MÓJ PARTNER MA MYŚLI SAMOBÓJCZE

Witaj!

Twój chłopak ma niestety nierówno pod sufitem. Moim zdaniem Ty sama nic nie zrobisz, bo to On musi chcieć się zmienić a nie Ty. Z postu wynika, że Jemu nie zależy na Tobie - naraża Cię na cierpienie psychiczne. Więc możesz być wsparciem w Jego chęci zmiany i rozumiem, że się na to piszesz. Przychylam się do słów EndAluzji.
Pamiętaj - zmiany ma chcieć On i potwierdzać to czynami a nie Ty i tylko Ty...

Problem w tym, że na psychiatre w naszej miejscowości czeka się miesiącami...

Skąd: IRVING KIRSCH, "Antidepressants and the placebo response":
z abstraktu: Results ? All but one of these meta-analyses included unpublished as well as published trials. Most trials failed to show a significant advantage of SSRIs over inert placebo, and the differences between drug and placebo are not clinically significant for most depressed patients. Documents obtained from the U.S. Food and Drug Administration (FDA) revealed an explicit decision to keep this information from the public and from prescribing physicians.

To nie jest jedyna osoba, która kwestionuje czy anydepresanty działają na to na co działać mają. Ale jedyna, która przeanalizowała dane z badań klinicznych, na których podstawie dopuszczono je do obiegu.
I tak brałam, nie pomogły, za to miałam tonę efektów ubocznych. Jak tobie pomagają to zarombiście i trójkątnie, chociaż ja bym sobie poszukała placebo, które nie rozwala wątroby i nerek i nie wiadomo czego.
Nie twierdzę, że depresja nie jest poważną sprawą. Facet może spróbować psychoterapii jesli znajdzie jakiegoś sensownego terapeutę.  Większość depresji, poza jakimiś ekstremami nie bierze się z kosmosu tylko z problemów życiowych i te trzeba rozwiązać albo jakoś nauczyc się z nimi sobie radzić, a nie ćpać prochy.

A jak juz koniecznie go ciągać po lekarzach to zacząć od neurologa. Dietetyk też może pomóc, bo może się okazać, że na badaniu krwi chłopak będzie miał za mało jakiegos pierwiastka (żelazo szczególnie ma znaczenie) albo tuż powyżej kreski. Wiele tzw. psychicznych problemów ma podłoże jak najbardziej fizyczne i psychiatrzy powinni to w teorii najpierw wykluczyć.

Napisałam to już powyżej.

Zacznij od porozmawiania z facetem. Czy on w ogóle wie, że chcesz mu w ten sposób pomagać? Czy sie na to zgadza? Czy on w ogóle wie czemu się tak czuje, co jest nie tak? Ja bym naprawdę z nim na początek porozmawiała, na spokojnie, jak jest trzeźwy a nie po jakiekś awanturze. Jeśli on nie wie czemu ma takie jazdy emocjonalne, nie ma jakiegoś konkretnego powodu to poszłabym do rodzinnego żeby mu dal skierowanie do neurologa i na badanie krwi. A jak się nic nie znajdzie to wtedy do psychologa. Psychiatra mu dużo nie pomoże, może mu dać jakieś prochy, ale czy one mu pomogą to nie wiadomo, a niektóre mogą wręcz zrobić gorzej (antydepresanty, szczególnie podczas pierwszych dni przyjmowania, mogą nawet powodować myśli samobójcze - w teorii wtedy osoba powinna być pod stałą kontrolą).
Koniec końców nie możesz mu pomóc jesli on nie będzie chciał albo w stanie sobie pomóc sam. Możesz go wspierać, ale też nie daj sobie wejść na głowę.

Zakończyłam toksyczny związek, wypłakałam się przyjaciółce (nie jednorazowo - generalnie laska mi robiła za prywatną psychoterapeutkę), zaczęłam uprawiać sport i kupiłam sobie suplement z żelaza, bo się okazało, że miałam niedobór. Generalnie z depresją jest tak (moja prywatne teoria): masz ku temu jakąś podatność ze względu na charakter i wychowanie, coś złego Ci się w życiu przydarza (niekoniecznie dramatycznego, po prostu czasem życie każdego przerasta: samotność, choroba, frustracja w pracy, kłopoty finansowe) i składasz się jak domek z kart. A wyjść z tego nie jest łatwo, bo to jest zamknięte kółko: depresja to stan beznadziei a trudno się do czegoś zmotywować i uwierzyć, że Ci pomoże jesli się nie ma nadziei. W depresji też przestaje się jeść normalnie, wychodzić do ludzi, być aktywnym fizycznie - robi się z tego zamknięty krąg i wyrwanie się z niego wymaga sily woli i często pomocy z zewnątrz. Dlatego czasem pomaga terapeuta, bo to jest ktoś komu się można wygadać i który może podsunąć Ci jakieś pomysły co zrobić ze swoim życiem. Na to nie ma recepty i złotego środka, pigułki, która Cię uszczęśliwi. Czasem przechodzi samo, czasem stajesz przed wyborem: podnieść się i walczyć albo podciąć sobie żyły i zaczynasz walczyć, czasem problem życiowy się rozwiąże i upłynie czas potrzebny na pogodzenie się z czymś. Rzadko się zdarza, że ktoś ma depresję bez żadnego powodu, guza mózgu albo coś w ten deseń. Najczęściej to jest kombinacja charakteru, okoliczności i czasem jakiś czynników fizycznych.
Natomiast tabletki bardzo często tylko stępiają afekt: nie czujesz się aż tak fatalnie,a le też nie czujesz się dobrze. Niektórzy ludzie to opisują jako efekt "zombie". Zresztą dragi na każdego działają inaczej i ile z tego to efekt substancji czynnej, a ile placebo albo przypadku też nie wiadomo.
Ludzie chcą mieć proste rozwiązania na skomplikowane problemy, a takich po prostu nie ma.

krokodyl666- No tak, gratulacje. Ja próbowałam 3 miesiące i predyspozycje mam rodzinne (wszystkie kobiety z linii miały epizody). Generalnie stan się pogorszył po pierwszym leku, ale udało się wyprowadzić na prostą. Nie straciłam pracy, jestem aktywna, nie jestem emocjonalnym zombie (choć bardzo bym chciała), od 2 miesięcy pojawiają się wahania nastroju. DO tego zaczynam terapie i myślę że ze wszystkim sobie poradzę, ale to jest trudna choroba. Osobiście nie demonizuje leków, mimo złego doświadczenia. Czasami przyjaciółka może nie pomóc, a przeciąganie stanu krytyczne utrwala go! Pozdrawiam, 

kipka- on powinien chcieć sobie pomóc, a jak tego nie chce mimo twojego tłumaczenia to jego wielka strata.

Ja również zdecydowanie doradzam wizytę u psychiatry.
Lekarz jak każdy inny. Trafi się dobry, trafi się zły.

Jeśli była próba samobójcza i myśli samobójcze ciągle powracają to nie ma na co czekać. Znów trafi się gorszy dzień i będzie po prostu za późno na cokolwiek.
Nie wierz mu, że sobie radzi z problemem. Próba samobójcza jest dowodem, że sobie nie radzi. Jest chory. Krzywdzi Cię tym, nawet jeśli tego nie robi celowo, jest po prostu chory.

Wierzę w terapię psychiatryczną. Wierzę też w leki, które przepisują psychiatrzy.

Oczywiście to nie jest jak z antybiotykiem, że zaraz będzie po problemie. Trzeba czekać tygodniami na pierwsze efekty, miesiącami dobierać, zmieniać, zmniejszać, zwiększać dawki leków.

Osoba z mojego otoczenia też miała próbę samobójczą. W sumie dobrze się stało, bo to jej wreszcie uświadomiła, że naprawdę ma problem, bo nerwicę - moim zdaniem - wyniosła już z dzieciństwa. Później dochodziły kolejne problemy. Też krzywdziła ludzi wokół. Ale ona tego nie widziała. Była chora.

Początek terapii to rzeczywiście był szok. Dosłownie żyła w innym świecie. Odlatywała. Gdyby wtedy przerwała, pewnie też uważałabym, że to jedna wielka ściema, która polega tylko na nafaszerowaniu człowieka prochami, by nawet mu się ręką nie chciało ruszyć, co dopiero podejmować jakieś próby samobójcze. Jednak z czasem lekarzowi udało się dobrać lek, dobrać dawkę. Dziś to nie ten sam człowiek. Jedyne czego żałuję, to że leczenia rozpoczęła tak późno. Wiele, wiele złego się stało. Jej bliscy noszą w sobie wiele blizn, które może z czasem dadzą o sobie znać. Niestety. Z tego co wiem, nadal jest pod kontrolą lekarza, ale leków nie bierze już stale.
Czasem z niedowierzaniem patrzę na ludzi, którzy się męczą. Męczą siebie i bliskich. Latami cierpią, ale nie wierzą w to, że mogliby sobie pomóc.

Skąd wiem, że to leki a nie miesiące miały wpływ? Bo sytuacja trwała od 20-25 lat, a pewnie i dłużej, tyle sama jestem w stanie ocenić, odkąd zaczęłam co nieco rozumieć, a wyrównanie stanu nastąpiło w ciągu roku-dwóch.
To też opinia tej osoby. Ona sama wiele razy mi mówiła, że bardzo jej leczenie pomogło.

Nie jest tak, że nikt w tym czasie nie próbował pomóc.

Oczywiście że problem nie wziął się z powietrza. Pisałam, że nerwica była rezultatem ciężkiego dzieciństwa. Wtedy nikt nie pomógł. Późniejsze sytuacje też nie polepszyły sprawy (zdrada, oszustwo, toksyczny związek). Choć już i tu zaważyły w jakiś sposób mogły zaważyć tendencje chorej osoby do wchodzenia w relację na siłę, niedostrzeganie tego, że ktoś jest zły itp. czy do trwania w niej kosztem właśnie zdrowia psychicznego. Jeśli chodzi o osoby z bliznami to miałam akurat na myśli dzieci, które dość długo nie miały wpływu na sytuację, a bardzo na niej jednak ucierpiały. Niestety takie sytuacje zataczają krąg... który czasem trudno przerwać.

Nie oskarżam tej osoby, właśnie rozumiem, że po prostu była w takim stanie, może rzeczywiście nikt nie umiał jej pomóc, ale też myślę, że tu trochę jak z alkoholikami, ważne by osoba sama chciała sobie pomóc, by uwierzyła, że ma problem... a nie że to wszyscy wokół są źli... i wywołują w niej takie a nie inne reakcje.

Potrafię obiektywnie ocenić otoczenie, na pewno niedoskonałe, ale potrafię też dostrzec irracjonalność zachowań tej osoby... taką irracjonalność, w której zdrowy człowiek mocno się gubił.

Nie mam nic przeciwko psychologom. Myślę, że rzeczywiście warto od nich zacząć, bo ich metody są mniej inwazyjne. Znam ludzi, którym pomogli. Można też połączyć obie terapie. Jednak traktowanie psychiatry jako kogoś kto tylko potrafi człowieka nafaszerować lekami i zrobić z niego warzywko jest też sporym przegięciem. Myślę, że sama psychoterapia nie wszystkim pomoże. Kontrolowane przyjmowanie leków wg planu, który także przewiduje np. że od niektórych człowiek się uzależnia i trzeba je zmieniać, wycofywać... i generalnie dąży się do odstawienia ich.