Zaczęłam się odchudzać jakieś dwa miesiące temu i schudłam ok. 8 kilo. Nie była to normalna dieta, jadłam zdecydowanie za mało, wyrzucałam jedzenie w sekrecie przed mamą. Ostatecznie miałam 2,5 kg niedowagi i po rozmowie z mamą i panią psycholog zaczęłam jeść normalnie. Zaliczyłam pierwszy napad obżarstwa, który trwał trzy dni, bardzo mi się chciało słodkiego i nie mogłam tego powstrzymać. Próbowałam się przeczyścić senesem (wiem, głupota), ale na mnie nie podziałał... Po kilku dniach ustabilizowałam swój sposób odżywiania, pięć posiłków dziennie, co trzy godziny + ćwiczenia. Było dobrze, ale w piątek w szkole zrobiło mi się strasznie słabo, drugie śniadanie już zjadłam, więc nie miałam nic przy sobie, i kupiłam batonika, uznałam, że jak zjem jednego to się nic nie stanie. Potem poszłam do babci zjadłam zupę i w między czasie znowu mi się zachciało słodkiego, a ona przyniosła dwa kawałki ciasta i nie dałam rady, pochłonęłam... Tego dnia zjadłam jeszcze loda i batonika. Wieczorem trochę poćwiczyłam i czekałam, aż wyrzuty sumienia przestaną mnie niszczyć. Dzisiaj rano też ćwiczyłam, zjadłam śniadanie, a potem poszłam do sklepu. Byłam już przy kasie i... kupiłam sobie batonika. Zjadłam mniej więcej do połowy i wyrzuciłam... Znowu mam wyrzuty sumienia, w ostatnim czasie przytyłam pewnie z dwa kg, skoro wcześniej miałam niedowagę, to chyba dobrze, ale ja się czuję strasznie gruba, zwłaszcza jak jem słodycze... jestem słaba i nienawidzę siebie za to... Patrzę na dziewczyny w klasie i oceniam, które są ode mnie chudsze, a które grubsze, zastanawiam się, czy już zaczynam przypominać te grubsze... Nie powinnam tyle myśleć o jedzeniu, kaloriach, itp., ale to strasznie trudne, zwłaszcza, że mam przyjaciółkę, która jest chuda jak patyk, a też potrafi sypnąć tekstem, że jest gruba albo powinna nie jeść wieczorem owoców, bo w programie o odchudzaniu tak powiedzieli... Skoro ona jest chuda i uważa, że powinna się pilnować, to jaka ja muszę dla niej być? Przynajmniej dzięki temu mam jeden problem z głowy, nie będę kupować słodyczy w szkolnym sklepiku... Do tego, gdy miałam niedowagę, powiedziała, że ona nie widzi żadnej różnicy w moim wyglądzie i uśmiechnęła się złośliwie...
Napisałam to głównie po to, żeby się wygadać. Jeżeli dla kogoś to brzmi infantylnie, to bardzo przepraszam. Co powinnam zrobić? 
- Lotta97
- Zaglądam tu coraz częściej
- Nieaktywny
Podobne tematy
Witam, zakładam że jesteś jeszcze bardzo młoda więc doradzanie Tobie jest wyjątkowo trudne a tym bardziej mówienie co powinnaś zrobić, wydaje mi się że nie powinnaś patrzeć na siebie przez pryzmat własnego ciała, ponieważ jest to niezdrowe podejście. Piszesz także o przyjaciółce, ale ja bym jej tak nie nazwała. Niepokojące natomiast może być twoje łaknienie na słodycze, powinnaś udać się do lekarza.
- D_ISASTER
- Niewinne początki
- Nieaktywny
Dziewczyno czym się przejmujesz?! Z opisu wynika, że wagę masz obecnie w normie, więc w czym problem?
Nawet jak byś ważyła więcej... co z tego? Mając 10kg nadwagi przeżyjesz śmierć głodową - nigdy nie wiadomo, także same plusy.
A teraz całkiem poważnie i rzeczowo.
Zadręczasz się tematem swojej wagi, to jest dosyć powszechne. Chcesz dobrze wyglądać - w porządku, ale nie zapominaj, że wychudzony dziewczyny wcale nie są ładne, często są odrażające. Żeby chudnąć wcale że nie trzeba sobie odmawiać tego co się lubi..
Kwestia tego czy tyjesz czy chudniesz tkwi w bilansie kalorii, a jak zapewne wiesz składają się na to przede wszystkim 2 czynniki:
1) przyjmowane kalorie (głównie w posiłku)
2) spalane kalorie szczególnie podczas wysiłku fizycznego
Jeśli zachowasz równowagę - zachowasz wage, jeśli doprowadzisz do niedoboru kalorii to będziesz traciła na wadze gdyż braki będą musiały być uzupełnione z tkanki tłuszczowej.
Wspomniałaś, że ćwiczysz - bardzo dobrze. Opisz jaki jest to rodzaj aktywności.
Bieganie, aeroby , taniec , rower - dla kobiety są to idealne sposoby na tracenie kalorii.
Ćwicząc regularnie możesz sobie pozwolić na wiele wygód (pomijając już korzyści w ukształtowanej sylwetce).
Chcąc wyglądać po prostu dobrze możesz jeść wtedy ile tylko chcesz.
Chcąc wyglądać coraz to lepiej należy jedynie wywalić śmieciowe żarcie typu chipsy , sztuczne batony , ciastka, cukierki , napoje gazowane. Wiadomo każy lubi podnieść poziom endorfin słodyczami , czego nie ma co sobie ciągle żałować bo się można jedynie obsesji nabawić. Jest wiele form w miare nieszkodliwych łakoci - zwykła mleczna czekolada, budyń , samodzielnie wykonane desery - bez niepotrzebnej chemii a niosące te same formy zaspokojenia głodu na coś słodkiego. Do tego owoce , często lepiej smakuje świeża gruszka czy jabłko od przesłodzonego snickersa .
Nie można się ciągle ograniczać, życie jest za krótkie. Trzeba jedynie unikać syfu i trochę się ruszać. Człowiek ogólnie od tysięcy lat jest przystosowany do ruchliwego trybu życia i jedzenia wszystkiego co spotka na drodze (i co jest jadalne), warunek ruchliwości zapewniał ciągły rozwój muskulatury dzięki czemu stawał się tylko lepszy.
- Lotta97
- Zaglądam tu coraz częściej
- Nieaktywny
Dziękuję za udzielenie mi odpowiedzi. Wiem, że to problematyczne. Mój problem polega na tym, że uważałam się za grubą i zaczęłam się odchudzać, straciłam parę kilo, ale nie straciłam poczucia niezadowolenia ze swojego ciała. Wciąż mam myśli: jesteś za gruba, przytyjesz, nie jedz tego, no to mogłaś sobie odpuścić, idź na około, więcej spalisz, brzydzę się ciebie, one by na pewno tyle nie zjadły, wstydź się... Co do ćwiczeń, to w domu zawsze zaczynam od cardio 15-20 minut, później robię ćwiczenia siłowe (brzuszki, itp.), do tego sporo skaczę na skakance. Staram się chodzić na basen, w przeciągu ostatniego miesiąca byłam trzy razy, po za tym, gdy mam czas, najczęściej w weekendy, chodzę na spacer, wybieram też sklepy dalej umiejscowione, kiedy muszę iść na zakupy. Zaczęłam teraz wprowadzać trochę słodkiego (dwie kostki gorzkiej czekolady do kawy) albo słodkie bułki (tylko rano, żeby zdążyły się spalić w ciągu dnia, bo wiem, że są bardzo kaloryczne), żeby uniknąć tych napadów. Są takie dni, kiedy ciągle jestem głodna, odliczam minuty do kolejnego posiłku i znowu mi wstyd, bo przecież mało kto czuje się głodny godzinę po obiedzie... i jeśli w porze takiego wilczego głodu, irytacji, wstydu i złości, ktoś postawi przede mną sernik (tak jak moja babcia w piątek) lub zaprosi na lody, na 90% się ugnę. Najem się, ale uczucie głodu nie minie i tak mniej więcej do 16-17 coś podjadam, a potem idę ćwiczyć i nie jem kolacji. Czasem z kolei mam tak, że mogłabym zjeść bardzo mało, bo uczucie głodu mi nie przeszkadza, a ta pustka mi się podoba. Tak czy siak, staram się jeść pięć posiłków dziennie i nie podjadać, chociaż dzisiaj jadę do cioci i nie wiem, jak uchronię się przed jakimś plackiem, skoro nikt nie rozumie mojego poczucia bycia grubą. Pani psycholog powiedziała, że to przez samoocenę. Mam się zważyć w piątek, dwa tyg. po ostatniej wizycie, i zadzwonić do niej, żeby się umówić. Ale nie wiem jak to będzie, bo chodzę do niej prywatnie (na nfz się długo czeka) i mama nie chętnie płaci.
- D_ISASTER
- Niewinne początki
- Nieaktywny
To tak trzymać - trenuj jak najczęściej, rezultaty nie przyjdą odrazu , ale stopniowo. Im bardziej rozwinięte mięśnie tym więcej energii pobierają - dzięki czemu więcej spalisz.
Co do tego jedzenia, jak wyglądają twoje posiłki? Może po prostu brakuje w nich jakiegoś dopychacza? Spróbuj jeść np otręby owsiane z jogurtem naturalnym - prawie że samo białko i węgle , taki posiłek daje uczucie najedzenia na jakiś czas.
Jedz dużo warzyw i owoców, jak czujesz się głodna to zjedz np pomidora, albo jabłko , kalorii to ma mało a zawsze trochę sie zapchasz.
Pij dużo wody , nawet bardzo dużo 
Słodkich bułek nie jedz, a w szczególności pączków - zawierają bardzo niefajny rodzaj tłuszczy.
Ile masz lat? jeśli 97 to twój rocznik to jesteś bardzo młoda, rozwijasz się jeszcze i różne zaburzenia tego typu są normalne...