rodzina na odległość

na dłuższą metę nie da się tak żyć-rodzina na odległość to nie rodzina. wszelakie uczucia i relacje osłabną a po nich zostanie tylko pustka, której pieniądze nie wypełnią...

rozmawiałaś z mężem? ja rozumiem-chwilowy przypływ gotówki zawsze się przyda ale nie taka rozłąka, przecież pieniądze to nie wszystko!
musicie pogadać poważnie z mężem- bo predzej czy później któreś z Was tego nie wytrzyma a małżeństwo stanie się fikcją.
nie ma sytuacji bez wyjścia- możecie być razem, na pewno, jednak będziecie musieli coś poświęcić-najważniejsze by rodzina została rodziną..

uczę się teraz angielskiego(bo bez języka nie mam tam szans znaleść pracę,dogadać się chociażby w sklepie czy u lekarza,a na pomoc innych nie ma co liczyć)mąż wraca na urlop we wrześniu,i jeśli nie pomyśli jak najprędzej nas tam zabrać,to jest to już jego ostatni wyjazd!!kasa to nie wszystko!!może jak bedziemy pracować oboje,nie odłożymy dużo ,ale moje dziecko będzie miało oboje rodziców na codzień(a ja męża)

a jeszcze lepszym wyjściem byłoby gdybyśmy tam pracowali oboje,dziecko dałabym do żłobka(ma już prawie 2latka),nauczyła by się samodzielności,języka,no i moja córcia uwielbia dzieci!ale czy mój mąż tak uważa ,niewiem-jeszcze na ten temat nie rozmawiałam ,przez skejpa to raczej nie bardzo...

Zbuntowana żono, jako moderator proszę Cię o korzystanie z opcji "edytuj" dostępnej w prawym dolnym rogu każdego z napisanych przez Ciebie postów. dzięki temu unikniesz pisania kilku postów jeden pod drugim- gdy coś zechcesz dopisać bądź poprawić wtedy pamiętaj o tej opcji!
pozdrawiam Noelle87:)

pomysl super tylko meza mosisz przekonac do tego pomyslu, mam nadzieje ze ci sie uda

Do Reszka uwazam ze musisz byc bardzo silna kobieta skoro, decydujesz sie na takie zycie i jestem dla ciebie pelna podziwu zycze ci duzo wytrwalosci, ja przez jakis czas zylam z moim chlopakiem na odleglosc i powiem ci ze oboje wiedzielismy ze albo bedziemy razem tzn w tym samym miejscu albo sie wszystko rrozsypie, ale twoja sytuacja jest inna ty poprostu takiego go pokachalas, wiedzials od razu jak bedzie wygladal twoj zwiazek my natomiast mialysmy naszych facetow na codzien a potem tylko czasem i dlatego ja wyjecham z kraju i wiele dziewczyn to zrobilo lub wlasnie o tym mysli bo nie potrafimy tak zyc, i nikt sie nas o to nir pytal kiedy poznawalysmy naszych facetow, to zycie dla nas taki scenariusz napisalo i moze dlatego tak trudno jest sie z tym pogodzic, ktos byl przy tobie kazdego ranka w dobrych i zlych chwilach a tu nagle go nie ma przyjezdza i jest tylko gosciem na pare dni a ty nie wiesz jak zagospodarowac.

bycie rodziną na odległość to przerypana sprawa!!!ze wszystkim my kobiety jesteśmy same!!faceci jakoś sobie odreagowują tęsknotę ,brak rodziny(a niektórym jest takie źycie na rękę,taka wolność im odpowiada...)a my?24 godziny na dobę same z problemami,decyzjami!!
dzisiaj moja córcia miała usuwane 4 górne ząbki(wczesna próchnica butelkowa,słabe szkliwo)i kto musiał patrzeć jak cierpi?tylko ja!nawet nie miałam jak do męża zadzwonić bo był w pracy,a córcia tak go wołała...
w takich sytuacjach jak mojemu dziecku dzieje się jakaś krzywda,jak jest chora albo coś ją boli-łapę dużego doła..w głowie świdruje mi tysiąc pytań,wątpliwości...
piszę,,moje dziecko"bo czasem odnoszę wrażenie,że mojemu mężowi już tak bardzo na niej nie zależy...smutne,ale prawdziwe

witajcie, nie mów, zbuntowana żono, że mu nie zależy. u nas jest odwrotnie, tzn ja jestem daleko, mąż w domu i mogę Ci jakby z doświadczenia powiedzieć, że się tęskni jak cholera, tylko co zrobić jak masz myśleć tam i tu. zeby dobrze się skupic na pracy, trzeba o niej myśleć i dostosować się do miejsca gdzie jesteś pracujesz itd. zmiany owszem, ale wierz mi nie na moje życzenie, to rzeczywistość, środowisko powoduje takie zmiany bez względu na to, czy tego chcesz, czy nie. walcz, bądź przy nim, bo tego potrzebuje, choć nie mówi, a przecież wyjechał dla was, żebu było dostatniej. Z mojej strony, jako emigrantki za pracą powiem Ci, ze nic nie boli tak jak świadomość, że tyle przecieka rodzinnego życia przez palce, a wracam do domu i się okazuje, że mówili mi wszystko, a jednak to inaczej smakuje jak tam jesteś. A najgorsze jest przestawienie się na inne tory chodzenia, momentami myślę,co ja robię przecież to nie mój jakby swiat. Wiec jak pisałam wcześniej, jesli macie możliwość wyjazdu razem, to jedź!! Nie zmarnuj tego,. Ja ciągle wydzwaniam do domu, bo mam tani numer-za darmo do Polski, by uczestniczyć jakoś chociaż w tym co się tam dzieje, wiem, to nie to samo co być, ale choć tak mogę pomóc mężowi podjąć jakąś decyzję. A czasem nie pyta. Patia ma rację, w pełni się z nią zgadzam, nie myśl tak czarno, proszę.
Nagadałam Ci teraz, ale może to coś Ci pomoże. Życzę pogody ducha, weź byka za rogi i do przodu. To najlepsza metoda. Pozdr

dziś wiem że to był błąd, pozwoliłam mężowi spakować walizkę i plecak.Sama odwiozłam go na dworzec skąd autokar zabrał go do Anglii
mówił ze to dla naszego dobra ,żeby pózniej żyło nam się lepiej.i takie tam ...........
co czułam ??? jeszcze teraz nie mogę o tym mówić bez łezki w oku.   .....czułam ból...
mąż wyjechał w lutym.zobaczyłam go dopiero w maju,był zbyt krótko aby zarobić na spłatę długu jaki zaciągnął na wyjazd. musiał wrócić i zarobić więcej funtów. następne rozstanie na wiele miesięcy. Pojechałam do niego w grudniu , czułam się tam obco po dwóch miesiącach wróciłam do domu.  mąż przyjeżdzał 2 razy w roku ja odwiedzałam go zimą.  Po dwóch latach mąż zadzwonił i powiedział że to koniec naszego małżeństwa. a przecież miało być DLA NASZEGO DOBRA. ......

zdradzonaOklamywana
mam ten sam problem co ty ,umnie tez zdrady pojawily sie od czasu wyjazdumeza,,za chlebem,,przynajmniej te ktorych jestem juz pewna,powiem tak ja mieszkalam na wyspach praiwe 2 lata,maz wyjechal 2 lata wczesniej,potem wrocilam,ze wzg zdrowotnych,to co sie tam dzieje co wyrabiaja nasi mezowie nie miesci sie w glowie poprostu,ojcowie rodzin jak tylko sie wyrwa robia doslownie co im sie podoba,ja wyjechalam tam dlatego ze podejrzewalam ze maz cos tam na boku kombinuje,ooczywiscie potwierdzilo sie ,teraz jest to samo ,nie mam sil juz z tym walczyc,rycze ,zmagam sie z soba zeby zakonczyc ten zwiiazek,on oczywisci wmawia mi ze jestem wariatkaze wymyslam itp chociaz pewnosc mam stuprocentowa,w dodatku iedlugo ma przyjechac,wyobraza sobie ze bedzie jakby nigdy nic ,a ja juz nie chce na nieg patrzec,czuje sie jakby sbie ktos o mnie wytarl nogi,nie wyobrazam sobie juz zycia z nm pod jednym dachem ,co dopiero seu z nim,zygac mi sie chcejak o tym pomysle

U mnie sytuacja jest podobna mąż krótko po ślubie wyjechał na początku było to dwa miesiące w roku, a teraz  nie wyobraża sobie żeby żyć tutaj, pracować jak on to sam nazywa "psie pieniądze". Z jeden strony rozumiem go, bo faktycznie zarobki w Polsce nie są super, ale  z drugiej strony to nie o to chodzi. Co z tego, ze powodzi nam się całkiem dobrze, dla mnie pieniądze nie są ważne a mój mąż zatracił się w tym wszystkim, pogoń za pieniądzem, za "naszym"lepszym życiem zmieniła go już nie jest tak jak kiedyś i wiem, ze nigdy już tak nie będzie... do tej sytuacji dochodzą jeszcze problemy małżeńskie.... 
Również przerabiałam problemy z synkiem, musiałam mu jakoś wynagrodzić to, ze nie ma tatusia przy nim , stałam się mamą i tatą jednocześnie i tak jest do dziś...

Jedynie co mogę ci poradzić to porozmawiaj z mężem, jeżeli nie jest jeszcze za późno, żeby był  z wami, a nie tylko z doskoku
Życzę ci powodzenia i odzyskania rodziny trzymaj się

zawsze jest coś kosztem czegoś, może postaraj się lepiej rozmawiać z mężem jak jest w Polsce, opowiedz mu o sowich troskach i zmartwieniach, powiedz ze martwisz sie o was jako o malżeństwo.obdarowuj go duża ilością ciepla i pokazuj , że tu jest jego dom, może on tez źle znosi rozląkę i dlatego jak wraca się klócicie? ludzie róźnie reagują. Za każdym razem jak wraca staraj się , żeby jego pobyty w domu byly intensywne.
czytam wasze posty i jestem przerażona, bo mój facet lada moment będzie plywal, do tej pory myslalam , że jakoś to będzie, a teraz widzę , że może jednak niekoniecznie. zycie w rozlace powinno być na zasadach typu od do, określony termin, bo takie wyjeżdżanie i przedlużanie dorabiania sie jest bez sensu.

Witam
Ja doskonale rozumiem sytuację,bo jeśli się kogoś bardzo kocha to się tęskni.Faktem jest jednak,że pieniądze nie są najważniejsze,można żyć skromnie ale razem!!! Co przyjdzie z tego,że przez kilka lat będziecie żyć lepiej i odłożycie pieniądze jak może się to okazać nie potrzebne,bo małżeństwo się rozpadnie.
Ja mam znowu odmienną sytuację wyprowadziłam się z mężem i dzieckiem do Poznania,bo on tu jest współwłaścicielem firmy.Ja bardzo nie chciałam tej przeprowadzki,ponieważ na śląsku mam rodzinę,znajomych,a tu mam tylko męża i dziecko.Mąż nie brał pod uwagę faktu ,że ja nie chce się wyprowadzać.
Czym dłużej tu jestem to jest gorzej.Nigdzie tu razem nie wychodzimy,do tego mąż jest myśliwym,więc ja większość popołudni i wieczorów jestem sama z dzieckiem.Czuje,że życie mi tu umyka.Mąż na dodatek mnie nie rozumie,że tak bardzo się źle czuje i jeszcze ma pretensje,czepia sie i mi ubliża.Nawet nie wiem czy go kocham jeszcze,najchętniej bym odeszła,ale jest dziecko.On obiecuje że się zmieni,ale ja i tak się boję zostać,bo nie wiem czy nie będzie jeszcze gorzej,a ja mam 30 lat i boję się,że będę marnować kolejne lata
Myślę,że mogłabym jeszcze spróbować,ale na śląsku  tak na odległość,że mąż przyjeżdżał by tylko na weekendy,ale nie wiem czy to dobry pomysł,a i on o tym nie chce słyszeć,a przeprowadzić się też nie chce,bo jego firma najważniejsza.
Ja już nie wytrzymuje do tego stopnia,że jak jeszcze tu troszkę pobędę to wpadnę w jakąś depresję.
Czy ktoś miał tak,że wyjechał gdzieś i tak bardzo się tam źle czuł?