Młodszy partner - Netkobiety.pl

Bylibyscie  mniej wiecej w tej samej kategorii wiekowej wiec nie powinno byc problemu.I to absolutnie...

Zgadzam sie z julita. To jest mala roznica wieku i nie powinno byc problemu, chociaz jak pewnie sama dobrze wiesz o powodzeniu zwiazku decyduje wiele rzeczy i nie mozna upraszczac "jest mlodszy/starszy o x lat, wiec na 100% sie uda"

Witam
Autorko....jestem w podobnej sytuacji do Ciebie, jednak różnica u mnie jest nieco większa. Nie specjalnie się tym przejmuję. Metryka jedno, a to jak się czuję to drugie. Czasami mam wrażenie, że on jest ode mnie o wiele poważniejszy.
Na dzień dzisiejszy nie zastanawiam się nad tym co będzie dalej. Z pewnością nie myślę o tym, że kiedyś w przyszłości zostawi mnie dla młodszej.
Nie myśl czy Wam się uda. Już się udało

Nie bój się takiego związku i nie słuchaj opini osób z zewnątrz.Ja mam równiez męża młodszego i jesteśmy razem z okresem chodzenia prawie 13 lat.Jest odpowiedzialnym mężem i ojcem.Jeżeli jest miłośc i wzajemne zrozumienie to różnica wieku nie gra żadnej roli.
Powodzenia:)

Hmmm... a co powiecie na to: mam 21 lat, chłopak 5 lat ode mnie młodszy zabiega o mnie od pewnego czasu... Ta cała sytuacja wydawała mi się od początku do końca śmieszna, bo wiadomo, że młodzież w tym wieku ma zupełnie inne nastawienie do życia. Mnie już nie bawią "przygodne" związki dla zabawy, coraz częściej potrzebuję stabilizacji. Przyznaję, że jak na swój wiek jest nad wyraz dojrzały i jeszcze dojrzalej myśli. Stwierdził, że będzie czekał na mnie tak długo aż osiągnie pełnoletnosc i nikt już nie będzie nam w stanie przeszkodzic. Twierdzi, że mnie kocha i nie chce w ogóle słyszec o rozstaniu. Obiecuje miłosc do końca życia, że mnie nigdy nie zostawi, bo nie jest taki jak inni, już teraz planuje ze mną ślub... Spotykam się z nim potajemnie, bo... sama nie wiem, dlaczego... Byc może coś do niego czuję i chcę to sprawdzic... Jakoś trudno mi uwierzyc w prawdziwe uczucie 16-latka, nawet jeśliby był nie wiem jak dojrzały emocjonalnie... Zawsze istnieje te kilka procent ryzyka, że mu się w końcu znudzę, bo przecież każdy wiek ma swoje prawa... On zapewnia, że nigdy nic takiego nie będzie miało miejsca, bo tylko mnie kocha i będzie kochał i na nikim mu jeszcze tak bardzo nie zależało jak na mnie... Nie mam zielonego pojęcia, jak się mam zachowac... Z jednej strony dobrze wiem, że rzeczą, która byłaby najbardziej w tej sytuacji odpowiednia, byłoby zakończenie tego związku. Z drugiej jednak strony coś mnie blokuje przed tym krokiem, bo jestem ciekawa, czy to rzeczywiście jest możliwe, że naprawdę będzie czekał te 4-5 lat, aż bez problemu będziemy mogli się pobrac... Czasem myślę, że mam totalnie pomieszane w głowie, że mogę choc w kilku procentach wierzyc temu chłopakowi... Sama miałam przecież 16 lat i wiem, że w tym wieku kocha się - owszem - prawdziwie, ale jest to miłosc dyktowana hormonami i skrajnymi emocjami... Ja sama przez 5 lat (od 15 lat zaczynając) kochałam ogromnie, naprawdę, przeogromnie pewnego faceta 9 lat ode mnie starszego. Niestety, jak się okazało, bez wzajemności. Dlatego wiem, że w tym wieku można kochac prawdziwie, dojrzale i bezinteresownie, ale w miłosc tego chłopaka do mnie tak ciężko mi uwierzyc, choc on tak bardzo się stara i tak wiele już mi dał na nią dowodów...
I jak, odważy się ktoś odpowiedziec mi na mój dylemat? Sama nie wiem, co z tym zrobic... Byc może spotykam się z nim, bo imponuje mi swoją uczuciowością? Bo jeszcze nikt aż tak bardzo nie okazał mi swoich uczuc? Bo potrzebuję bliskości po nieudanych, nieszczęśliwych związkach? Nie chcę go ranic i go odrzucac, bo sama przeżyłam podobne odrzucenie, ale też nie mogę siebie i jego oszukiwac... Zresztą, nie wiem, czy też go kocham... Pewne jest, że nie jest mi obojętny, ale czy to miłosc? Trudno powiedziec. Zbyt krótko ze sobą jesteśmy (jeśli można to tak nazwac). Poza tym, pojawiają się wyrzuty sumienia... Pomimo tego, że jestem dorosła i sama za siebie odpowiadam, jestem bardzo związana uczuciowo z moimi rodzicami... Im pewnie nawet przez myśl nie przechodzi, że kiedy wychodzę z domu "do koleżanki", udaję się w zupełnie inne miejsce z zupełnie inną osobą... Jednym słowem można to chyba nazwac okłamywaniem rodziców... Nie chcę tego... Mój chłopak godzi się na wszystkie moje warunki, przystaje na wszystkie moje niepewności i chwiejności uczuciowe. Zdaje się byc pogodzony z wszelkimi przeciwnościami i rzeczami, które nas dzielą, bylebym tylko przy nim była i byśmy razem przetrwali te kilka lat, a później oficjalnie pokazali się "światu", wzięli ślub, mieli dzieci i po prostu szczęśliwie żyli... Nie wiem, skąd taka dojrzałosc w tym wieku...
Będę wdzięczna za każdą Waszą odpowiedź, bo szaleję już z natłoku myśli... Czy powinnam mu ulec i nadal się z nim spotykac?

Maryaustin, a mi się wydaje, że największe przewroty jeśli chodzi o postawę życiową i oczekiwania on jeszcze ma przed sobą... Ja też się za małolata umawiałam z facetami w jego wieku, to były poważne, szalone miłości Ale żaden nie skończył się ślubem mimo ogromnych planów Czego nigdy nie żałowałam, bo przecież to, co w wieku moich lat 16 (a tez byłam "naddojrzała") było dla mnie kwintesencją związku dziś jest wierzchołkiem góry oczekiwań...
Swoją drogą poczytaj sobie w internecie o syndromie Romea i Julii, oczywiście on swoich motywów może nie być świadom, ale dobrze, żebyś miała na uwadze, że to w seksuologii zdarza się często.
Jeśli jesteś pewna, że Wasz związek nie przyniesie ofiar w ludziach może rzeczywiście warto dać mu szansę, pamiętaj jednak, że kształtujesz jego podejście do związków i odpowiedzialność za nie. Nie uważam, żeby ukrywanie relacji przed rodziną było taką super sprawą, to się odbije rykoszetem. On może tego nie wiedzieć, bo w dojrzewającym chłopaku przeszkody są wyzwaniami
Uważaj też na pułapkę "jestem ciekawa, czy za parę lat on się ze mną ożeni", to nie jest dobry powód, żeby tkwić w związku. I myślę, że to zrozumiałe, jeśli pomimo największych uczuć człowiek decyduje, że brzemienia takiego związku nie chce wcale nosić i chciałby, żeby na weselu bawili się rodzice i najbliżsi zamiast rzucać przekleństwa pod nosem.
Jeżeli tak jak piszesz krótko się spotykajcie, daj sobie czas, poobserwuj swoje uczucia. I być może odpowiedź przyjdzie sama

Witaj, mój Mąż jest rok ode mnie młodszy. Jest zaradny i odpowiedzialny, nie oddczuwam różnicy wieku (biorąc założenie, że facetowi do Kobiecej dojrzałości brakuje kilku lat). Wielu Mężczyzn, niezależnie od wieku zachowuje się czasami ...dziecinnie (jeśli nie wszyscy:P), ale pewnie nie ma reguły...pozdrawiam:)

maryaustin napisał:

Cóż... roczna różnica wieku to żadna różnica wieku Tutaj nie ma żadnego problemu, ale kiedy w grę wchodzi różnica lat 5 i do tego jeszcze facet niepełnoletni... Czasem zastanawiam się, jak to możliwe, że nie odrzuciłam go zaraz na początku... Przecież przy każdym innym smarkaczu tak właśnie bym zrobiła. Chciałam zachowac ten związek w tajemnicy, ale - jak wiadomo - nie sposób ukryc wszystkiego przed ludźmi, tym bardziej takiego niuansu jak my... Nie wiem, do czego to doprowadzi. Póki co, daję sobie i jemu szansę. A za 2 lata, kiedy osiągnie pełnoletnosc, możemy ewentualnie porozmawiac o czymś więcej (o ile do tego czasu wytrwamy...). Do myślenia dało mi też stwierdzenie Yvette, że dla faceta (chłopca) w tym wieku przeszkody są wyzwaniami. Może on mnie wcale tak nie kocha, jak mówi i pokazuje, a jedynie pragnie dowiesc sobie i innym (może też i mnie), że nie ma dla niego rzeczy niemożliwych i nie do pokonania? Nie chciałabym, żeby tak było, ale mimo wszystko młody wiek ma swoje prawa i jednak do końca nie jestem pewna jego deklaracji na całe życie... Z jednej strony ciągnie mnie do niego, z drugiej boję się, że rodzice dowiedzą się o naszych spotkaniach, a z jeszcze innej strony nie wiem, czy to uczucie z czasem się u niego nie wypali (bo przecież jest młody...). I jestem w kropce. Nie wiem, czy mój problem można nazwac problemem? Może dla niektórych okazac się on zupełną niedorzecznością, ale mimo wszystko nie jest to dla mnie sytuacja komfortowa... Jedno jest pewne - czuję się niesamowicie szczęśliwa i spełniona, kiedy jestem z nim, ale czy to jest miłosc? Czy można to uczucie przywiązania z mojej strony nazwac miłością? Tyle rzeczy blokuje mnie przed ostatecznym zaangażowaniem się w ten związek... Jego młody wiek, plotki krążące o nas, a najbardziej nasi rodzice, którzy lada chwila mogą się o nas dowiedziec i zrobic niezły szum wokół tego. No i na sam koniec - przez jego niepełnoletnosc mogę przecież ostatecznie trafic za kratki... Może to i śmieszne, ale tego m.in. też się obawiam - że trafi się jeden albo paru takich "życzliwych", którzy na mnie doniosą... I co wtedy? Naprawdę, już sama nie wiem, co robic. Pomijam fakt, że on już planuje, gdzie wyprawimy wesele i ile pociech będziemy miec... Rozczula mnie to... Czy to jest normalne? Echhhh...

Po przemyśleniu całej sprawy uważam, że powinnaś dac sobie spokój z tym "dzieciakiem". Znajdź faceta w swoim wieku i nie trac czasu. Wpędzi Cię w lata i tylko tyle zyskasz! Co do prokuratora, to zabroniony jest czyn z osobą poniżej 15 roku zycia!

wiek nie ma znaczenia... mam o 10 lat młodszego faceta... i naprawde to wielka miłość... oczywiście swiat cały przeciwko nam ale niestety stereotypy... nie warto patrzec na innych tylko na to co sie czuje

Ależ ja mu dokładnie to mówię! "Może, może za kilka lat" On sobie dokładnie ze wszystkiego zdaje sprawę, niczego przed nim nie ukrywam, więc nie może czuc się w żaden sposób przeze mnie oszukany ani teraz, ani w przyszłości. I wcale nie zamierzam wychodzic za niego za mąż już za 2 lata. Chcę sprawdzic jego uczucia, czy rzeczywiście są one takie, o jakich mnie zapewnia. Przyznaję - samej mi ciężko w nie uwierzyc ze względu na jego wiek i na to, o czym mówiłaś, Yvette. Mianowicie o tym, że imponuje mu planowanie spraw przynależących osobie dorosłej i przez to sam czuje się doroślej...
A dlaczego tak bardzo przeraża Cię w mojej historii propozycja ślubu? Ze względu na to, że mówi o nim nastolatek, czy w ogóle jeśli chodzi o ślub bez konkretnej przyczyny?
Naprawdę nie wiem, co robic, bo widzę, że on naprawdę mnie kocha i sprawia wrażenie, że za żadne skarby świata mu to nie minie i marzy tylko o jednym - by spędzic ze mną resztę swojego życia i doprowadzic do tego tak szybko, jak to tylko będzie możliwe w jego wypadku... Wiem, że ciężko uwierzyc w taką szczerosc - mnie samej też jest trudno. Ale już sama nie wiem, co robic... Skończyły mi się argumenty, dla których nie możemy byc razem - wszystkie obalił. A co jeśli mówi prawdę? Czy to jest możliwe?

maryaustin napisał:

A dlaczego tak bardzo przeraża Cię w mojej historii propozycja ślubu? Ze względu na to, że mówi o nim nastolatek, czy w ogóle jeśli chodzi o ślub bez konkretnej przyczyny?

Oba aspekty w tym ślubie mnie przerażają.

Pytasz, czy to możliwe. Wszystko jest możliwe, pytanie tylko, czy skończy się takim happyendem, jaki on zakłada. Dla mnie jego wiek, jego niedoświadczenie byłyby argumentem, którego nie dałoby się obalić. Ale może to dlatego, że przekonałam się o tym, jak zmieniają się poglądy młodym facetom...
Nikt nie każe Ci decydować dziś, na szczęście. Możesz poobserwować sytuację i zwyczajnie przekonać się, jak to będzie.
Powodzenia

Hm... a jakie argumenty stawia rodzina przeciwko Wam?