Mam męża ale...może się jeszcze zakocham?

Przyzwolenia sobie nie dam, ale na to ponoć nie ma się wpływu Jakoś nie jestem w stanie wyobrazić sobie, że zakochuję się w kimś innym niż mój mąż. W czasach singlostwa zdarzało mi się nawet dość często, ale byłam wtedy "otwarta" na nowe miłości i fascynacje. Teraz wiem że są na świecie wspaniali mężczyźni, wiem że jeden z nich został moim mężem, wiem też że każdy ma jakieś swoje małe skazy i w realnym życiu nawet potencjalny ideał okazuje się zwykłym człowiekiem ze swoimi mniejszymi lub większymi słabostkami. Wydaje mi się, że gdy związek jest dobry, partnerzy dojrzali, to zakochanie w kimś innym nie wchodzi w grę, a jeśli nawet się zdarzy, to umie się rozróżnić "zakochanie" od 'miłości'

byłam zakochana, teraz kocham, to jest uczucie które już od lat daje mi siłę a człowiek z którym żyję nie tylko jest moim mężem, kochankiem, najlepszym przyjacielem, ale też inspiruje mnie do bycia lepszą osobą. I nie piszę tego jako zakochana nastolatka, bo swoje lata mam i jakieś inne związki na koncie, więc mam porównanie. To jest coś czego szukałam, co jest moją przystanią, jest tym, czego od miłości oczekuję. Nie zaryzykuję czegoś co daje mi tak dużo, dla czegoś co będzie jedną wielką niewiadomą. Łapię twój tok rozumowania, wiem, że chociaż mam pyszne jabłko, to mango też może być super, o gruszkach nie wspominając. Ale to MOJE jabłko, wpisane w moje życie, wybrałam je sobie spośród innych owoców, a ono wybrało mnie

Ale dlaczego "chwilowa" emocja?

Opierajac się nadal na swoim przypadku - nie byla to "chwilowa emocja" tylko postawienie swiata na glowie. Poki mialam swoje Jablko było wszystko ok. Tyle, ze nie wiedzialam wtedy jak smakuje Mango.
Owszem, moglam dokonac wyboru i wybrac Jablko, ale czy zapomnialabym jak smakuje Mango?

Moze to tylko kwestia przypadku - tego, czy na drodze zycia spotkamy Mango, czy nie?

Jestem przekonana, ze gdybym nie spotkala osobnika B, to z panem A moglabym spedzic zycie. Pewnie nawet bardziej przyjemne niż teraz (zamierzalam napisac "bardziej szczesliwe" ale się zawahalam. Nie jestem pewna, czy brak w moim zyciu pana B bylby dla mnie szczesciem. )

Ale skoro wkroczyl w moje zycie i spowodowal, ze stanelo ono na glowie to mleko się rozlalo.

Z mojej perspektywy wyglada to tak, ze o takiej lojalnej milosci, rozroznianiu zakochania (ale zakochania takiego w stylu "piorun z jasnego nieba" a nie jakiejs tam fascynacji znudzonej mezatki) i milosci moze ppisac "z cala pewnoscia i przekonaniem" tylko ktos, komu się takie zakochanie nie zdarzylo.

A ktos, komu się to zdarzylo, to wie, ze leczenie zakochania rozumem jest tak samo skuteczne, jak przekonanie, ze zdrowe jedzenie zapobiegnie zachoeowaniu na raka. Mozna cale zycie unikac niezdrowych przekasek a i tak pewnego dnia dowiedziec się, ze się ma to w sobie. (Moze to troche dziwne pporownywac zakochanie do raka, ale sila oddzialywania na zycie jest porownywalna )

Moze po prostu jedni sa bardziej poddatni na takie "pioruny" inni mniej?

Pozostaje wierzyć,że jak jest miłość w małżeństwie to jest to stan którego nic nie może zakłócić.A już na pewno zastąpić.

Szkoda,że w rzeczywistości nie raz okazuję się,że można. Człowiek, będąc bardzo szczęśliwy w swoim małżeństwie tak naprawdę nie może być pewnym w 100% że to do grobowej dechy. I to jest bardzo smutne dla mnie osobiście. Strach przed zakochaniem się w innej/innym będzie we mnie siedział głęboko chyba zawsze.

Również nie daję sobie przyzwolenia, zakazany owoc zawsze kusi, ale po skosztowaniu często przestaje być tak atrakcyjny ....a wręcz można sobie na mim zęby połamać

Dokonałam już wyboru w życiu - mój mąż - nim jest i owszem spotykam innych facetów, ale umiem oprzeć się pokusie, zbyt dużo mam do stracenia Jestem na etapie gdzie nie w głowie mi miłostki, flirt i cała ta otoczka ... stąpam po ziemi bez głowy w chmurach, do uczyć podchodzę racjonalnie i umiem kontrolować swoje emocje, które zazwyczaj nie są dobrym doradcą.

Dodam też że mój mąż może nie jest najprzystojniejszy, ale jest bardzo dobry dla mnie i spokojnie mogę go nazwać super tatą

Wiesz autorko,ja mam meża od kilku miesięcy, ja mam 24 lata a on 29. Zakochałam się w nim od pierwszego wejrzenia, co do ślubu,który był 2 lata później nie miałam żadnych wątpliwości.
Wiadomo,że widuje i poznaje się się różnych nowych ludzi,bo to raczej nieuniknione i każdy z nas może się w kimś zauroczyć, BA nawet zakochać.
Któregoś wieczoru siedziałam z mężem i  zastanawiałam się czy mogłabym się zakochać w kimś innym,zdradzić męża lub tylko po kryjomu się z kimś innym spotykać na jakieś rozmowy...
Potem popatrzyłam na mojego męża i stwierdziłam,że nie mogłabym zrobić żadnej z tych rzeczy, bo go kocham szczerze i z całego serca.Nie wybaczyłabym sama sobie jakiejś zdrady bądź nawet "próby zdrady". Może on by mi wybaczył ale ja nie mogłabym spojrzeć Mu w oczy ani sobie...
To jest chyba oznaka prawdziwej miłości.

Nie mniej jednak można się zakochać w kimś innym,ale to od nas będzie zależało jak bardzo pozwolimy temu uczuciu zawładnąć nami , czy może jednak je odtrącimy.
Ja na pewno starałabym się nie dopuścić tego do siebie.

Wg mnie wielu ludziom, którzy są w związkach przydarza się zakochanie, zauroczenie drugą osobą. Wpadają w romanse, zdradzają. Potem romans pada, przechodzi do przeszłości, a małżeństwo dalej funkcjonuje. Niektórzy się zakochują, ale nie zdradzają. Inni się zakochują i uczciwie "rozbijają" małżeńśtwo. Potem pada romans i zostają sami. Inni zdradzają, zdrada wychodzi na jaw, pada małżeństwo.

Niedawno (nie pamiętam kto), ale jakaś kobieta w swoich pamiętnikach się przyznała do zakochania w czasie małżeńśtwa.

No i cały trik polega na tym, że kumać zaczynamy po kilkunastu latach małżeństwa. To jest masakryczne...

Na uczucia nie mamy wpływu, one dzieją się jakby poza naszą wolą, na pewno jednak mamy wpływ na to co z nimi zrobimy i jak pokierujemy dalszym życiem.
Osobiście nie daję już sobie przyzwolenia na żadne zakochanie się, bo kocham męża, szanuję, dziś nie wyobrażam sobie nikogo innego, z kim chciałabym iść przez życie, pomimo że przecież nie zawsze panuje między nami sielanka. Jasne, że w chwili założenia obrączki na palec nie stałam się nagle głucha, ślepa i niespełna rozumu, nadal widzę przystojnych, interesujących mężczyzn, nadal jestem w stanie zauważać ich intelekt i ujmujący sposób bycia, ale patrzę na nich w sposób zwyczajny, czyli taki, po którym nie dochodzą do głosu żadne większe fascynacje, a tym samym nawet nie dopuszczam do fazy głębszego zauroczenia.

Chętnie bym się zakochała gdybym umiała.

Nie ma czegoś takiego jak przyzwolenie na ZAKOCHANIE. Zakochanie to uczucia i emocje, a to się po prostu pojawia i cześć. Można tylko kontrolować, co się z tym zrobi, ale tu chyba też nie wszystko zależy od nas a również od współmałżonka. Za związek odpowiadają dwie osoby. Idiotyzmem jest olewać potrzeby partnera/ki a potem sie burzyć, że zaspokojenie tych potrzeb znalazł/a gdzie indziej.

No i ja bym odróżniała miłość od zakochania. Zakochanie to są motylki, tęsknienie i och, jaki on wspaniały. Miłość to jak po x latach on ją widzi rozczochraną, w porozciąganym dresie, ale ciągle się uśmiecha i mówi "moja piękna". Albo jak ona go opieprza za powrót kompletnie po pijaku o 3 nad ranem, ale rano i tak chodzi na paluszkach, żeby się wyspał. Zamienianie miłości na zakochanie to dla mnie jak zamiana samochodu na resoraka.

Pozwolę sobie nie zgodzić się z tym
Można także to kontrolować. Zależy od wielu czynników.