caly czas placze I czuje sie niedoceniona przez mojego chlopaka

Zdecydowanie z dużo beczysz i chłopak ma tego dość - zresztą trudno mu się dziwić. I chyba na wyrost wymyślasz sobie problemy.

Chciałabyś, być całym światem dla swojego partnera bo on jest Twoim. Z tym, że to nie jest zdrowe, takie oplatanie kogoś jak bluszcz. Ani dla Ciebie, ani dla niego a już na pewno nie dla Was.

Ile masz lat?

Z tym Twoim wiecznym płaczem jest jak z krzykiem czy groźbami. Im częściej słyszysz 'następnym razem to już na serio odejdę' tym mniej poważnie to traktujesz. Normalnie kiedy kobieta popłacze się przy facecie to dla niego sygnał ,że musi być naprawdę źlę. Ale jak Ty beczysz wiecznie o byle gówno to się nie dziwie ,że Twojego faceta to nie rusza.
W zasadzie dziwie się ,że jego to aż tak  nie irytuje.
Wtedy na tych wakacjach, został z Tobą w tym łóżku,bo może pomyślał "Maaatko,nie zostanę to będzie ryk'. No a Ty co? i tak zaczęłaś wielkie szlochy.
Jak dla mnie masz problemy z samą sobą.
I wiesz co ? Szczerze, to obstawiam ,że on Cię zostawi.
Bo cokolwiek nie zrobi ,Tobie w dupie źle.
Jesteś męcząca bardzo.
Żaden osobnik nie wytrzyma z kimś takim jak Ty na dłuższą metę.

"Sluuu" gdybys mieszkala w angli od 11stego roku zycia tez twoj polski nie byl by najlepszy I dam wszystko ze moj  jezyk I gramatyka angielska jest 100 razy lepsza niz twoja bo moja jest taka jak twoj polski albo I nawed lepszy... a reszta dziewczyn.. powiem wam ze tak mi dosralyscie ze az mnie zatkalo... I dzieki wam za to bo naprawde pomoglyscie mi .. teraz troche zrozumiala .. napewno tez jest wina to ze jeszcze jestem molda .. a ten zwiazek to moj puerwszy tak na powaznie w ktorym sie rak mocno zakochalam.. musze poczekac I sie ulozyc .. teraz bedzie mi latwiej pare zeczy zrozumiec dzieki wam wiec wierze ze sie zmienie ale wiek tez gra role poprostu pewnie potrzebuje czasu ale teraz bede bardziej twarda I napewno zrozumialam o wiele wiecej rzeczy niz rozumialam wczoraj .. dzieki wam naprawde pomoglyscie

Tylko to jest takie trudne ja niemoge ja go za mocno kocham

Tak mogla bym ale uwiez mi mieszkam tu lata I od anglikow zadnej pomocy nie dostane, oni mysla inaczej nie wazne ze maja np 30 lat I tak mysla jak by mieli 13... dla tego wybralam polskie forum dla tego bo wiem ze od starszych od siebie polek lub polakow dostane prawdziwe madre rady ktore mi naprawde pomoga .. siedze w angli tylko dla tego bo chce tu ukonczyc studia ... I dzieki krokodyl666 .. jak mowilam to jest bardzo trudne np prosze doradzcie mi kto zawinil ..... np wczoraj wieczorem mielismy sprzeczke I sie nieodzywalismy do siebie pol dnia .. w pracy podeszlam do niego I powiedzialam " kochanie nie gniewajmy sie kocham cie " I pocalowalam on sie usmiechna I powiedzial kocham cie tez ...myslalam ze bedzie juz wszystko okej ale po pracy zacza byc dziwny I sie zapytalam co jest a on ze jest zmeczoby wiec okej rozumiem ... a pozniej jak juz wrocilismy do domu polozyl sie w lozku slychawki na uszy I nic jak by mnie nie bylo .. zapytalam sie czy porozmawiamy .. powiedzialam ze widze ze jest cos nie tak ... a on ze zmeczony I zmeczony az mi nagle powiedzial ze poprostu sie dziwnie I zle czuje ... ale nie wie czemu wiec ja zeby nie dazyc I go denerwowac tym samym pytaniem powiedzialam "okej kochanie to przyjdz do mnue jak ci przejdzie " I ogladalam film ... po 1 godzinie przytulil mnie I bylo okej .. kochalismy sie I poszlismy spac.. bylam szczesliwa ze jest juz okej ale rano jak wstalismy to znowu zacza byc strasznie powazny I wogule ze mna nie rozmawial .. boli mnie to bo ja sie jednak staram .. zmieniam sie probuje a teraz on jest obrazony  nie wiem co robic przyznam sie ze jak mowilam jestem wrazliwa I poplakalam troche ale jak bralam kapuel zeby nie widzial .. tak dla siebie bo wiem ze placzem tylko pogorsze sytuacje ... teraz ja probuje udawac ze jest okej I milo do niego mowie jak by nigdy nic ale on jest dziwny .. nie usmiecha sie nic nie rozmawia tylko jak potrzebuje cos to sie zapyta .. z moja mama I innymi normalnie rozmawia a do mnie ma focha .. nie wiem juz o co chodzi ... teraz tak jakby zamienilismy sie miejscami czy jak ?

Wow...... uwiez mi .. przeczytalam wszystkie podpunkty I wiekszosc z nich jak by opisyswalo mojego chlopaka a tak naprawde ex bo dzisiaj z nim skonczylam poniewaz juz nie daje rady ... jestem za slaba ale poraz pierwszy nie czuje sie winna dzieki temu linkowi dziekuje .. naprawde tam pisze wiekszosc jaki on byl I teraz chociaz wiem ze ja mam racje ze to on jest I byl tym problemem ... bedzie mi ciezko bo kocham ponad zycie ale chociaz nie bedzie mnie bolec mysl ze to moja wina bo teraz chociaz wiem ze to on byl problemem dziekuje

Przykro mi to mówić, ale nie sądzę, żeby on kiedykolwiek żałował albo się przyznał, że coś zrobił nie tak. Ale wierz mi, znam to uczucie. Niestety jedyne co możesz teraz zrobić to zaakceptować, że tak już jest - nie da się nikogo zmienić na siłę. Moim zdaniem plus dla Ciebie, że miałaś siłę zakończyć tą relację, to wbrew pozorom wymaga wielkiej siły woli i że udało Ci sie to zrobić zanim zostałaś emocjonalnym wrakiem.

Czytam Twoją historię i wiesz co? Ty to ja- jakieś 3 lata temu.

Z perspektywy czasu wzdrygam się na myśl o tym, co teraz czujesz. Bo ja idealnie wiem jakie to paskudne uczucie, które z dnia na dzień coraz bardziej zabija całą radość z życia.
Nie powiem Ci, jak dałam sobie z tym radę, bo do dziś nie wiem. Może powinnam dziękować chłopakowi, który zwyczajnie nie wytrzymał i odszedł. Wrócił za jakiś czas, bez błagania i proszenia go o to. Gdyby nie to co zrobił, prawdopodobnie nigdy nie obudziłabym się z tego marazmu i mimo wszystko jestem mu wdzięczna.

Nie potrafię Ci powiedzieć, co Ty powinnaś zrobić, bo żadna ludzka siła na tą chwilę nie uwolni Cię od tego stanu. Mogą to być przyjaciele, zajmowanie sobie czasu, wyjścia. Najważniejsze, żebyś nie skupiała calego swojego życia na analizowaniu i problemach.
U mnie szczęśliwie rozeszło się po kościach. Nadal jestem z tym chłopakiem i czuję, że to co najgorsze już za mną. Tobie życzę tego samego.

A po ilu do ciebie wrocil ? ... to jest takie trudne caly czad placze... ja juz nie mam sil .. teraz np wyobrazam sobie jak milo by bylo przytulic sie do niego lub pocalowac I posmiac ... :, ( to tak boli nie wiem co mam robic nie potrafie pogodzic sie z tym ze juz nie bedzie przy mnie

Dziewczyno, Ty musisz najpierw odbudować swoje poczucie własne wartości, a potem dopiero możesz się zastanawiać czy w ogóle chcesz, żeby wracał. Bo może za miesiąc czy dwa oczka się otworzą.

Po 3 tygodniach, ale wiem, że już po pierwszym tygodniu chciał złapać kontakt. Z tym, że wiedział, że ja sobie tego nie życzę. Zebrał się jednak na odwagę. Wiem, że nie zostawił mnie dla innej, jestem pewna, że w tym czasie kompletnie nie myślał o korzystaniu z wolności i między innymi to sprawiło, że zaczęłam zdawać sobie sprawę, że on nie zrobił mi na złość, tylko zwyczajnie miarka się przebrała i nie wytrzymywał tego psychicznie. W czasie, kiedy byłam sama, osoby z jego otoczenia "donosiły" mu, że się zmieniłam, że zaczęłam myśleć o sobie.
Te trzy tygodnie to była dla mnie terapia, w której całkowicie się od niego odciełam, powróciłam do dawnych nawyków i wyleczyłam się. PO powrocie oczywiście lizanie ran, rozmowa i wspólne analizowanie tego, co było złe. Dla mnie skończyło się to happy endem i nie mam nikomu niczego za złe. To mi naprawdę pomogło.

Wtedy udowodniłam i sobie i jemu, że potrafię bez niego żyć. I wiem, że gdyby on nie wyciągnął ręki, dziś nie byłoby nas. Nie jestem w stanie wytłumaczyć tego, że pomimo mojej toksyczności, uwiązania wręcz, tak potrafiłam zmienić swoje nastawienie.
Dzisiaj jestem w zdrowej relacji z nim, bardzo szczęśliwej. Pomyśleć, że zaczęło się od niepozornie głupich sprzeczek.

Masz dwa wyjścia- albo się poddajesz, albo się obudzisz i zaczniesz normalne funkcjonowanie. A potem, jeśli w ogóle będzie taka możliwość- wrócisz do dawnego życia (z wszystkimi jego konsekwencjami), albo zaczniesz nowe, bez tego człowieka.