Witam serdeczenie. Nazywam się Przemek mam 24 lata. I niestety dopadła mie samotność. Mieszkam na wsi. Pracuje w fabryce telewizorow i moj dzien wyglada zawsze tak samo ide do pracy wracam i siadam przed laptopa i pomagam w domu... Nie mam znajomych zawsze byli jak coś chcieli... w tym roku poznałem dziewczyne przez internet niestety okazala sie biseksualna i mi z nia nie wyszlo i to mie jeszcze dobilo ze gorzej sie zamknalem na ludzi... nie mam znajomych na wsi bo wiekszosc sie rozjechala ja nie wyjade bo musze opiekowac sie chora mama i mlodszym bratem... ojciec pracuje w delegacji zeby utrzymac rodzine gdy go nie ma ja przejmuje obowiazki jako glowa rodziny... dobija mie to wszystko nie mam celu w zyciu zyje bo musze... Niechce uciekac w alkohol bo to nie jest rozwiazanie.... Straciłem wiare w ludzi i w to że ktos potrafil pomoc albo odezwac sie bezinteresownie... P.S przepraszam za błedy interpunkcyjne i składnie.
Podobne tematy
Witaj Przemku, nikt nas nie wita, to ja Cie powitam...Zalogowałam sie i wysłałam swego posta kilkanascie minut wczesniej...Dzieli nas róznica pokolenia, ale problem jakże podobny.Jakos tak sie składa, że potrafie trochę Cie zrozumiec i wiem, że pogłaskanie Cie po głowie nie jest rozwiązaniem. domyslam sie, jak potrafi byc ponure zycie na wsi, szczególnie gdy zapada zmrok, mieszkałam tak kilka lat. Swiadomość, że nie ma opcji - pójdę chocby na miasto, cos się zadzieje, spotkam kogos- taka naturalna swiadomość młodych ludzi w Twoim wieku...Mieszkających w mieście.
Twoje doswiadczenia ze znajomymi - jakże znana wszystkim ludziom interesowność, jestesmy dla tak wielu ok, jesli mogą cos z nas wziąć, a gdy my potrzebujemy, żeby chociaz zagadnęli - co słychac - nie ma nikogo...
Przemek, ale Ty jestes w takim wieku, ze możesz byka za rogi wziąć, tylko pewnie jestes bardzo niesmiały, wrazliwy na pewno skoro ogarniasz bez jęku dom, problemy rodziców...
Odzywam sie do Ciebie bezinteresownie, moge tylko cos powiedziec jako pewnie w wieku Twojej mamy kobieta, ale z innej perspektywy.Miałam częsty kontakt z młodymi ludźmi, którzy w Twoim wieku, młodsi musieli z różnych powodów zaczynac swoje zycie od zera.Ci, którym to sie udało, najpierw znajdowali jakąś wartość w swoim życiu, cos ważnego dla nich, czasami banalnie - jazda na rowerze, ktos inny - kurs zumby, siłownia, zdrowy styl zycia...Wokół tego powstawała ich historia, ich nowe, normalne zycie.Masz pracę, masz dom, spróbuj pomysleć, czy jest coś, co Cię zainteresuje na tyle, że poswięcisz temu czas i wysiłek.
Niekoniecznie też powinienes skupiac się tylko na poszukiwaniu dziewczyny,szczególnie jest to trudne, gdy mieszkasz na wsi, w jakimś zamkniętym kręgu, a poszukiwania w sieci - jak to w sieci, trafi sie wszystko, niekoniecznie dobre.Pewnie, że chciałabym powiedzieć Ci, że będzie dobrze, ale sama wiem, że jesli sami czegos nie zrobimy, samo nie spadnie, niestety...
Ale wiedz chociaz tyle, że potrafię Cię zrozumieć.
To i ja ponarzekam, bo jest mi równie ciężko i czuję się równie samotna. Lat 22. Od 4 lat studiuję u naszych zachodnich sąsiadów - na obczyźnie, gdzie nie można powiedzieć tego czego się chce, tylko to co się umie powiedzieć w obcym języku. Nigdy nie miałam chłopaka - w życiu mnie nikt za rękę nie trzymał!, nie mam przyjaciół, tylko jakiś znajomych, z którymi raz na parę miesięcy wyjdzie się na piwo. Nie mam wgl z kim porozmawiać, a ostatnio okazało się, że mam ADHD. Chciałabym się komuś wypłakać, bo jest mi z tym tak źle...ale ludzi wokół mnie brak.
Także, nie martw się, innym ludziom wiedzie się gorzej.
4 2013-11-22 16:27:02 Ostatnio edytowany przez Róża26 (2013-11-22 16:44:58)
Ja również cierpie z powodu samotności 
mam 21 lat. Przeżyłam już różne znajomości.... Zawsze okazywało się ze to mi bardziej zależy na kimś, niż tej osobie na mnie, nawet w kontaktach czysto koleżeńskich. Mam troche inne wyobrażenie o znajomości. Jeżeli kogoś już fajnego poznam to chce spędzać z nim dużo czasu 
Niestety mężczyźni, którzy nie przywiązują do tego wagi (a przez ostatnie 3 miesiące trafiłam na dwóch takich) 'uciekają' bo pewnie myślą, że już nie wiadomo co sobie wyobrażam.... a szukam tylko osoby (mężczyzny) który mnie nie zawiedzie, na którego będe mogła liczyć Albo koleżanki do wspólnych pogaduch. Przyznam się, potrzebuje dużo uwagi. Poprostu jestem uczuciowa i tyle 
Aha, i interesuje się trochę motoryzacją lubie 'grzebać' przy aucie 
No to nawijaj. Ja chętnie posłucham 
Ja potrzebuję się wygadać, ale i z chęcią innych ludzi słucham - bo i takich również brak, którzy obdarują jakimś tam zaufaniem i cieszą się na wspólne pogaduchy!
6 2013-11-24 18:15:25 Ostatnio edytowany przez flogger (2013-11-24 18:17:32)
Ja również cierpie z powodu samotności
Hej,
mam podobnie, niedawno dziewczyna mnie zostawiła, tak właśnie było między nami że to mi bardziej zależało niż jej. Wydzielała czas na nasze spotkania, a mi zależało żeby z nią być jak najwięcej. Marzy mi sie romantyczna miłość, spędzić wspólnie noc na patrzeniu w gwiazdy, czy jest mi to jeszcze dane ? Witam w klubie samotnych.
Witam serdeczenie. Nazywam się Przemek mam 24 lata. I niestety dopadła mie samotność. Mieszkam na wsi. Pracuje w fabryce telewizorow i moj dzien wyglada zawsze tak samo ide do pracy wracam i siadam przed laptopa i pomagam w domu... Nie mam znajomych zawsze byli jak coś chcieli... w tym roku poznałem dziewczyne przez internet niestety okazala sie biseksualna i mi z nia nie wyszlo i to mie jeszcze dobilo ze gorzej sie zamknalem na ludzi... nie mam znajomych na wsi bo wiekszosc sie rozjechala ja nie wyjade bo musze opiekowac sie chora mama i mlodszym bratem... ojciec pracuje w delegacji zeby utrzymac rodzine gdy go nie ma ja przejmuje obowiazki jako glowa rodziny... dobija mie to wszystko nie mam celu w zyciu zyje bo musze... Niechce uciekac w alkohol bo to nie jest rozwiazanie.... Straciłem wiare w ludzi i w to że ktos potrafil pomoc albo odezwac sie bezinteresownie... P.S przepraszam za błedy interpunkcyjne i składnie.
Przydalaby sie tobie przyjaciolka a nawet dziewczyna,poklikaj troszke na necie,pewnie znajdzie sie ktos mily kto rownie dobrze moglby ciebie odwiedzac i spedzac z toba choc narazie np.mile wekendy.
Mysle ze mama i brat nie powinny byc przeszkoda w milej znajomosci,no chyba ze faktycznie cos powaznego sie z mama dzieje.To kwestia czasu,brat dorosnie to i tobie bedzie lzej,i w miare mozliwosci bedziesz mogl obrac swoja droge i cele w zyciu.
Czasem jest takie odczucie jakby juz nic nie mialo sensu a zycie tylko tak ot sie toczy,jestes zbyt mlody bys tkwil tak do konca zycia..Los zdecydowanie ma jeszcze dla ciebie wiele dobrego do zaoferowania.,cudnych chwil,itp..Jestem pewna ze bedzie dobrze.:)!