Nie mam siły na dalsze życie...;(

Dzięki za chociaż jedną miłą odpowiedź. Dziś niestety znowu się załamałam -czekałam cały dzień na odpowiedź z agencji, która mnie rekrutowała, ale się przeliczyłam. Wydaje mi się, że moje CV jest dobrze skonstruowane, a inna rzecz, że nie mogę się pochwalić zbyt wielkim doświadczeniem zawodowym. To jest niestety dla pracodawców kluczowe:/ Poza tym już zaczynam mieć taką obsesję, że może oni wyczuwają, że nie jestem taka 'przebojowa'?Staram się dobrze wypaść na rozmowach, ale jak widać oni to odbierają inaczej. Mama zaczyna mnie porównywaćdo osób bez matury,mówi,że sobie lepiej radzą. Do tej pory byłam z córką, więc rzeczywiście szukanie pracy było utrudnione, ale teraz zaznaczyłam, że jestem w 100% dyspozycyjna. Boję się, że nawet teraz nic nie uda mi się znaleźc, a czas niestety leci, zadłużenia rosną.
Może rzeczywiście powinnam się udać do pupu raz jeszcze, rozważę to na pewno. Zaczynam myśleć o stworzeniu biznesplanu,ponieważ od dawna chciałam stworzyć własną markę modową.Nie mam kapitału, więc musiałabym postarać się o dofinansowanie. Jeśli mi się to nie uda, rozważę wyjazd za granicę, choć to mega ryzykowne, bo mam przecież córkę.

Oj źle jest ;(

Myślę, że to nie tylko znieczulica. Czasem ludzie czują się bezradni wobec problemów innych więc milczą. Bo co mądrego można zrobić? Poklepać po ramieniu?

Z mojej perspektywy jedyne co mogę poradzić, to żebyś nie izolowała się od ludzi. Jeżeli masz przyjaciół, to o nich dbaj, nawet jeżeli nie mogą ci pomóc. Wrócić do ludzi jest bardzo trudno.

Absolutnie nie czuję potrzeby izolowania się od ludzi. Choć fakt-niewiele osób przy mnie zostało; raz się zdarzyło, że wyciągnełam rękę po pomoc i 99% mi odmówiło.Zweryfikowałam te 'pseudoznajomości'. Na szczęście doceniam tych, którzy są ze mną na złe, m.in. mojego chłopaka. W tym momencie te osoby są mi bliższe niż rodzina, od której ciągle słyszę, że jestem zerem i nic nie osiągnęłam. Znieczulica jest wszędzie, i w rodzinie, i w urzędach, nawet na forach internetowych, więc tego tematu nawet nie ma potrzeby poruszać, trzeba się z tym pogodzić i iść dalej. Przede wszystkim rozumiem, że ciężko się wczuć w czyjąś sytuację. Ja swoją uważam za tragiczną, ale dla wielu to zapewne kaszka z mleczkiem i nie dowierzają, bo sami nigdy w takiej nie byli i nawet nie podejrzewają, że mogliby. W sumie,  milczenie jest sto razy lepsze od osądzania...

Wymagania co do pracy???ZABAWNE;)
Ja już nie mam wymagań, szukam wszędzie. Nie wysyłam CV tam,gdzie wiem, że nie mam szans i  tam gdzie wiem, że mnie oszukają.
Nie interesuje mnie praca bez podstawy, już się w to bawiłam i tylko zadłużułam albo mnie wykorzystano, nie wypłacano pensji uczciwie zarobionej i to w poważnych (niby) korporacjach. Jednego pracodawcę pozwałam do inspekcji, ale całkowicie mnie olali, pracodawca nakłamał. Mogę iść do sądu, ale po co?walczyć z wiatrakami?
Mam dziecko, więc to też komplikuje nieco sprawę. Nie mam jej z kim zostawiac, nie mam alimentów na dziecko (muszę czekać przynajmniej do sierpnia), więc też nie mam pewności co do tego, że np. dostanę jakieś w tym miesiącu,a zatem cięzko mi np. zatrudnić opiekunkę, coś komuś obiecać a potem powiedzieć ' sorry,ale to nieaktualne, bo właściwie nie mam kasy'.
Córeczka jest mała, ma niecałe 5 latek, więc nie mogę jej zostawiać samej. Też zależy mi na pracy z umową o pracę, ponieważ zleceniówka nic mi nie gwarantuje,ani emerytury, często nawet świadczeń zdrowotnych, a przecież gdyby córce coś się stało- muszę mieć pewność, że skorzystamy ze służby zdrowia. Zresztą ja też chodzę do lakarza.
Ostatnio roznosiłam CV (paredziesiąt) w centrum miasta. Zero odezwu. Codziennie lub prawie codziennie wertuję strony z ogłoszeniami i zazwyczaj odpowiadają tacy, co GWARANTUJĄ prowizję. Jak słyszę słowo 'prowizja' to mam odruch wymiotny.
Praca w sklepie- ostatnio mnie prawie przyjęli, ale okazało się, że ktoś był lepszy,bo miał opanowaną kasę fiskalną. Ja się dopiero uczyłam, więc od razu byłam spisana na straty. Albo praca za 5 lub 6 zł/godz. W duzym mieście????Może dobre jako dorywcza, dla studentki, czy 18latki, ale ja niestety mam spore wydatki. Dla mnie to po prostu wyzysk. Dla pracodawców przesszkodą jest też to, że nie mam prawa jazdy. To, że wolałabym nie pracować w weekendy (no bo jednak dziecko)-choć ostatnio nawet nie przyznaję się, że je mam, bo wiem jak to się kończy.
Cóż, wpadłam w bagno i chyba trochę czasu minie zanim to uporządkuję, zanim odnajdę siłę, by wrócić na studia, dokonczyć kursy, zamknąć sprawę rozwodową. Niestety, ale to jest kumulacja problemów, vicious circle.

ja mieszkam też w duzym mieście, a już na samej mojej ulicy znalazłam 2 ogłoszenia o pracy, w lumpeksie i w żabce.

Powiem Ci, że teraz takie czasy, ostatnio poznałam 3 kobiety i każda z nich szuka pracy, mając wyskztałcenie i rózne kursa, jedna rozdaje ulotki żeby z czegoś zyć, druga szaleje w amwayu, a trzecia na callcenter, jedna to pedadgog, a dwie psycholożki, co za świat.

widzę, że terapia nie za bardzo Cię uskrzydliła...

Ja właśnie uciekam od mojej terapeutki po dwóch latach, przez które nic a nic mi nie pomogła

Mam wrażenie, że w moim przypadku terapia nie pomoże żadna.

Mój [jeszcze] mąż nie boi się komorników. Problem w tym, że ok. rok temu zakonczył swoją działalność- z długami i teraz ma zajęcia komornicze. Nie wiem jak naprawdę wygląda jego sytuacja, dopóki był za granicą, płacił regularnie kwotę, którą zadeklarował. Teraz płaci nie tylko nieregularnie, ale też o połowę mniej lub w ogóle. Już nie będę się upominać o pieniądze, bo ostatnio skończyło się to dla mnie źle- zaczął mnie wyzywać od materialistek, poleciały wyzwiska, przekleństwa( w mailu) i nie mogłam się otrząsnąć przez następne 2 tygodnie. Czekam na rozwód.
Oczywiście najemcami mieszkania jesteśmy oboje z mężem, zaś w kredycie figurują jeszcze moi i jego rodzice; obawiam się, że moge stracić to mieszkanie, ponieważ mimo tego,że rodzice szanownego małżonka nie płacą nic, mąż też już dawno do niczego się nie dokłada- nie chcą nawet żyrantować kredytu (sami i tak prawdopodobnie o żaden się nie starają, mają swoje mieszkanie i tak im dobrze, są już za starzy na następne kredyty). Na moje pytanie gdzie zatem będę mieszkać z córką, mąż odpowiada, że to mój problem, że mogę wrócić do rodziców na wieś. No raczej nie mogę, to już wole się wynieść z kraju.
Mieszkanie mam 2-pokojowe, teraz staram się komuś wynająć za 450 zł ten drugi pokój, ale na razie cisza. W zeszłym tyg. jeszcze dzieliłam je z moją siostrą, ale sprowadziła swojego chłopaka, który pół roku do niczego się nie dokładal, ja musialam właściwie dokładać do tego interesu, a przeciez już długo nie mam pracy; kazałam im się wynosić. Parę dni temu dowiedziałam się, że mam pare tys zadłużenia w czynszu (siostra i jej facet-prawie przed 30stką, mimo, że pracowali, nie płacili przez te ponad pół roku). Teraz nie wiem gdzie ich szukać, zaufalam jej, a ona tak mnie wykorzystała...Tak jak mówiłam- rodzina by mnie sprzedała jakby tylko przydarzyła się okazja. Siostra pozwalała sobie na dobre jedzenie, buty, perfumy, ubrania, wyjścia, wyjazdy, widziała jak głoduję, bo jak miałam pieniądze,  to wiadomo, że wolałam dać dziecku. Ją to nie wzruszało, przez kilka miesięcy prowadziłam batalię, by się otrząsnęła, ale ona miała to w nosie, była dla mnie bardzo złośliwa, nie pomagała mi przy córce jak np. musiałam wyjść-ba- dzwoniła do rodziców i skarżyła, że jestem wyrodną matką, a ja czasem musiałam ją zostawić, bo miałam okazję np. coś zarobić w ciągu paru godz. i wiedziałam, że z nią córce nic się nie stanie, nawet jesli ta zamknie się sama w pokoju. No koszmar.
No cóż, szukam pracy dalej, na mieszkanie mam jedną chetną, ale niestety dopiero od września.

Chciałabym myślec tak pozytywnie. Naprawdę dziekuję za wsparcie, bo rzadko słyszę takie słowa. Codziennie płaczę i obwiniam się za to, że doprowadziłam do takiego stanu rzeczy. Choć też trzeba przyznać, że jestem wielkiem pechowcem życiowym bo np. rodziny się nie wybiera. Mimo wszystko ciężko mi się pogodzić z faktem, że oni mają moje życie w nosie, że jestem im tak obojętna i zamiast słów wsparcia ciągle słyszę jaka jestem nieporadna, że jestem szmatą, że nic nie osiagnęłam.Kiedyś wydawało mi się, że kocham moich rodziców, ale problemy materialne uświadomiły mi, że oni nie chcą mieć takiej córki jak ja. To samo z siostrą,  ona mnie potraktowała nawet gorzej, a jeszcze parę lat temu byłyśmy nierozłączne. Bolesna,okrutna prawda.