Powrót do eks ważne!!!!

i jakie wymagania .

Masz racje i pewnie było wiele takich deklaracji, że tym razem byłoby inaczej ;>

Gwoli leniuszka na razie napiszę tyle:

Miałbym o niej wyrobione negatywne zdanie gdybym odwzajemniał jej miłość w należyty sposób. To przeważnie ona była tą osobą, która bardziej się starała, która wychodziła z większą inicjatywą i bardziej okazywała uczucia. Ja sam wielokrotnie zastanawiałem się czy jej chcę, czy czuję do niej miłość, czy to ma sens. Ale jest tak, że człowiek nie docenia tego co ma dotóty, dopóki tego nie straci. Ostatnie 5 miesięcy było fatalne w moim wykonaniu. Z powodu własnej głupoty wpadłem w problemy finansowe, dużo piłem, co tu dużo pisać, totalnie nie dbałem o tę miłość, naprawdę totalnie. A ona była taką dobrą osobą, miała w sobie tyle ciepła, cierpliwości. Mówiła mi o zaręczynach, gdybym miał tylko pienądze na pierścionek - zaręczyłbym się. Gdybym to odwzajemniał we właściwy sposób a ona by mnie zostawiła - byłaby dla mnie ******, ale tak nie jest. Ale fakt jest taki, że miałem etap frajerzenia się, zabiegałem o spotkanie, o rozmowe, w ogóle miałem totalny emocjonalny odjazd i robiłem głupie rzeczy. Faceci dzielą się na dwie grupy, na takich jak ja i takich co mają wyje****. Ja wyje**** mieć nie potrafię, bo bardzo kocham i wiem, że to jest może nie tyle co mój błąd, bo to ona odeszła i to ona ostatecznie pociągnęła za najważniejszy sznurek, natomiast wystarczyło naprawdę niewiele wysiłku z mojej strony aby temu zapobiec. Teraz od kilku spotkań widzę, że coś się dzieje w jej głowie (bo na początku jak skamlałem była bardzo negatywnie nastawiona). Ostatnio widziałem jak po spotkaniu kiedy odchodziłem bardzo długo za mną patrzyła, wcześniej się popłakała. W ogóle na każdym spotkaniu płakała. Z kolei na ostatnim spotkaniu wyznała mi, że bardzo tęskni za mną, że brakuje jej również seksu ze mną (od razu zaznaczam, żeby nie odbierać to jako największą jej tęsknotę). Spytała się czy może się przytulić, oczywiście zgodziłem się. Ogólnie rozmowa była bardzo szczera, miła wręcz uczuciowa - po prostu widziałem uczucie w jej oczach. To się czuje i tyle. Natomiast zaznaczę, że na pytanie czy jest teraz szczęśliwa po chwili odpowiedziała, że tak, później na pytanie czy go kocha odpowiedziała najpierw że nie wie, po chwili się poprawiła, że chyba tak, tak jakby chciała zachować poprawność polityczną. Z kolei po chwili zaczęła opowiadać, że miała ostatni jakieś schizy w nocy i zaczęła płakać. Coś w niej chyba zaczyna pękać, nie wiem jak to rozegrać, czy być jej przyjacielem czy dać czas aby zaczęła tęsknić jeszcze bardziej. Na pewno nie będę naciskał, byćmoże wyjdzie coś z jej inicjatywy, czas pokaże i tyle...

Następnym razem postaram się opisać jak najbardziej szczegółowo. Pozdrawiam

Mój były związek to jedno wielkie pasmo rozstań i powrotów. Po jakim czasie zaczeliśmy tęsknić do siebie? Tak po 3 dniach. Rozłąki były powodowane tym, że ciągle się kłóciliśmy i zawsze to ja byłam temu wszystkiemu winna (wg. niego). Jeżeli Cię zostawiła dla innego to już ten związek nie ma szans. Zapomnij i żyj dalej.

Leniuszek, na dodatek lubi "obiecanki-cacanki"  - moze tu jest cos na rzeczy

To na razie tyle. Bardzo dziękuję za wszystkie odpowiedzi. historię będę uzupełniał... No chyba już nie jestem leniuszkiem ;>

Jakieś porady przed tym spotkaniem?

Artlove, co było powodem rozstania, to samo co u mnie?

Nie, coś innego. Mój facet zaczynał co roku studia i nie konczył żadnych, nie pracował, siedział w domu cały czas przed kompem, ps3 czy tv. Nie pomagał mi nic. Rodzice utrzymywali go, mimo, że nie dawał z siebie nic. Taki dorosły nieudacznik.

Dobra jestem już po spotkaniu, długo ze sobą gadaliśmy było bardzo miło. Wspominaliśmy stare czasy, przytuliliśmy się. Miała łzy w oczach. Powiedziała, że mam jeszcze moje zdjęcia u siebie w pokoju. Teraz mam taki plan, żeby się nie widzieć i nie odzywać przez cały wrzesień, zobaczymy co będzie dalej. Jeśli napisze mi jakiegoś sms to planuje odpisać po czasie, bez emocji. Cholera, nie chę całkowicie zrywać kontaktu, bo bardzo mi zależy i mimo wszystko chciałbym z nią być...

Zmień wrzesień na luty, przyszłego roku. Zatęskni, czy coś się w niej obudzi to sama przyjdzie - i wtedy dopiero będziesz się zastanawiał co dalej.

Ja też wierzyłam, że to nie koniec. Że to zerwanie nas odmieni i do siebie wrócimy za rok. Uwazalam wręcz to za magiczne i w tym tkwiłam. Przez to dłużej się z tym godziłam. Dziś po 2latach dziekuje Bogu za to, że tak się stało.

Witaj
Napiszę Ci jak to było w moim przypadku. Byłam z chłopakiem 3 lata. Gdy razem zamieszkaliśmy wszystko zaczęło się psuć. Kłóciliśmy się, przestaliśmy dbać o siebie, on mówił, że chce to skończyć, bo jest tym wszystkim zmęczony. Okazało się, że w tym czasie, jakże bardzo sprzyjającym, poznał dziewczynę i traktował tę znajomość jako "furtkę" na te wszystkie problemy ze mną. Ja myślałam, że umrę, że serce mi pęknie, prosiłam go żeby został i żeby się nie wyprowadzał, niestety bezskutecznie. Całkowicie się podłamałam. Ale w głębi duszy wiedziałam - znałam go na wylot - że on nie jest z tą dziewczyną szczęśliwy, nie czuje nic do niej. I tak właśnie było. Takie informacje dochodziły do mnie od naszych wspólnych znajomych, że ich związek to fikcja, że on ciągle gada tylko o mnie, nawet przy niej. I tak mijało 1,5 miesiąca. Po tym czasie wróciliśmy do siebie. Ja przez te 1,5 miesiąca nie odzywałam się do niego, nie błagałam już żeby wrócił, stwierdziłam, że będzie co ma być i jeśli ma wrócić, ma to wyjść z jego inicjatywy. Co było dalej? Pewnego dnia wyszłam z pracy i on na mnie czekał. Byłam zupełnie zaskoczona. Poszliśmy na długi spacer, później na kawę i... od tego dnia jesteśmy razem, a mija już prawie 3 miesiąc. Jest wspaniale, jesteśmy szczęśliwi, jest nawet lepiej niż przed rozstaniem - potrafimy docenić to co mamy i wiemy, że non stop trzeba ten związek pielęgnować.

Dlatego jestem przeciwna teorii, że dwa razy do tej samej rzeki się nie wchodzi... Ja weszłam i jestem przeszczęśliwa
Trzymam kciuki za Twoją historię.

Dokładnie, to się czuje. Ja swojego narzeczonego (od roku jesteśmy zaręczeni) znam na wylot. Kiedy odchodził, miałam wrażenie, że ja lepiej znam jego uczucia, emocje niż on sam w tej danej chwili. Widziałam, że kocha, a on mi wmawiał, że nie. Ale on tylko założył maskę - żeby mi w pewien sposób pokazać, że może faktycznie już mu nie zależy, że jest zmęczony, że chce odejść. Ja wiedziałam co się kryje w jego głowie i sercu. I nie pomyliłam się. Jak sam mi później tłumaczył po powrocie - było dokładnie tak, jak byłam przekonana, że jest. Napisałeś, że popłakała się, długo za Tobą patrzyła... U mnie było tak samo. Jak zabierał ode mnie ostatnie rzeczy, popłakał się i mocno mnie przytulił. Jak któregoś dnia podjechałam niezapowiedzianie do niego do pracy, aby jeszcze raz go poprosić o przemyślenie - na pożegnanie spojrzał na mnie w taki magiczny sposób, który może rozumieć tylko ta druga osoba. Widziałam w tym wzroku wszystko - miłość, ale przede wszystkim tęsknotę - mimo, że jego słowa temu przeczyły, ale to tylko słowa.

Dlatego trzymam kciuki i wierzę, że wszystko jest na dobrej drodze Każdy popełnia błędy - ja też je popełniłam co doprowadziło do rozpadu mojego związku wcześniej. Ale wierzyłam, że tak widocznie musiało być. I teraz jest o niebo lepiej. Musieliśmy dostać kopa od życia żeby mieć nauczkę. Teraz jesteśmy bardziej świadomi, potrafimy dbać o siebie, pielęgnować związek i darować sobie byle jakie sprzeczki.

Jeśli nie dane nam będzie być ze sobą już nigdy to z tego punktu widzenia najlepiej by było gdybym zapomniał. Jednak nie chcę tego, jest za dużo sygnałów, które dają nadzieję - być może złudną, ale to się dopiero okaże. Póki co ona spotyka się z tym gościem, widują się dosyć często, ale nie zmieniła jeszcze statusu na fejsbuku, że jest w związku (wiem bo mi kumpel mówił, ja nie mam fejsa ;p). Wiem, że trzyma moje zdjęcia w pokoju, ma prezenty ode mnie na wierzchu (ja pochowałem wszystko). Za drugim razem jak była akcja to przyszedłem w nocy i nakleiłem jej takie małe serduszko na szybę w samochodzie. Ona je odkleiła i przykleiła w środku koło kierownicy. Ma je do dzisiaj. Jak się spotkaliśmy to bardzo dużo się śmialiśmy, była wręcz głupawka. No i oczywiście było przytulanie. Nawet udało mi się podstępem ukraść buziaka, bo nachyliłem się aby pocałowała mnie w policzek, wyczekałem i w pewnym momencie po prostu obróciłem głowę i bach.... W ogóle nie była zła, śmiała się. Na jeszcze wcześniejszym którymś ze spotkań pocałowaliśmy się normalnie, bez podstępu. Było dużo przypominania starych dobrych czasów. Powiedziałem jej, że przebrnąłem przez nasze archiwum na gg, a ona poprosiła mnie, żebym jej wysłał (ona nie ma bo ma nowego laptopa). Żartowała, że może wpadnie do mnie na seks z rana, bo jej bardzo brakuje tego... Teraz wrzesień mam cały dla siebie - będzie siłka (ogólnie schudłem 7kg przez to rozstanie), będę dbał o siebie i po prostu czekał. Wczoraj wieczorem była jeszcze ostatnia wymiana sms, którą ja zainicjowałem, bo eks była w Warszawie i zapytałem czy wróciła cało. Później jeszcze popisaliśmy trochę sms i życzyliśmy sobie dobrej nocy i słodkich snów. Teraz już pierwszy nie napiszę nic i dam zadziałać czasowi. Nie wiem dokładnie jeszcze jaką strategię podjąć, ona zawsze powtarzała mi, że jak coś będzie nie tak, żebym zawsze walczył. Za drugim razem zadziałało (można powiedzieć, że pierwszy się nie liczy bo to było ok 2-3 dni). W ogóle jak się spotkaliśmy to śmialiśmy się, że za pierwszym razem 2-3 dni, za drugim 3-4 tygodnie, a teraz będzie 4-5 miesięcy więc zostało jeszcze max 4 miesiące. A ona do mnie a co jeśli to 5 lat.....Eh, trochę się rozpisałem, być może za bardzo skupiam się na szczegółach, ale całość zawsze stanowi właśnie suma wszystkich części składowych. Kończę już podsumowując:
- mam wrażenie, że mnie kocha, na pewno bardzo tęskni
- ja na pewno kocham nie odpuszczę tak łatwo
- mam wrzesień dla siebie, zadbam o siebie, dokończę stare projekty
- nie odzywam się pierwszy, ale będę odpisywał
Pozdrawiam wszystkich i jeszcze raz dziękuję za wpisy, kiedy je czytam sprawiają mi radość i dodają otuchy...

Minął tydzień, jest ciężko...

Witam. Wiem, że dam radę, nie ma innej opcji. Teraz zaczął się wrzesień więc ostro biorę się za siebie...List już napisałem, chciałem jej go wręczyć, ale tylko przeczytała i nie chciała przyjąć (bardzo płakała). To było na świeżo po rozstaniu. Później jak się spotkaliśmy za jakiś czas wziąłem ten list i powiedziałem, że skoro nie chce go przyjąć to spalamy go i idźmy dalej. Nie chciała abym go palił, zaproponowała, żeby go zakopać. Przeczytała go jeszcze raz, wsadziliśmy go do butelki i zakopaliśmy w takim miejscu, że w każdej chwili można go odkopać...

Spotkałem się z nią przed chwilą, to było z mojej inicjatywy, pojechaliśmy w pewne ustronne miejsce, poszliśmy na długi spacer z psem mojej ciotki, którego ona bardzo kocha (ogólnie kocha psy)... Było bardzo miło, sporo śmiania się, sporo zaczepnych tekstów o zabarwieniu erotycznym ;p Na końcu jak już odwoziłem ją do domu, kiedy się żegnaliśmy ugryzła mnie w ramię. Zrobiła to pierwszy raz od czasu rozstania. Na ostatnim spotkaniu mówiła, że ma cholerną ochotę ugryźć mnie, ale tego nie zrobiła (my tak mieliśmy, że ona bardzo dużo mnie gryzła po całym ciele - uwielbiała to). Nie wiem czy to jest krok w dobrą stronę, czy nie za bardzo próbuję analizować każdy szczegół, ale zobaczymy jak będzie... Wiem, że ona poważnie podchodzi do swojego nowego związku... Teraz już planuje się nie odzywać i czekać na odzew z jej strony...

Pozdrawiam Cię Malamiki i trzymam za Ciebie kciuki

Mam wrażenie, że nikt tu się nie udziela ze względu na dość infantylny tytuł, jaki nadałem temu wątkowi...