Samotność 'po-związkowa"

Co znaczą krótkie 3miesiące w porównaniu do 4długich lat bycia razem ? To naprawdę niewiele i nie dziwi wcale fakt, że nadal po nim tęsknisz. To zrozumiałe i naturalne. Był dla Ciebie kimś ważnym dzieliłaś z nim swoje życie...więc boli, więc tęsknisz, więc czujesz pustkę.
Pasuje mi tu powiedzenie- daj czas czasowi.

Nie patrz na to z tej strony. Te 4 lata, na pewno dużo Cię nauczyły o życiu, a teraz jesteś bogatsza o kolejne doświadczenia ! Czas Ci pomoże zapomnieć, a teraz jest to jeszcze zbyt świeża sprawa, żebym mogła stwierdzić, że jesteś już "odzwyczajona". Bardzo dobrze, że się nie alienujesz od przyjaciół ! Tak trzymaj ! I staraj sobie nie przypominać co było, tylko skup się na tym co ma być.

Masz do tego prawo. Jesteś kobietą, masz wahania nastroju i jeżeli masz potrzebę popłakania się, płacz. Najlepiej przy przyjaciółce, która dodatkowo Cię przytuli, ale to już jest kwestia indywidualna
Po każdej burzy, wstaje słońce
Jeden dzień popłaczesz, następnego wracasz do normalnego stanu. A najlepiej jak byś wyćwiczyła poprawianie sobie sama nastroju i powstrzymywania się od płaczu

A ja jestem z kimś od ponad roku... Okazało się, że ma żonę i dziecko. Nie chce ode mnie odejść... Chce odejść od żony... Poprosił o trochę czasu na załatwienie sprawy... Mnie się zdawało że znalazłam swoją druga połówkę choć nigdy w nic takiego nie wierzyłam. Nie było idealnie bo takiego życia nie ma, ale żeby aż tak się rozumieć??? Teraz on pracuje chwilowo w innym mieście, ale zamierza wrócić... Między nami nic się nie zmieniło. On jest nadal taki dla mnie jak był cały rok. Mam wsparcie, bezpieczeństwo, ciepło, uczucie, zrozumienie.... Jestem naiwna że mam nadzieję??? Nie chcę zerwać bo nie chcę żałować że nie spróbowałam..... Pewnie źle się to dla mnie skończy... Może samo wszystko umrze... A może .... ? Jestem z kimś ale osobno... Teraz pojechał do rodzimy na pogrzeb i święto zmarłych. Ja mu zaznaczyłam że wiecznie czekała nie będę. Nie chce spędzać Świąt bez niego.... Teraz siedzę i płaczę.... Tak było cudownie. Nowy związek po poprzednim nieudanym 8-letnim...

Daję sobie czas, zaakceptowałam, że musi boleć i staram się wierzyć, że będzie dobrze.. Ale bywa ciężko, bardzo ciężko.. Jestem już chwilami zmęczona. Tak po prostu, zmęczona,że muszę walczyć o każdy dzień, o każdy uśmiech, że wciąż muszę mówić sobie,że to nie koniec świata.. Wolałabym wleźć do łóżka i płakać nad swoim losem, choć wiem, że nie wolno mi.. To chyba wynika z mojej natury i z tego, że to pierwszy cios od życia.. Wcześniej  z zasady wszystko mi się 'udawało', dlatego tak trudno mi się z tym wszystkim godzić. Nie umiem pojąć, jak można z dnia na dzień przekreślić wszystko nie walcząc, odciąć kontakt, udawać,że się nie znamy.. (pierwsze moje rozstanie), więc to wszystko jest dla mnie takie 'nowe'... Milion uczuć, których nie rozumiem... I ta jego obecność w mojej głowie.. Na każdym kroku, w każdej godzinie..
I nie zapowiada się, by miało mi przejść,..