na skraju wytrzymałości

Witajcie,
Sama nie wiem, dlaczego zdecydowałam się tu napisać, trudność sprawiło mi już wybranie odpowiedniego forum. Może potrzebuję po prostu napisać... Moje życie zaczęło się powoli sypać już przed 4 laty, teraz chyba już zrównało się całkowicie z ziemią i niżej upaść się nie da. Może od początku, ale w ogromnym skrócie.. 4 lata temu okazało się, że moja najlepsza przyjaciółka dokłada wszelkich starań, by odbić mi narzeczonego i robi to z resztą po dziś dzień, dlatego ten krok- by napisać na forum, a nie wygadać się przyjaciółce. Z narzeczonym sprawy chyba wyjaśnione, choć tego nie mogę być pewna, a z nią.. no cóż wypisuje do niego, a do mnie tylko z racji okazji- urodzin, naszej rocznicy. I nie są to zwykłe sms, zawsze życzy mi najgorzej i dodaje, że on i tak będzie jej. Za trzy dni kolejne moje urodziny, aż boję się pomyśleć, co tym razem wymyśli. Przez to wszystko zaczęłam mieć problemy z sercem, oprócz nerwicy stwierdzono u mnie także tachykardię. Generalnie nie powinnam się przejmować wszystkim tak, jak do tej pory. Niestety. Okazuje się bowiem, że mój tata tylko szukał okazji do zwady z moim K., pokłócili się zwyzywali od najgorszych i tu znów wszystko posypało się jak domek z kart. Jako że planowaliśmy ślub zaczęliśmy już zapoznawać swoje rodziny, o dziwo wszyscy przyjęli się życzliwie i serdecznie. Od tamtej kłótni, powstały jednak dwa obozy. Moja rodzina jest za tatą i narzeczonego linczują i obrażają, jego rodzina zaś stanęła murem za K. i obrażają tatę. Jego najstarsza siostra (wydawać by się mogło, że mądrzejsza), wypisała na pewnym portalu społecznościowym bardzo nieprzyjemne słowa o moim tacie, więc wszystko jest teraz na ostrzu noża. A ja stoję po środku. Między przysłowiowym młotem a kowadłem. Nie biorę niczyjej ze stron, bo wiem że i tato i K. mają trudne charaktery i w przypływie złości nie przebierają w słowach (nikogo przy ich kłótni nie było), dlatego mogę się tylko domyśleć co sobie powiedzieli.
Boję się odbierać telefony od rodziców i rodziny K. Nie chcę brać udziału w wzajemnym obrażaniu się, ale z drugiej strony muszę coś zrobić, bo to wykończy mnie, nie tylko psychicznie, ale również fizycznie. Objawy tachykardii zasilają się, nie jem, nie mogę spać i zamknęłam się w domu. Jestem kobietą, ale to wszystko mnie przerasta..
Wiem, że kiedy się to napisze, to nie wygląda strasznie, ale wystarczy dodać do tego jeszcze kilka nie związanych z tym awantur i kłótni, wyobrazić sobie towarzyszące emocje i moją desperację, by choć trochę się "poczuć" mną.