Witajcie wszystkie netkobietki:)
Od pewnego czasu nie radzę sobie w życiu, ale ostatnie dni zmusiły mnie w końcu do podjęcia decyzji, że coś muszę z tym zrobić, że tak się dłużej nie da żyć. Stan, w którym jestem trwa od jakiś dwóch lat, bywa różnie raz lepiej, raz gorzej, ale w ostatnim czasie znowu dzieje się ze mną coś złego i w żaden sposób nie mogę sobie z tym poradzić. Może problem tkwi w tym, że dobiegam trzydziestki, a wciąż czuję się samotna. Wczoraj gdy siadłam wieczorem przed TV z drinkiem w ręku uświadomiłam sobie jakie moje życie jest żałosne. Piątek wieczór, a ja pod kocykiem przed TV. Stąd też może moje poczucie, że jestem już nic się nie zmieni i tak będzie zawsze. Ale czy tak wyobrażałam sobie moje dorosłe życie? Raczej nie...
Od ponad roku jestem w związku. Mieszkamy w tym samym mieście, każde w swoim mieszkaniu i spotykamy się mniej więcej dwa razy w tygodniu. I to jest chyba kolejny powód mojego przybicia. Chciałabym inaczej, od czasu do czasu wracam do tematu i mówię o tym, że chcę więcej, częściej itp. Nie chcę jednak być tą która do czegoś zmusza, czy wymusza.Oczywiście kontaktujemy się każdego dnia, rozmawiamy dużo przez telefon.
Staram się żyć normalnie, zapełniać dzień obowiązkami i przyjemnościami, pracuję, uprawiam sport, zajmuję się domem. Przychodzą jednak wieczory kiedy po całym dniu potrzebuję jedynie bliskości drugiej osoby, nie chcę kłaść się do pustego łóżka. Do tego pojawiają się trudności ze spaniem, budzę się w środku nocy z walącym sercem i mija sporo czasu zanim uda mi się uspokoić, i tak czasem kilkakrotnie w ciągu nocy.
Z dnia na dzień dopada mnie coraz większy dół, a w tym momencie nie mogę zapanować nad płynącymi łzami.
Potrzebuję chyba wygadać się, wypłakać, ale wiem, że to da ulgę krótkotrwałą, problem przecież się sam nie rozwiąże.
Jakiś czas temu przeprowadziłam się do innego miasta i nie mam tutaj zbyt wielu znajomych, pomijając kontakty z pracy. Czuję się niesamowicie samotna. Może tutaj znajdę osoby które wysłuchają mnie, wesprą dobrym słowem oraz doradzą
Podobne tematy
Skoro facet nie dąży do wspólnego mieszkania, to nie zależy mu na Tobie, daj sobie z nim spokój 
To jest bardzo dziwne, dwoje dorosłych ludzi, to samo miasto, oboje mają mieszkanie, mają warunki, żeby razem zamieszkać, a facet nie chce. Coś tu jest nie tak. On nie traktuje Cie poważnie. Sam powinien wyjść z taką inicjatywą.
poczucie samotności jest tutaj główną przyczyną. To normalne, że po przyjściu z pracy nie chcesz siedzieć sama przed tv, tylko przytulić się do kogoś, porozmawiać. Ty po prostu pragniesz czułości i poczucia, że jesteś dla kogoś ważna. Może spróbuj spotkać się ze swoim partnerem i na spokojnie wyjaśnić mu, że chcesz, żeby Wasz związek inaczej wyglądał. Nie wymuszaj niczego na siłę, zapytaj tylko jak on to widzi i czy jemu to naprawdę nie przeszkadza, że widujecie się tak rzadko. Jesteś w takim wieku, że zaczyna brakować Ci stabilizacji życiowej i to jest zrozumiałe. Czy chciałabyś zamieszkać ze swoim partnerem? Rozmawiałaś z nim o tym?
Wielokrotnie mówiłam o tym, że dla mnie to za mało. Oczywiście, że chciałabym z nim zamieszkać, nie musi to stać się już, od razu. Powiedziałam, że chciałabym się częściej spotykać. Często mówię, że czuję się samotna, że potrzebuję jego bliskości. Niestety najczęściej jest to odbierane jako atak i "wymuszanie". I tak też właśnie zaczynam to widzieć, że wszystko wymuszam, że muszę o to walczyć. Jest to niesamowicie przykre i uderza w moje poczucie wartości, które i tak nie jest wysokie.
wygoda, spokoj, kazdy w swoim domku a telefon jest wasza stala przyjaciolka ta trzecia pomocna "osoba", ktora pomaga potrzymac "desir", ochote spotaknia sie w koncu te dwa razy na tydzien?
a dlaczego twoje poczucie wartosci i tak nie jest wysokie? W WIEKU najfajniejszym, bo 30 tak to obled!!! kobieta jest pomiedzy dziewczyna i dojrzaloscia.. to wiek, ktory wymaga, chce, planuje, rusza puzle zycia, ryzykuje i tryska energia!
sluchaj, moze po prostu zyjesz we flustracji, bo nie wyjasnilas panu o co ci chodzi?
ale, sory, jestem ostrozna z rzucaniem opini, bo przeciez nie wiem, ile jestescie ze soba i obok siebie w taki sposob? sory juz wiem, bo cie przeczytalam jeszcze raz, no tak to juz trwa ponad rok???
indywidualnosc, a raczej ochrona tej indywidualnosci u kogo jest silniejesza? chyba u niego tak?
ty sie go boisz, boisz sie, ze jezeli mu powiesz, ze chcesz sprobowac wspolnego zycia, to on ci powie : ah!! kochanie, przeciez zgodzilas sie na taki uklad, wiesz dobrze, ze ja potrzebuje przestrzeni, i nie chce by nasza taka piekna relacja na dystans skonczyla sie rozstaniem po jakims tam czasie i koncem "milosci"... a ja przeciez tak cie kocham itd, itp...
posluchaj twojego wnetrza, bo ono jest twoja prawda!! widze ciebie w tym obwinietym kocu przed telewizja z drinkiem w reku i w posprzaztanym na nikel mieszkaniu, sama wieczorami i coz kochana, tak rozumiem az do bolu co czyujesz, wiec, to nie jest czas na samotne wieczory z kims z ktorym jestes dwa razy w tyg i codziennie na telefon, bo takie zycie maja fajne babeczki po 50 tce jak sie dobrze ustawily w zyciu i z tego sa bardzo szczesliwe... i juz nie chca sie motac w codziennosc z druga osoba, bo swoje przezyly, ale wiadomo, to sa tez tylko przypadki...
twoj przypadek jest taki, ze masz absolutnie sile na to, by zmienic ten stan!!! skoro ewidentnie cie doluje!
rok to duzo a lata wchodza i tyle rzeczy jeszcze masz przed soba, wiec?
nie stopuj i podejmij w koncu decyzje juz czas na nia...
albo sie delikatnie odlaczysz nic mu nie mowiac, ale nie konczac, czekajac na jakis sygnal z jego strony a w miedzy czasie zmieniasz siebie i robisz inne rzeczy niz do tej pory, to tez moze byc rozwiazaniem na twoj dolek, ale wymaga iskry elektrycznej, zajec innych niz samotnosc przed telewizorem..
albo, stawiasz wszystko na jedna karte i robisz mu zimny prysznic, tak, tak, nawet jesli po tym on ci kiedys wyrzuci, ze to byla przeciez twoja wola wspolnego zycia a on nie chcial cie stracic...
w jednym lub w drugim przypadku, to ty jestes kowalem twojego losu, bo pan prawdopodobnie moze jeszcze tak dlugo byc i nie byc z toba...
nie boj sie, bo strach przed zmiana jest tylko przejsciem do innej swery zycia, ale oczywiscie warunek jest jeden : nigdy sie nie uzalezniaj od kogokolwiek w zadnej materii, a milosc nie lubi uzaleznienia jakiegokolwiek... wtedy sie konczy...
zylas juz z kims na codzien? bo wiesz, wiele jest tez mezatek nieszczesliwych, lub nie mezatek zyjacych w parach na codzien, ktore oddalyby na pozarcie lwom partnerow aby odnaledz sie tak jak ty wieczorami osnute kocem z drinkiem w reku siorpiace ten blogi napoj i plakajace ze szczescia, ze w koncu maja spokoj..
zycie jest loteria i ryzykiem, ale moze warto, po prostu je czasami poruszyc by przezyc te fajne chwile?
skoro z nim o tym rozmawiałaś, a on uważa, że go "atakujesz" to coś jest nie tak. Prawdziwy związek tak nie wygląda. Znam pary, które też widzą się rzadko, ale oni najchętniej widzieliby się codziennie tylko sytuacja im na to nie pozwala (bo mieszkają daleko od siebie, bo często wyjeżdżają, etc.). Więc jeżeli tak naprawdę Wam nic nie stoi na przeszkodzie do tego, żeby widywać się częściej to Twój partner się po prostu wykręca i być może nie zależy mu tak bardzo na Tobie. Nie wyobrażam sobie, żeby kochający facet nie chciał spędzać wolnych chwil ze swoją kobietą, tylko jeszcze próbował jej wmówić, że ona coś na nim wymusza. A jaki on jest z charakteru? Jest otwarty i chętnie mówi o uczuciach czy raczej jest zamknięty w sobie? Czy ma jakieś przykre doświadczenia z przeszłości, jakaś ex go zraniła, odeszła? Bo może on się boi teraz zaangażować np i boi się, że jak zamieszkacie razem to wszystko się posypie prędzej czy później...
Niestety większość z tego co przed chwilą przeczytałam jest prawdą. Jestem tchórzem, tak dokładnie tak jest boję się postawić wszystko na jedną kartę. Może to mi potrzebny jest zimny prysznic.
Wiem, że muszę się wziąć w garść i odbudować siebie, wtedy może łatwiej będzie podjąć jakieś kroki.
To mnie właśnie najbardziej boli, że najlepsze lata życia przeciekają mi przez palce.
Byłam wcześniej w długim związku i mieszkaliśmy razem.
Jeśli chodzi o poważne tematy dotyczące nas to ma olbrzymi problem i zazwyczaj unika takich tematów albo zmienia temat. Wcześniej był w dwóch związkach, jednak nigdy nie mieszkali razem, zakończyły się burzliwie.
Napisałam do Ciebie na priva.
to, że jego poprzednie związki zakończyły się burzliwie może mieć jakiś wpływ na niego, ale nie musi. Tzn jeśli już ma mieć to jakieś znaczenie to bardziej o to chodzi, że teraz będzie bardziej ostrożny w angażowaniu się w nowy związek i to wspólne mieszkanie może go trochę przerażać. Może Twój partner boi się, że straci wolność jeśli razem zamieszkacie i jeżeli będzie Ci poświęcał więcej czasu. Na razie na wspólne mieszkanie nie naciskaj, ale staraj się, żeby Wasze spotkania były częstsze i nie rób tego w formie "wyrzutów". Zamiast powiedzieć "nigdy nie masz dla mnie czasu", powiedz "byłoby bardzo miło, gdybyśmy się spotkali jutro, możemy spędzić sobie miło czas". Tak, żeby on czuł, ze do niczego go nie zmuszasz. Żeby czas spędzony z Tobą kojarzył mu się z przyjemnością, a nie obowiązkiem, bo Ty nalegasz, bo Ty się chcesz widywać częściej.
11 2013-10-26 22:16:25 Ostatnio edytowany przez N4VV (2013-10-26 22:16:57)
Utraciłaś (lub nigdy nie miałaś) zdolność podejmowania decyzji. Brak porozumienia w tak fundamentalnych kwestiach stanowi krytyczną przesłanke do wypisania się z relacji. Osobiście tak właśnie zrobiłem w zeszłym roku, po 4 miesiącach kombinowania, jak by tu razem zamieszkać. W końcu dałem sobie siana.
Nie tak prosto "wypisać się z relacji". A co z uczuciami? Tak łatwo nie da się odciąć, odrzucić...
Jest to bardzo wartościowy człowiek, kochany i dobry. Zakochałam się od samego początku. Próbuję pomóc sobie, a może wtedy wszystko ułoży się inaczej? Problem w tym, że momentami nie radzę sobie sama ze sobą, pomimo tego że cały czas się staram i próbuję na nowo