Ja tam wiele szacunku nie dostrzegam, a przeciez powinien niby byc. Bo masz 1 matke i nalezy jej sie automatycznie szacunek. Dlaczego jej po prostu nie kochasz i nie akceptujesz takiej jaka jest?

Tak, matka jest tylko jedna i dlatego ona też powinna się starać,żeby jej relacje z dzieckiem wyglądały jak najlepiej.
Tymczasem wiele jest matek, które o to nie dbają, wykorzystują władzę, którą mają nad dzieckiem, są toksyczne i wypuszczają w świat mniej lub bardziej okaleczonego człowieka, uważając przy tym że jest okaleczony to jego własna wina, a im należy się szacunek za to ze są.
Otóż nie, nie należy się.
Matka też jest osobą dorosłą, ma oczy, ma jezyk, ma mózg, może obserwować, może pytać, może myśleć. Do tego jest o pokolenie starsza i teoretycznie mądrzejsza. Może próbować naprawić relację z dzieckiem. Znaczy, jeśli zależy jej na dziecku. A jak jej nie zalezy to po kiego komu taka matka?

Ann72, wyrazy współczucia po śmierci babci.

Ty babcię kochałaś, dokładałaś do jej utrzymania. Nie oceniaj jednak zbyt pochopnie matki. Możliwe, że była niewdzięczna córką. Możliwe też, że zaszło coś, co pogrzebało możliwosc serdecznych stosunków.

Nadopiekuńcza matka jest takim samym złem jak toksyczna i okrutna. Jedna i druga oplecie niczym bluszcz i życ nie da. Mądra matka wie, że dzieci zakładają swoje rodziny i to one powinny byc najważniejsze. Kryst54 poświęciła wiele dla dzieci, to piekne i chwalebne. Jednak wymuszanie takiego samego poświęcenia, takiej samej postawy, takich zachowań, już chwalebne nie jest.

To tak jak u mnie na wsi. Starsze kobiety twierdzą, że jak one dały radę wytrzymac ileś tam lat picia i przemocy ze strony męża, tak inne też powinny. Jeśli  one opiekowały się rodzicami, teściami, tudzież innymi krewnymi aż do ich śmierci, tak teraz dzieci to samo powinny. Czasy się zmieniły. Kiedyś kobieta nie pracowała, obecnie musi i to jak? Chyba, że ma etat od-do, do tego w biurze. Po pracy człek jest styrany, jedynie ma ochotę zwalic sie jak kłoda na wyro, i tak do 67-go roku żywota.

Kryst54, ty swoje przeszłaś, ja też. Zostałam inaczej wychowana, mam inne zasady. Jestem czasami cyniczna, raczej nierodzinna, trzeźwo patrzę na świat. Do wielu spraw podchodzę "biznesowo", bez sentymentów.

Nie będziemy z mężem niczego wymuszac, do niczego nakłaniac. Wiemy czego chcemy i konsekwentnie do tego dążymy.