samotność w wieku 21 lat, wegetacja,strach przed życiem, odrzucenie

Jedyną radą jest ucieczka stamtąd. Podjąć najgorszą pracę, na siłę, do skutku próbować. Może znaleźć kogoś z kim mogłabyś rozmawiać, spotkać (chociaż internetu czy pieniędzy nie masz to ciężko). Jak sie nie będziesz rozwijać, to będziesz sie cofać i depresja sie pogłębi.

Ucieknij do jakiegoś faceta, może Cie przygarnie, jak sie zgłosisz
Tysiaka masz i nie wiesz co z tym zrobić? Przecież można za to na jakis kurs iść, na dojazdy starczy (miesięczne).
A prace najłatwiej znalezc w sklepach, na produkcji, do call center. Tam biorą bez wykształcenia.

Tak, wiem, na wsi nic takiego nie ma.

Chcialas zlozyc jeszcze raz CV do tego samego pracodawcy? Bylas zwolniona dyscyplinarnie? Przyjmują ludzi na nowo najczęściej tych, którym umowy sie kończą, lub jest po prostu tzw "czystka". Brak winy u pracownika.

Na ogłoszeniach roznie piszą, ale jesli ładnie napiszesz cv, podanie to zazwyczaj nie patrzą na to. Niektórzy wymagają nawet matury, ale do czego ona jest potrzeba? Tego nikt nie wie. Da sie to obejść, bo i nigdzie swiadectwa maturalnego do pracy nie zanosisz.

Kurs na kase fiskalną daje Ci bardzo latwa mozliwosc przyjęcia do praktycznie każdego sklepu (jesli mają miejsca). W super/hipermarketach zazwyczaj jeszcze potrzebują orzeczenia o niepełnosprawnosci (chyba nawet tej najniższej kategorii), wiec to tez mozna sobie załatwic, chociazby przez problemy z psychiką, rodziną dysfunkcyjną i problemami przez nią wynikającymi.

Nie bardzo rozumiem. Inna hala, inna zmiana to inny pracodawca? To ta sama firma...
Tak, jeśli masz depresje, to i tak trzeba się leczyć, skonsultować. :epiej mieć też to na papierze (a moze jeszcze cos jest poza depresją).

A jesli chodzi o upływ czasu, to rozumiem to jako okres próbny, umowa terminowa (dlatego i tymczasowa). Po prostu jej nie przedlużyli. 
Choc nie bardzo rozumiem co mieli do Ciebie inni pracownicy? Co takiego im robiłaś?

Szkoda, że zawaliłaś naukę, postaraj się to nadrobić w miarę możliwości. Dlaczego nie masz przyjaciół i nikt Cię nie lubi? I dlaczego nikt nie chciał z Tobą pracować? Czy przypadkiem nie jesteś konfliktowa?

Masz tysiaka... i na kurs i na dojazdy, popatrz. Nawet na dojazd do psychologa, by zalatwic sobie orzeczenie. To jest wbrew pozorom duzo kasy, jesli nie musisz wydawac na jedzenie, ubrania. Takie ogolne utrzymanie.

Na takie pytania Ci nie odpowiem, bo to jest zależne od pracodawcy. Kursy nie są darmowe. Jak sama pisałaś 250zł, inne kosztują więcej. Darmowe są organizowane w szkole najczęściej, albo jak już gdzieś pracujesz. Czasem z urzędu pracy, jak masz farta i się dobrze postarasz (czyli nękasz ich). Wykształcenie najczęściej nie jest ważne, tylko to co potrafisz (i masz na to papierek) oraz jak umiesz się sprzedać (rozmowa).

Póki co myślałam pójśc na ten kurs kasy fiskalnej, ewentualnie mogę też zarejestrować się w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna, tam tez dostanę ubezpieczenie i może bede mogla iśc do psychologa z NFZ.

Chociaż mam jeszcze inna szanse oderwac sie na chwile od domu, ale czy warto jechac taki kawal zeby zarobić za 2 miesiące ponad 2 tysiące a moze wiecej w zaleznosci ile tam wydam.

2 lata temu byłam sezonowo na wakacje nad morzem (prace zalatwili mi rodzice)
duzo nie zarobiłam, ale coś przywiozłam. W tamtym roku mialam jechac ale siostra zalatwila mi prace i wyszlam na debilke przed szefową z nad morza jak zrezygnowałam z przyjazdu.

Nie wiem czy zadzwonic do niej w tym roku ? czy mnie przyjmie.. nie wiem wlasnie czy warto jechac nad morze bo jestem z małpolski.

Słuchaj samotna, nawet w więzieniu kryminalistów wyprowadza się codziennie na świeże powietrze i słońce.

Zamknij dowolnego szczęśliwego człowieka w domu na 2 tygodnie to też złapie doła. Po miesiącu nawet nie będzie pamiętał jak to jest czuć się "normalnie".

Ty lamentujesz nad tym czym jest twoje "życie". Żaden człowiek nie ma bezpośredniego wpływu na to czym jest jego życie, natomiast każdy człowiek ma ogromny wpływ na to jak wygląda jego dzień.

Zacznij zmieniać to jak wygląda twój dzień.

Wyrób sobie nowe, rozwijające nawyki.
Uczenie się, spacery, wysiłek fizyczny (np. rower), czytanie mądrych książek, szukanie kursów (może fryzjerstwa?), aktywne szukanie pracy.

Żeby jakąś czynność robić codziennie, musisz ustalić kiedy ją będziesz robić. Najlepiej dolepić ją do rzeczy które są na stałe w twoim życiu niezależnie od motywacji, takich jak sen i jedzenie.

Dolep jakieś rozwijające rzeczy do czasu:
- po obudzeniu się rano
- po śniadaniu
- po obiedzie
- po kolacji
- przed pójściem spać

Znacznie łatwiej utrzymać nawyki jeżeli codziennie wstaje się o tej samej godzinie.

Ty jesteś w sytuacji w której powinnaś się rzucić na głęboką wodę, wziąć za siebie odpowiedzialność jak facet.
W pewnym momencie będziesz musiała się przełamać i wyprowadzić.

Idź do psychologa i niech Cię poprowadzi. To da Ci 2 rzeczy - będziesz musiała wychodzić i ktoś na bieżąco będzie Cię kontrolował i uczył żyć na nowo.

Jeżeli jesteś aż tak chora, to bez pomocy psychologa nie wstaniesz na nogi.

Chłopak który mógłby ci pomóc, może się wystraszyć twoich gigantycznych oczekiwań i całkowitej zależności.
Nie zaangażuje się, bo nie będzie chciał cię mieć na sumieniu jeżeli coś nie wypali.

Wpierw znajdź profesjonalistę, który ci pomoże.

Mam wrażenie, że dałabyś radę chodzić na spacery codziennie, 15 minut. Nikt cię nie pogryzie, słońce świeci, jest tak pięknie.
Chyba, że masz jakiś uraz do ludzi, problemy z sąsiadami w przeszłości? Czego się wstydzisz?

Uwierz, zmieniłaby ci się perspektywa po dwóch tygodniach...

Właśnie sama. Żeby się oderwać od codzienności, wyciszyć myśli kontaktem z naturą (siedzenie w domu tego wcale nie daje).

Starałam się cały czas... na święta upieklam placki, posprzatalam dom ale oni tego nie doceniaja.

Teraz jestem w strasznym konflikcie z rodzicami, bo przezywałam ich, uderzyłam mamę, chcialabym ich przeprosić ale nie umiem. Za szybko chyba... zaluje tego bardzo ;((((
przez to glownie mam takiego doła, bo zawsze mi pomagali (nawet troche) rozmaiwlam z nimi i zwierzałam się... Boli mnie to bardzo, nie moge sobie wybaczyc ze tak postąpiłam.

Przeproś jak najprędzej, i niech to będzie początek zmian. Jak się z nimi pogodzisz to może znowu będą Ci pomagać, a Ty im, a zwłaszcza w zakupach. Dlaczego chłopcy w szkole wyśmiewali się z Ciebie? Myślę, że dobrze by było, żebyś opowiedziała swoją historię systematycznie od początku, bo jak na razie każdy Twój wpis dorzuca coś istotnego.

Tak zostałam sprowokowana bo się kłócili. Ojciec kiedys zdradzal matke i do tej pory wałkują ten teamt po pijaku, mimo ze matka mu wybaczyła.

Ale oni nie zrozumieją tego co ja czuję jako ich dziecko...
Oni nie rozumieja tego ze pija nalogowo..
Nie raz mojej matce probowalam to wyjasnic ze mnie to boli bo wszyscy smiali sie z naszej rodziny ale ona nie zrozumiała.
Nie mam w nich wsparcia co jest NAJWAŻNIEJSZE. oni widza inne wartosci i nie potrafia zrozumiec ze mam depresje. Dla nich jestem LENIEM i NIEROBEM

Samotna, z wszystkiego da się wyjść.

Ja wychowałam się też w domu, w którym nikt mnie nie wspierał. Ojciec pił i nie szanował nas, mama była i jest dla niego popychadłem. Na szczęście mama nigdy nie piła, ale przez problem ojca też jakimś szczególnym wsparciem dla mnie nie była, nigdy nie byłam z nią blisko.

Ja jednak zawsze stawiałam na naukę. Wiedziałam, że bez niej nigdzie nie zajdę. Z wioski zabitej dechami wyjechałam na studia, gdzie po kilku latach wracałam jako pani "profesor" pracująca na uczelni. Nikt mi w niczym nigdy nie pomógł, zero znajomości. Teraz jestem za granicą i moje początki tutaj nie były łatwe, uczę się języka, radzę sobie coraz lepiej. Dało się ?

Dobrze Ci tutaj wszyscy radzą. Wyjdź z domu. Zarejestruj się z Urzędzie Pracy. Będziesz ubezpieczona i jak ktoś tutaj słusznie napisał jeśli będziesz ich nękać być może wyślą Cię na jakiś kurs. Pomyśl też, co tak naprawdę chciałabyś robić, co sprawiałoby Ci radość, czego chciałabyś się nauczyć i miałabyś ochotę sama w tym kierunku się rozwijać. Ktoś tutaj doradził fryzjerstwo. Uważam, że to mógłby być dobry wybór.
Mogłabyś nawet po kursie do kogoś dojeżdżać do domu, zawsze coś przyrobić na boku. Ten zawód daje pewną niezależność i duże możliwości (także za granicą ). Jeśli posiadasz jakieś podstawy niemieckiego, czy angielskiego możesz pomyśleć o pracy sezonowej w Niemczech na przykład. W krótkim czasie można odłożyć jakieś pieniądze i potem zainwestować w naukę. Poszukaj agencji na necie, które organizują takie wyjazdy, zadzwoń tam, zapytaj też w Urzędzie Pracy, czy mogliby Ci pomów w takim wyjeździe. Oderwiesz się od rodziców, zarobisz jakieś pieniądze.

Musisz działać, bo jak sama piszesz nie możesz na nikogo liczyć. Wiem, że w takiej sytuacji jest bardzo trudno, ale jeśli się chce z tego wyjść to można. I nie bać się nauki bo niestety uczyć musimy się całe życie.

Tak, chyba to pozostało do dziś...
Nie dam rady wyjść z domu, nie mam siły, odwagi spojrzeć ludziom w oczy. Przez sytuacje w domu jestem taka... mam ogromny żal do rodziców bo nie potrafili dać przykładu a teraz mnie obwiniają, że nie mam pracy, jestem niezaradna życiowo, nic nie osiągnęłam w życiu...
Nie wychodzę z domu od czasu gdy straciłam pracę czyli w lutym.
Wyglądam strasznie, przytyłam, włosy zaniedbane... źle wyglądam i tego też się wstydzę...

Tak dłużej nie można! Musisz zacząć wychodzić z domu, przynajmniej raz dziennie do sklepu, rozmawiać z ludźmi, bez tego nie poprawisz swojego samopoczucia ani wyglądu. Nie wstydź się, odpowiadasz tylko za siebie. O włosy na pewno potrafisz zadbać, z otyłością na pewno z czasem też. Rozumiem, że jest Ci ciężko się przełamać, ale pierwszy krok już zrobiłaś rejestrując się na to forum. Pisz dalej o sobie, dziel się swoimi sukcesami, choćby drobnymi.

Nie skończyłam drugiej klasy, bo przestałam chodzić do szkoły, nie pamiętam z jakiego powodu.

Mam kontakt do tej kobiety, ale boję się tam zadzwonić. Gdy byłam u niej 2 lata temu nie zachowywałam się tak jak powinnam, czasami spóźniałam się do pracy. Aż się dziwie że się nade mną zlitowała i zostawiła mnie... (pewnie dlatego, że byłam tam z jej najlepszym przyjacielem który znalazł mi tą prace przez rodziców)
W tamtym roku też miałam przyjechać (dzwoniłam do niej), ale siostra znalazła mi prace.
Ona chciała mnie przyjąć ale miałam pracę i nawet miałam z niej zrezygnować aby tam pojechać.
W jej tonie było słychać zdenerwowanie..
więc wydaje mi się , że nie zachowalam się tak jak należy...

W Urzędzie Pracy nie byłam... Nie fajnie się będę czuć gdy pokaże im świadectwo gimnazjalne i jeszcze zapytam o kursy. Nie wiem czy oni coś pomogą? bo słyszałam, że nic nie pomagają..
Mój brat jest na bezroobociu a ma wyksztalcenie średnie i żadnej propozycji nie dostal.

Wiem, że są takie kursy bo moja mama chodzi na takie...
Ale z tego co mi mówiła to tam wybierają tylko "wybrane osoby", a gdy  nie udało by Ci się zdać kursu to podobno musisz zwracać pieniądze...

Witaj Samotna, czytalam twoje posty i musze przyznac ze nie masz latwego zycia. Masz trudnosci w kontaktach z ludzmi, w szkole teraz w pracy...  Jesli to ci jakos pomoze , ja cie doskonale rozumiem, , jestem w podobnej sytuacji .. . Nie wiele moglabym doradzic ci bo sama probuje z tego wyjsc. Tobie radzic moglabym tylko zebys najpierw zaczela szukac pomocy , dobrego psychologa ktory pomoze ci spojrzec na wszystkie sprawy z troche innej perspektywy. Dzieki temu bedziesz mocniejsza psychicznie. Dobrze by bylo dowiedziec sie kiedy i dlaczego pojawila sie depresja, to ci da jakis punkt w kierunku wyjscia z tego. Dzialaj, rob wszystko by czuc sie lepiej, lepiej funkcjonowac i sobie radzic. Obserwuj wlasne odczucia, jak sie czujesz w domu, a jak poza nim, jak z ludzmi i bez nich.
Bardzo istotne jest co sama myslisz o sobie, nie inni. Co myslisz ty to samo beda i inni myslec o tobie. Jak sama sie traktujesz, tak beda cie inni traktowac. Ludzie nie lubia przebywac z toba, zastanow sie czy ty sama siebie lubisz, czy lubisz przebywac sama ze soba. Jesli nie to problem kontaktow z ludzmi, kryje sie tutaj. Popracuj nad tym, tym co sama mowisz myslisz o sobie a bedzie lepiej, . Powodzenia .