Trudna przyjaźń

Witam Was drogie Forumowiczki.
     Od paru dni męczy mnie pewna sprawa. Postaram się jak najkrócej opisać cały problem i proszę Was bardzo o jakąś poradę
     Prawie trzy lata temu na pewnym portalu internetowym poznałam sympatycznego chłopaka i zaprzyjaźniliśmy się. Dużo ze sobą rozmawialiśmy, łączyły nas rzeczy które lubiliśmy, podobne problemy i ogólnie świetnie się dogadywaliśmy. Jedyny minus był taki, że dzieliła nas calutka Polska, setki kilometrów. Po jakimś czasie kontakt zaczął się urywać, trochę bardziej z mojej winy, jednak nie jestem w stanie stwierdzić czy to rzeczywiście przeze mnie. Nie rozmawialiśmy przez około pół roku. Później stało się tak, że znowu zaczęliśmy rozmawiać (ja pisałam i prosiłam żeby się odezwał). Jednak nie trwało to długo, bo po kilku miesiącach znowu przestaliśmy rozmawiać.
     Z cztery miesiące temu po raz KOLEJNY odnowiliśmy znajomość, jednak przez cały czas miałam wrażenie, że strasznie go denerwuję. On stał się bardzo zamknięty, ja za dużo chciałam wiedzieć i za bardzo naciskałam. Okazało się, że ma dużo problemów, a ja mu tylko, że tak powiem, ciągle o nich przypominałam. Nie odzywał się przez kilka dni, ale później mu przeszło. Najdziwniejsze w tym wszystkim jest to, że nigdy się nie widzieliśmy, nie rozmawialiśmy przez telefon, na skype i w sumie to nie wiem kto tak naprawdę siedział po drugiej stronie. I to zaczęło mnie strasznie denerwować. No i ze dwa tygodnie temu zdałam sobie sprawę z tego, że UWIELBIAM człowieka, którego tak w rzeczywistości nie znam. Bo mi przedstawia się jako rok starszy ode mnie chłopak, a może to być całkiem ktoś inny. No i własnie zrozumiałam wtedy że go lubię tak bardzo, bardzo i bałam się, że pewnego dnia to on może znowu zerwać ze mną kontakt, a ja nie będę wiedziała kim on był. No i z tego strachu, że go stracę sama mu napisałam, że nie chcę go już znać itp. On usunął mnie ze znajomych na różnych portalach itd (największy dramat współczesnego człowieka...) 
     No ale jak się okazało, strasznie mi go brakuję. W trudnych momentach zawsze do niego pisałam i jakoś tak weselej mi się robiło, a teraz zrobiło się tak pusto bez niego. Pusto to nawet mało powiedziane. Czuję się teraz taka bezuzyteczna, na nic nie mam w ogóle ochoty, nawet ciężko mi wstać rano z łózka. Najgorsze są wieczory, bo wtedy zawsze rozmawialiśmy najwięcej. Lubie go bardzo i i zależy mi na nim, ale nie wiem czy to ma w ogóle jakiś sens. Myślałam, żeby tak poczekać jeszcze ze 3 tygodnie i spróbować do niego napisać, ale wątpię żeby w ogóle odpisał. To jest taki jakby mój 'system obronny', widzę, że lubię kogoś za bardzo> boję się, że go stracę> odrzucam go> a to powoduje stratę. Błędne koło, nie wiem co teraz robić.
     Czy starać się jeszcze i próbować walczyć o tę znajomość? Czy lepiej dać już sobie rzeczywiście spokój raz na zawsze? Proszę Was bardzo o jakąś poradę i z góry dziękuję