Brak zrozumienia

Witam wszystkich. Piszę tutaj ponieważ nie mam się komu wygadać w moim otoczeniu. Jestem w związku, który już ma trochę dłuższy staż jednak od pewnego czasu (od narodzin syna) po prostu czuję się odepchnięta przez ojca dziecka. Niby jest ok póki jest posprzątane, ugotowane, małym się zajmę itd - oczywiście mam w tym niewielką pomoc bo K uważa że jeśli pracuje to nie musi nic robić. Ja nie byłam przyzwyczajona do tego rodzaju życia bo odkąd pamiętam zawsze gdzieś pracowałam a teraz większość czasu muszę spędzać w domu bo nawet jak K gdzieś wychodzi to beze mnie. Co jakiś czas zaczyna mnie to przytłaczać i wtedy mam trochę smutniejszy humor no i właśnie w tym momencie się zaczyna. K pyta mnie co się dzieje i zaczynam mu się zwierzać gdzie on po kilku zdaniach już zaczyna na mnie krzyczeć : z co ja sobie wyobrażam, że niczego mi nie brakuje , że zmęczona nie chodzę itd doprowadzają mnie tym samym do łez. On nie widzi w tym jednak problemu bo jedyne co potrafi powiedzieć to że mam sobie płakać, następnego dnia zachowuje się jak gdyby nic nie miało miejsca a po czasie ma pretensje że ja nic mu nie mówię. Podpowiedzcie mi co mogę zrobić w takiej sytuacji ponieważ ja sama nie wiem jak mam z nim rozmawiać i czuje się jak w klatce bo nawet jak chcę gdzieś wyjść a on ma wolne to i tak muszę brać ze sobą dziecko i nie ma z jego strony żadnego zrozumienia, żadnej inicjatywy co mnie powoli dobija i momo że chcę by moje dziecko wychowało się w pełnej rodzinie to nie wiem ile jeszcze wytrzymam.