Młodszy partner

Bylibyscie  mniej wiecej w tej samej kategorii wiekowej wiec nie powinno byc problemu.I to absolutnie...

Zgadzam sie z julita. To jest mala roznica wieku i nie powinno byc problemu, chociaz jak pewnie sama dobrze wiesz o powodzeniu zwiazku decyduje wiele rzeczy i nie mozna upraszczac "jest mlodszy/starszy o x lat, wiec na 100% sie uda"

Witam
Autorko....jestem w podobnej sytuacji do Ciebie, jednak różnica u mnie jest nieco większa. Nie specjalnie się tym przejmuję. Metryka jedno, a to jak się czuję to drugie. Czasami mam wrażenie, że on jest ode mnie o wiele poważniejszy.
Na dzień dzisiejszy nie zastanawiam się nad tym co będzie dalej. Z pewnością nie myślę o tym, że kiedyś w przyszłości zostawi mnie dla młodszej.
Nie myśl czy Wam się uda. Już się udało

Nie bój się takiego związku i nie słuchaj opini osób z zewnątrz.Ja mam równiez męża młodszego i jesteśmy razem z okresem chodzenia prawie 13 lat.Jest odpowiedzialnym mężem i ojcem.Jeżeli jest miłośc i wzajemne zrozumienie to różnica wieku nie gra żadnej roli.
Powodzenia:)

Hmmm... a co powiecie na to: mam 21 lat, chłopak 5 lat ode mnie młodszy zabiega o mnie od pewnego czasu... Ta cała sytuacja wydawała mi się od początku do końca śmieszna, bo wiadomo, że młodzież w tym wieku ma zupełnie inne nastawienie do życia. Mnie już nie bawią "przygodne" związki dla zabawy, coraz częściej potrzebuję stabilizacji. Przyznaję, że jak na swój wiek jest nad wyraz dojrzały i jeszcze dojrzalej myśli. Stwierdził, że będzie czekał na mnie tak długo aż osiągnie pełnoletnosc i nikt już nie będzie nam w stanie przeszkodzic. Twierdzi, że mnie kocha i nie chce w ogóle słyszec o rozstaniu. Obiecuje miłosc do końca życia, że mnie nigdy nie zostawi, bo nie jest taki jak inni, już teraz planuje ze mną ślub... Spotykam się z nim potajemnie, bo... sama nie wiem, dlaczego... Byc może coś do niego czuję i chcę to sprawdzic... Jakoś trudno mi uwierzyc w prawdziwe uczucie 16-latka, nawet jeśliby był nie wiem jak dojrzały emocjonalnie... Zawsze istnieje te kilka procent ryzyka, że mu się w końcu znudzę, bo przecież każdy wiek ma swoje prawa... On zapewnia, że nigdy nic takiego nie będzie miało miejsca, bo tylko mnie kocha i będzie kochał i na nikim mu jeszcze tak bardzo nie zależało jak na mnie... Nie mam zielonego pojęcia, jak się mam zachowac... Z jednej strony dobrze wiem, że rzeczą, która byłaby najbardziej w tej sytuacji odpowiednia, byłoby zakończenie tego związku. Z drugiej jednak strony coś mnie blokuje przed tym krokiem, bo jestem ciekawa, czy to rzeczywiście jest możliwe, że naprawdę będzie czekał te 4-5 lat, aż bez problemu będziemy mogli się pobrac... Czasem myślę, że mam totalnie pomieszane w głowie, że mogę choc w kilku procentach wierzyc temu chłopakowi... Sama miałam przecież 16 lat i wiem, że w tym wieku kocha się - owszem - prawdziwie, ale jest to miłosc dyktowana hormonami i skrajnymi emocjami... Ja sama przez 5 lat (od 15 lat zaczynając) kochałam ogromnie, naprawdę, przeogromnie pewnego faceta 9 lat ode mnie starszego. Niestety, jak się okazało, bez wzajemności. Dlatego wiem, że w tym wieku można kochac prawdziwie, dojrzale i bezinteresownie, ale w miłosc tego chłopaka do mnie tak ciężko mi uwierzyc, choc on tak bardzo się stara i tak wiele już mi dał na nią dowodów...
I jak, odważy się ktoś odpowiedziec mi na mój dylemat? Sama nie wiem, co z tym zrobic... Byc może spotykam się z nim, bo imponuje mi swoją uczuciowością? Bo jeszcze nikt aż tak bardzo nie okazał mi swoich uczuc? Bo potrzebuję bliskości po nieudanych, nieszczęśliwych związkach? Nie chcę go ranic i go odrzucac, bo sama przeżyłam podobne odrzucenie, ale też nie mogę siebie i jego oszukiwac... Zresztą, nie wiem, czy też go kocham... Pewne jest, że nie jest mi obojętny, ale czy to miłosc? Trudno powiedziec. Zbyt krótko ze sobą jesteśmy (jeśli można to tak nazwac). Poza tym, pojawiają się wyrzuty sumienia... Pomimo tego, że jestem dorosła i sama za siebie odpowiadam, jestem bardzo związana uczuciowo z moimi rodzicami... Im pewnie nawet przez myśl nie przechodzi, że kiedy wychodzę z domu "do koleżanki", udaję się w zupełnie inne miejsce z zupełnie inną osobą... Jednym słowem można to chyba nazwac okłamywaniem rodziców... Nie chcę tego... Mój chłopak godzi się na wszystkie moje warunki, przystaje na wszystkie moje niepewności i chwiejności uczuciowe. Zdaje się byc pogodzony z wszelkimi przeciwnościami i rzeczami, które nas dzielą, bylebym tylko przy nim była i byśmy razem przetrwali te kilka lat, a później oficjalnie pokazali się "światu", wzięli ślub, mieli dzieci i po prostu szczęśliwie żyli... Nie wiem, skąd taka dojrzałosc w tym wieku...
Będę wdzięczna za każdą Waszą odpowiedź, bo szaleję już z natłoku myśli... Czy powinnam mu ulec i nadal się z nim spotykac?

Maryaustin, a mi się wydaje, że największe przewroty jeśli chodzi o postawę życiową i oczekiwania on jeszcze ma przed sobą... Ja też się za małolata umawiałam z facetami w jego wieku, to były poważne, szalone miłości Ale żaden nie skończył się ślubem mimo ogromnych planów Czego nigdy nie żałowałam, bo przecież to, co w wieku moich lat 16 (a tez byłam "naddojrzała") było dla mnie kwintesencją związku dziś jest wierzchołkiem góry oczekiwań...
Swoją drogą poczytaj sobie w internecie o syndromie Romea i Julii, oczywiście on swoich motywów może nie być świadom, ale dobrze, żebyś miała na uwadze, że to w seksuologii zdarza się często.
Jeśli jesteś pewna, że Wasz związek nie przyniesie ofiar w ludziach może rzeczywiście warto dać mu szansę, pamiętaj jednak, że kształtujesz jego podejście do związków i odpowiedzialność za nie. Nie uważam, żeby ukrywanie relacji przed rodziną było taką super sprawą, to się odbije rykoszetem. On może tego nie wiedzieć, bo w dojrzewającym chłopaku przeszkody są wyzwaniami
Uważaj też na pułapkę "jestem ciekawa, czy za parę lat on się ze mną ożeni", to nie jest dobry powód, żeby tkwić w związku. I myślę, że to zrozumiałe, jeśli pomimo największych uczuć człowiek decyduje, że brzemienia takiego związku nie chce wcale nosić i chciałby, żeby na weselu bawili się rodzice i najbliżsi zamiast rzucać przekleństwa pod nosem.
Jeżeli tak jak piszesz krótko się spotykajcie, daj sobie czas, poobserwuj swoje uczucia. I być może odpowiedź przyjdzie sama

Witaj, mój Mąż jest rok ode mnie młodszy. Jest zaradny i odpowiedzialny, nie oddczuwam różnicy wieku (biorąc założenie, że facetowi do Kobiecej dojrzałości brakuje kilku lat). Wielu Mężczyzn, niezależnie od wieku zachowuje się czasami ...dziecinnie (jeśli nie wszyscy:P), ale pewnie nie ma reguły...pozdrawiam:)

Po przemyśleniu całej sprawy uważam, że powinnaś dac sobie spokój z tym "dzieciakiem". Znajdź faceta w swoim wieku i nie trac czasu. Wpędzi Cię w lata i tylko tyle zyskasz! Co do prokuratora, to zabroniony jest czyn z osobą poniżej 15 roku zycia!

wiek nie ma znaczenia... mam o 10 lat młodszego faceta... i naprawde to wielka miłość... oczywiście swiat cały przeciwko nam ale niestety stereotypy... nie warto patrzec na innych tylko na to co sie czuje

Ależ ja mu dokładnie to mówię! "Może, może za kilka lat" On sobie dokładnie ze wszystkiego zdaje sprawę, niczego przed nim nie ukrywam, więc nie może czuc się w żaden sposób przeze mnie oszukany ani teraz, ani w przyszłości. I wcale nie zamierzam wychodzic za niego za mąż już za 2 lata. Chcę sprawdzic jego uczucia, czy rzeczywiście są one takie, o jakich mnie zapewnia. Przyznaję - samej mi ciężko w nie uwierzyc ze względu na jego wiek i na to, o czym mówiłaś, Yvette. Mianowicie o tym, że imponuje mu planowanie spraw przynależących osobie dorosłej i przez to sam czuje się doroślej...
A dlaczego tak bardzo przeraża Cię w mojej historii propozycja ślubu? Ze względu na to, że mówi o nim nastolatek, czy w ogóle jeśli chodzi o ślub bez konkretnej przyczyny?
Naprawdę nie wiem, co robic, bo widzę, że on naprawdę mnie kocha i sprawia wrażenie, że za żadne skarby świata mu to nie minie i marzy tylko o jednym - by spędzic ze mną resztę swojego życia i doprowadzic do tego tak szybko, jak to tylko będzie możliwe w jego wypadku... Wiem, że ciężko uwierzyc w taką szczerosc - mnie samej też jest trudno. Ale już sama nie wiem, co robic... Skończyły mi się argumenty, dla których nie możemy byc razem - wszystkie obalił. A co jeśli mówi prawdę? Czy to jest możliwe?

Oba aspekty w tym ślubie mnie przerażają.

Pytasz, czy to możliwe. Wszystko jest możliwe, pytanie tylko, czy skończy się takim happyendem, jaki on zakłada. Dla mnie jego wiek, jego niedoświadczenie byłyby argumentem, którego nie dałoby się obalić. Ale może to dlatego, że przekonałam się o tym, jak zmieniają się poglądy młodym facetom...
Nikt nie każe Ci decydować dziś, na szczęście. Możesz poobserwować sytuację i zwyczajnie przekonać się, jak to będzie.
Powodzenia

Hm... a jakie argumenty stawia rodzina przeciwko Wam?

Witam.
Ja jestem od dwóch lat z facetem młodszym ode mnie o 7 lat....i muszę stwierdzić że ma bardziej poukładane w głowie niż ja;-/.......zawsze mogę na niego liczyć i dopiero właśnie z nim wiem co to jest prawdziwa miłość,przyjażń, oooogromne  szczęście....pare lat temu zawarłam związek małżeński z facetem starszym od siebie o cztery lata....i mogę stwierdzić gorszego nieodpowiedzialnego gnoja jak żyje jeszcze nie spotkałam....i mam nadzieje że nie spotkam ....po siedmiu latach małżeństwa dosłownie z " marszu" powiedział mi że musimy sie rozstać że on sie musi wybawić i nie nadaje sie do stabilnego związku.....i normalnie wywalił mnie ze swojego życia.....poczułam sie wtedy jak świnia trafiona obuchem ...... dojście do siebie po tym wszystkim trwało ponad dwa lata....chciałam odebrać sobie życie....a teraz własnie dopiero wiem co to znaczy szczęście i to własnie  przy tak młodym chłopaku....więc nie ma reguły ile chłopak ma lat poprostu musi być człowiekiem a nie namiastką człowieka.

post przeniesiony

Przeniesiony post gurdian95:

posty przeniesione

ja spotykam się, a właściwie spotykałam z facetem młodszym o rok (rocznikowo, bo normalnie o 5 miesięcy jest młodszy bo to styczniowy chłopak), dlaczego się z nim już nie spotykam? bo przestał się do mnie odzywać... nie wiem dlaczego. Niby ostatnio się kłóciliśmy, a zawsze między nami tkwił problem, że ja nie mogę z nim być- wyjaśniłam mu dlaczego: mam bogatą przeszłość i po prostu się boję, poza tym to wszystko się za szybko dzieje, ja potrzebuję dystansu i wolałabym być z nim jak byśmy oboje się kochali (jest jeszcze jedno o czym mu nie mówiłam: był taki facet do którego czasem wracam myślami i w ogóle, chciałam też sprawdzić czy jakbym go spotkała to czy by mnie ruszyło, bo to też jest istotne, to by sprawdzało czy jestem gotowa wejść w związek) i wyobraźcie sobie, że on przez to wszystko się poddał najzwyczajniej w świecie, zamiast zabiegać o mnie, starać się, to nic z siebie nie dawał, był oschły i w dodatku nie miałam w nim wsparcia- powiedziałam mu o tym oczywiście. Ostatnia kłótnia sfinalizowała się tym, że on spieszył się do domu ja chciałam pogadać i powiedziałam, że go odprowadzę kawałek i pogadamy. On powiedział, że nie ma mowy, nie chciał. Więc odeszłam i szłam środkiem ulicy. Potem od podbiegł do mnie za3mał mnie, kazałam mu mnie puścić i zostawić. Powiedziałam, że jak on może w ogóle myśleć, że mi na nim nie zależy i odeszłam. Przeszłam już spory kawałek i nagle pojawił się on- przybiegł do mnie i powiedział, że przybiegł dla mnie. Powiedziałam, że ja nie chcę przez niego już więcej płakać, on na to że też tego nie chce. Powiedziałam żeby sobie poszedł, że nie będę już szła ulicą i że jak chce trochę czasu to mu go dam, tylko żebyśmy sobie wszystko wyjaśnili w starym roku bo inaczej w nowym będziemy się dalej kłócić i w ogóle, poza tym się spieszy. On na to: "a będziemy kiedyś razem?" ja na to "nie wiem"....

no i się nie odzywa, dziś ostatni dzień w roku a ten dalej nic, czuje się wykorzystana, zraniona, bo przecież nie można być z kimś na siłę, a ja mu wszystko wyjaśniłam, widocznie nie jest dojrzały żęby to zrozumieć (to też mu powiedziałam)

poszłam na chwile około 12 do domu (sylwester), On bawił się niedaleko wiec go spotkałam i podszedł do mnie, rozmawialiśmy, znów mówił że mu zależy, ja byłam zła że nie odzywał się tyle czasu i ze w starym roku nie dał znaku życia, powiedział że się bał, myślał o tym wszystkim, ze mu zależy i wraz nowym rokiem będzie inaczej... bla bla mniejsza o to - mówił, że się odezwie dziś, no zobaczymy, jak nie to ja nie wiem

Od 2 m-cy jestem z chłopakiem młodszym o 5 lat. Ja 23, On 18.

On mówi otwarcie o miłości, ja nie. Trochę Go to boli. Narazie 3mam Go na dystans i mówię żartobliwie, że jest na okresie próbnym. On z przekąsem dopowiada, że będzie czekał aż dostanie umowę na czas nieokreślony :>

Jest nam razem dobrze. Różnicy wieku wizualnie bardzo nie widać. Chyba...

Ale mnie przeszkadza, że jest ta różnica. On jest dojrzały i mądry. Potrafi podejmować decyzję. Jak trzeba walnie pięścią w stół. Jednocześnie jest opiekuńczy i czuły. Ale ja sobie myślę, że 5 lat to trochę za dużo;/

Dochodzi jeszcze to, że jesteśmy w związku na odległość. Widujemy się co 2-4 tygodni. Znamy się rok.

5 lat to nie klilkanascie i mysle ze ma szanse...:)

Oo... dzięki piękne za przeniesienie. I przepraszam za dubla (kolejnego, jak widzę ).

No jeżeli chodzi o stabilność emocjonalną - ja nie mam nic do zaoferowania. Moje układy scalone pod kryptonimem "emocje" wysiadły już w dzieciństwie. To też może być powód tego, że w ogóle zwracam na niego uwagę.
Jednak nie bardzo to pasuje, bo to pierwsza taka sytuacja w moim życiu.

Swoją drogą... moja podświadomość zawsze wybierała mężczyzn 'potrzebujących pomocy" najczęściej wsparcia psychicznego. innymi słowy - fascynowało mnie lekkie wariactwo.
Tym razem... on jest dużo silniejszy ode mnie psychicznie (przynajmniej powierzchownie) i po raz pierwszy w życiu czuję się zawojowana, taka poddana.
Taki jesio jest podkład tego wszystkiego. Diametralnie inne relacje niż te, które miałam do tej pory w życiu.
Fakt wprowadzam w nim zmiany, ale... aż tak się zmieniłam ja sama?

Ja tam uważam.. nie... nie uważam, ale nauczono mnie, że zawsze jest coś-za-coś... W uczuciach zwłaszcza - to jedna z rzeczy, które usiłuję zmienić w swoim życiu a i tak ciągle powielam ten schemat myślenia.
Co ja, jako niedoświadczona 30latka, rozsypana emocjonalnie, mam do zaoferowania młodemu, przystojnemu chłopakowi?
Ja nawet nie jestem nauczona przytulać się. Dla mnie to strasznie krępujące wydarzenie...
Zatem po co młodziakowi - stara wygorzkniała (bo wraca do życia dopiero) kobita? Skoro jest tyle innych?
Właśnie moje pytanie w kwestii młodszego partnera nie padło pod kątem, czy to normalne, tylko, czy to może być dobry układ... a teraz tak czytam, czytam.. I do reszty gupieję.
Nie chcę się pchać w coś, co... zamiast mi pomóc się podnieśc - zniszczy mnie. Znowu.
A avatar... dzisiaj siedziałam u Matuli na kompie - czyli wyświetlałam obrazki w końcu - gdzieś mi wpadł w oko i również mnie zawojował .

Ano... czytając Twój watek o 3 letnim związku na odległość i szereg innych komentarzy, że to jednak działa - jestem skłonna uwierzyć, że to może się udać.
Dzięki .
Śmiech śmiechem, dobry humor - dobrym humorem. A blokady nadal są .

johnybravo to zwykle internetowe znajomości...

Myślę, że to nie jest przeszkoda jeśli facet jest odpowiedzialny.

Ostanimi czasy przyjaciołka co ma 20 lat powiedziała ze mnie kocha... ale ja nie wiem co z tym robic? to juz 4 dziewczyna....ostanio tez inna nie wiem skad sie wzieła moje gg niby od mojej przyjaciołki bo tez sie jej podobam ale ja poprstu jestem soba... co mam im powiedziec? Zalezy mi na tej 1 a one naciskaja! Mowie im ze maja sobie odpuscic ale one sa uparte... i prosze nie myslcie ze jestem jakims don Juanem... poprostu jestem soba.. i zadnej w zadnym wypadku nie dawałem sugnałow czy cos... jak mam im powiedziec ze nie mozemy byc razem? ale tak by ich nie zranic?

Tak ma rodzenstwo. Starsza siostre ktora juz z nimi nie mieszka, starszego brata z ktorym ma dobry kontakt i brata starszego o rok... i z nim sie baardzo kłoci a raczej to on jej dokucza. Ostanio doniusł jej mamie ze widział nas jak szlismy za rece itp... taki kabel i tylko mysli jak jej wbic noz w plecy.. to taki pupilek mamusi... bije moja słodka A;* a ona mu oddac nie moze bo jak odda to on zaraz biegnie na skarge i ona ma kare... ostanio ja w pupe uderzył i macał -.- myslałem ze wyjde z siebie!! a ona jeszcze dostała kare ze go uderzyła w twarz.
Prosze Cie izaczek_ona... co prawda moja A powiedziałą do mnie ze moge robic co chce itp heh ale nic nigdy nie robiłem cieszy mnie ze ma do mnie takie zaufanie. Pozatym badz co badz ma 15 lat wiec tym bardziej nic bym nie robił. Do niczego mi sie nie spieszy. Jestem prawiczkiem i dobrze mi z tym. Jej mama chce isc z jej tel na police i pokazac ze pisze jej "Kocham Cie itp" a tak to nic tam nie ma. A moja luba napewno nie powie ze ja wkorzystałem sexualnie.  

Co do czekania to nie ma sensu... nie wazne czy ona bedzie miec 16 czy 17 jej mam twierdzi ze 3 lata starszy chłopak to za duzo a ostanio to jej mama wymysliała ze ja mam 18 i skoncze i zaczne 19 i wg.. do tego znowu sie pokłociły i moja A powiedziała cytuje (przepraszam za przeklenstwo) "i doszłam kurwa do tego ze moja mam nie chce bym wg kogos miała " i co ja mam zrobic?

archi... mi to śmierdzi patologią. nie wiem, kto tu kogo powinien na Policje kablować...
Jak dla mnie to Twoja dziewczyna powinna zgłosić się do psychologa. Jest nieletnia, więc jej się to nie uda, chyba że tak pokręci Matka, że ta nie zorientuje się o co kaman.
Jeżeli Twoja "A." mówi prawdę to powinna odczekać do pełnoletności i nawiewać.
To wcale nie jest głupie myślenie - że matka chce ją osamotnić.
Sama ledwie uciekłam z delikatnej pajęczyny intryg.
Mało brakowało, a może i nadal brakuje, a zostałabym samotną lokatorką do dialogowania.
Jej Matka jest samotna?
Po tym, jak dzieciaki wyszły w świat - może bać się samotności. Każdy chłopak będzie zły, bo wolałaby, żeby A. została w domu. Z nią. Tak na wszelki wypadek.
Z drugiej strony przefiltruj wszystko dobrze. Żebyś nie wyszedł na głupca...

Witam ja mammeza 4 lata mlodszego i nie widac zadnej roznicy miedzy nami mamy dzieci i jakos sobie radzimy wiadomo ze charakterek umie pokazac ja zreszta tez alez czym jest wiek do wielkiej milosci jestesmy ze soba dlugo mamy prawie 6 letnia corke i 2.5 letnia jest super

A co ja mam zrobic? jak jestem starszy od swojej dziewczyny ale jej matka nie pozwala nam sie spotykac bo sobie ubzdurała ze jestem dla niej za stary i wg? za to ja ostatnio macał brat i jej matka nic z tym nie robi a jak moja A da mu w twarz to jeszcze dostanie kare ze to ze ona go bije.... bo jej brat to taki pupilek jest? i co ja mam robic?