Ciągła ucieczka przed życiem..

Kotek89, jeśli Cię to pocieszy, powiem Ci, że ja z powodu lęków i nerwicy, zaprzepaściłam już NIEJEDNĄ szansę. Przykre to jest, gdy deficyty osobowościowe/emocjonalne nie pozwalają na realizację zawodową, baa, ja już się pogodziłam, że nie zrealizuję swoich największych ambicji, ale teraz jestem w takiej formie, że nie czuję się na siłach, by podjąć JAKĄKOLWIEK pracę. Zrezygnowałam już z pracy jako: nauczyciel w szkole podstawowej, nauczyciel akademicki, lektor w szkole językowej, sekretarka w firmie, tłumaczka, pracownik działu obsługi klienta.
Ja wątpię, czy z moim myśleniem o sobie nadałabym się w chwili obecnej na sklepową (wątpię-ciągły kontakt z ludźmi, a z tym mam teraz duży problem). Jedyne, co robię to zdalne tłumaczenia i lekcje prywatne w domowym zaciszu, które w przypadku gorszej formy i tak mnie dużo kosztują.
Zawsze byłam najlepszą uczennicą w klasie, najlepszą studentką na roku (stypendium), proponowano mi zostanie na uczelni i robienie doktoratu.... A mnie od lat zjada lęk i poczucie własnej wartości równe zeru albo niżej. Czasem zastanawiam się, jakim cudem udało mi się skończyć studia i osiągnąć inne rzeczy, żyjąc z tą francą. Podejrzewam, że gdyby nie mój wspaniały chłopak, nie dałabym rady.
Powiało pesymizmem, wiem, ale ja się nie poddaję. Biorę leki (od niedawna), wytrwale uczęszczam na sesje psychoterapii 2 razy w tygodniu (polecam absolutnie wszystkim!!!)-mam profesjonalną psychoterapeutkę, certyfikowaną terapeutkę PTP. Jest bardzo zaangażowana w naszą pracę i, pomimo tego, co napisałam wyżej, uważam, że terapia mi pomaga i jest skuteczna. Dużo się we mnie zmieniło i mimo tego kryzysu teraz, wiem, że wykonałam kawał dobrej roboty, co potwierdzają osoby "z zewnątrz", takie jak mój cudowny chłopak (który nawiasem mówiąc, oprócz tego, że jest dobrym człowiekiem, to jeszcze nie ma żadnych neurotycznych problemów i potrafi zachować luz i dystans w niemal każdej sytuacji). Nie będę się teraz rozpisywać co do historii mojej choroby, mnożyć przykładów, ale pewnie będę tu zaglądać. Jeśli masz jakieś pytania, wal śmiało.

Dziewczyny, jak wyglądało Wasze dzieciństwo?  Wychowywałyście się w rodzinie, pełnej miłości,  czy takiej, gdzie nikt Was nie przytulał, nie mówił,  że kocha i jesteście najlepsze i najważniejsze?

Ja miałam też taki problem jak Wy, z tym że u mnie to było to tak nasilone, że skończyłam zawodówkę(tam się trochę otworzyłam na świat), a później zaczęłam technikum wieczorowe, bo przecież ja się do liceum nie nadaję, jestem za głupia. Zawsze uważałam się za gorszą od innych, nie umiałam się nikomu przeciwstawić,  czasem i teraz zdarza mi się jeszcze zmięknąć wbrew swojej woli.
Mój problem wziął się właśnie z rodzinnego domu, pełnego przemocy, alkoholu i wulgaryzmów. Zawsze, co robiłam było złe, choćbym nie wiem jak się starała, to nie było słowa pochwały.
Moje wczesne dzieciństwo rzutowało na moje dalsze życie.Ojciec pił, nie garnął się do pracy, a jeśli już, to i tak większość puścił "przelewem". W podstawówce też lekko nie było. Dzieciaki mnie odtrącały, bo po co im ktoś z niższych sfer, kto nie umie nawet pogadać, pośmiać się, a zapytany o coś pali buraka? Nienawidziłam szkoły, wręcz się bałam.
Tak bardzo wstydziłam się swojego domu, tak zazdrościłam koleżankom...

Nie mogłam doczekać się końca podstawówki. W szkole zawodowej dużo się zmieniło. Z wiekiem zaczęłam rozumieć sytuację, pojęłam, że nie ma w tym mojej winy, że nie ja powinnam się wstydzić, a ojciec i matka. Nauczyłam się mówić o tym, co się dzieje w moich czterech ścianach.
Z czasem nawiązywanie kontaktów stało się łatwiejsze.  Bałam się pracy,  ale sytuacja mnie zmusiła.  Zaczęłam pracować w handlu, gdzie kontakt z ludźmi był na początku dziennym. Początkowo było trudno, trzęsły się ręce, łamał się głos, ale z czasem stałam się odważniejsza, rozmowniejsza. Teraz mówią, że podobno "gęba mi się nie zamyka" i fajnie się ze mną rozmawia. Nauczyłam się mówić, to co myślę,  nie raniąc innych słowami, jeśli myśl ich dotyczy
Wcześniej też pracowałam w paru miejscach, ale że byłam zbyt zamknięta w sobie, to mi dziękowano za współpracę kiedy przyszła redukcja etatów. Drugim powodem była mała wydajność-sztywnienie rąk na widok kierownika.
Na szczęście mam to już za sobą. W pracy zostałam doceniona, jestem dobrym pracownikiem.
Mieszkam w obcym mieście, mam nowych znajomych i już prawie w niczym nie przypominam tej szarej, zafukanej myszki.

Najważniejsze, to umieć wierzyć w siebie, w swoje możliwości. Często potrzebna jest do tego pomoc specjalisty, choć niektórzy mają w sobie tyle siły, że potrafią sami "wydrapać dziurę" i wyjść na światło dzienne.
Ja tę siłę w sobie odnalazłam, czego i Wam życzę. Chociaż zdarzają się jeszcze momenty zwątpienia, ale walczę z tym i daję radę.

Jak było z Wami, skąd ta niewiara w siebie, w swoje możliwości? Ta niska samoocena? 
   Pozdrawiam.

Kotek89 a co dokładnie spowodowało u Ciebie taką zmianę? Ja kiedyś miałam wielkie plany,zapał do wszystkiego, marzenia ale w rzeczywistości wszystko jest o wiele trudniejsze.Do tego doszły osobiste problemy i sobie z tym wszystkim nie poradziłam.Raz pracowałam w wakacje ale czułam ,że nikt mnie tam nie lubi i zrezygnowałam.Potem wogóle już nie wierzyłam w siebie ani w sens życia.