Pomóżcie mi znaleźć motywację do życia

Oprócz zwierzaczków są również potrzebujący ludzie.
Gwarantuję Ci, że można zostać wolontariuszką w każdym wieku (jeśli praca nie wiąże się z wysiłkiem fizycznym).
Ośrodek dla niepełnosprawnych intelektualnie? Szpital dziecięcy?
Próbuj dalej. NAJGORZEJ to UTKNĄĆ w "martwym" punkcie. Janusz ŚWITAJ może, Jasiek Mela może, a Ty nie możesz??? O DŻIZAS!!!
Przybliż miejscowość - może ktoś zaproponuje jakiś konkret.

Wiem,że chcesz mnie zmobilizować, dzięki.
O to chodzi,że nie daję rady na dłużej zająć się kimkolwiek.Robię się chora.Brakuje mi sił, no nie wiem jak to wyrazić,niki71na pewno rozumie, o co chodzi.Wiem niki czujesz się pewnie, jak kula u nogi dla rodziny i społeczeństwa.I dobija cię bezradność, żeby coś z tym zrobić.Do tego tylu straconych bliskich , przykro mi.Moja mama umarła 2 lata temu,ja byłam pierwsza z rodziny po śmierci Siostra  nawet mówi,że dobrze,że na mnie trafiło,bo jestem już uodporniona przez chorobę.To fakt, przechodząc przez to piekło, uodparniamy się na wiele rzeczy.Ale kto tego nie przeszedł, nigdy nie zrozumie, o co chodzi.Jeśli dobrze czujesz się na cmentarzu , to czas wybrać się do lekarza, a kiedy zaczniesz zazdrościć tym, co tam leżą,to jest ogromny czas na poważne leczenie.

Anhedonia w czasie kiedy zmagałam się z chorobą synka i mamy jakoś sobie radziłam.Teraz przyszła na mnie klapa.Mam lepsze i gorsze dni.Staram się radzić sobie sama.Raz byłam u psychiatry  na fundusz i to była porażka.A na prywatne wizyty mnie nie stać.

Może i masz ale ja trafiłam na wyjątkowo niesympatyczną panią doktor.Miałam wrażenie że tylko patrzy żeby zapisać byle jakie tabletki i żebym wyszła.Cóż może była zmęczona w końcu byłam któraś w kolejce.Po tej wizycie jakoś się otrząsnełam i żyję.Jak jest bardzo żle to mówię sobie że ludzie mają gorsze problemy i żyją i radzą sobie więc nie ma się co użalać.A wiesz że po śmierci mojej mamy było tak samo.Braciszek z tatusiem zaczeli topić smuty w kieliszku.Na dodatek zamieszkali obaj  niedaleko i wtedy się zaczeło. Kłótnie awantury i mnie w to wszystko wciągali.To był horror,czasem myślę że to było gorsze  niż śmierć mamy.Z tym zdążyłam się pogodzić bo chorowała 2 lata więc powoli się oswajałam.A to co było póżniej to był szok dla mnie.Te awantury pijackie,kłótnie o majątek,marny zresztą.Cóż było minęło.Ale nigdy w najgorszych nawet chwilach nie myślałam o samobójstwie na poważnie.zbytdelikatna masz bliskich.Wyobrażasz sobie ich odczucia,twoich synów gdybyś sobie coś zrobiła.U mnie w rodzinie był taki przypadek.A jeśli będzie ze mną gorzej to na pewno znajdę jakiegoś lekarza.Jakiś instynkt  samozachowawczy chyba we mnie pozostał skoro tak myślę i w tobie chyba też.

Zabrakło mi motywacji żeby tutaj pisać.

Dziewczyny bardzo wam dziękuję za odzew.Pomału wychodzę na prostą.Nie martwcie się o mnie,jakoś to będzie

Usiłuję dociec co jest przyczyną moich problemów.Może po prostu głupia jestem
Jakoś tak nikt się mną specjalnie nie przejmował, poczynając od dzieciństwa do teraz.Za to ja przejmuję się wszystkimi.Opiekuję się kim się da i jak się da.Jestem do tego nadobowiązkowa, nie potrafię nawet poleżeć sobie w łóżku w dzień wolny, bo w głowie kłębią mi się myśli, że się nie wyrobię, że to trzeba zrobić, że tamto.Mam opinię osoby "zachłannej" na robotę, ale to mnie już dobija, zniechęca.Jestem minimalistką,cieszy mnie byle co, wystarczy, że wszyscy z bliskich są zdrowi, że mam opłacone rachunki,dach nad głową i co do gara włożyć i jestem happy.Nawet nie umiem chcieć czegoś więcej.Może dlatego, że przez całe życie byłam nie za bogata.Unikam trochę ludzi, przeszłam kilkakrotnie w pracy zawodowej prawdziwe piekiełko zwane mobbingiem.Przez to wpadłam w deprechę,dodatkowo mój mąż okazał się nielojalny,opuścił mnie w najmniej odpowiednim momencie, wtedy kiedy najbardziej potrzebowałam wsparcia.Jednak sam traktuje mnie jak wyrocznię - leci do mnie ze wszystkimi problemami.No a ja po starej znajomości staram mu się doradzać.Nie obnoszę się z moimi problemami, jestem zła sama na siebie, że nie potrafię wyjść z tej czarnej dziury, szkoda mi życia.Szpital,terapie, to wszystko nic nie dało, wręcz przeciwnie,zdołowało mnie całkiem.Ponoć jestem ciężkim przypadkiem Może macie jakieś pomysły?

Jesteś wrażliwą osobą nie głupią,zazdroszczę ci że potrafisz cieszyć się z tych według ciebie najmniej istotnych rzeczy,wydaje mi się że to właśnie jest droga do szczęścia,ja się tego cały czas uczę,przynajmniej próbuje a inne problemy takie jak mobbing w pracy czy problemy uczuciowe np.z partnerem,któż ich nie ma,problem w tym że my chorzy na depresje wszystko widzimy w czarnych barwach.

Rumpel, ale w jakim kierunku ja mam się rozwijać? Chłopie mam 52 lata,co mi proponujesz? Moje koleżanki biegają po kościołach,chodzą na pielgrzymki, oplotkowują sąsiadów,egzaltują się cudzymi łóżkami,przeżywają seriale i ojca Rydzyka,tak wygląda ich "rozwój" w tym wieku. A to nie dla mnie. Ale co innego można robić w tym wieku?
Co do tej nadwrażliwości, to gdzie ją widzisz? To nie atak,tylko mi przybliż.
Lara - dzięki.

Zbytdelikatna - a kup sobie drożdże i spróbuj tak przynajmniej przez kilka tygodni zjadac ich tak z łyżkę dziennie (zalanych wrzątkiem, żeby je zabić - takie rozbełtane ). Zacznij też opychać się kurczakiem i tuńczykiem, a na deser serwuj sobie orzeszki ziemne albo masło orzechowe. I obserwuj swoje samopoczucie. Na pewno ci to nie zaszkodzi, a a nuż pomoże