Mam 26 lat i jestem singielką. Nigdy nie miałam chłopaka, na moim koncie są tylko jednorazowe spotkania z mężczyznami. Na pewno problemową kwestią w tym temacie jest moja nieśmiałość i brak pewności siebie. Wiem, że mam wiele wad nad którymi powinnam pracować.
Jednak w obecnym momencie mam inne cele do zrealizowania (poszukiwania pracy itd.) i brak faceta jest dla mnie mało odczuwalny, przyzwyczaiłam się, bo zawsze tak było. Jeśli będę sama, trudno... nie mam zamiaru szukać na siłę, po to tylko, żeby kogoś mieć.
Moim głównym problemem jest najbliższa rodzina, z którą mieszkam. Codziennie dyskutują i żartują a raczej dogryzają mi właśnie z tego powodu, że nikogo nie mam. Zdaje się, że ich to bardziej martwi niż mnie. Wcześniej próbowałam ucinać dyskusje ale to staje się nie do zniesienia. Ciągle prawią te swoje mało przydatne dla mnie mądrości. Z każdym dniem mam na ten temat coraz większą alergię i po prostu wychodzę, gdy znowu zaczynają o mnie rozmawiać. Jakich mam użyć argumentów, słów, żeby wreszcie przestali się wtrącać w moje życie, wybory i je komentować?! Mam wrażenie, że pomoże jedynie niespodziewana i nagła wyprowadzka z domu, pewnie w końcu to usamodzielni mnie i uniezależni psychicznie i fizycznie... Przez 5 lat studiowałam w innym mieście, gdy mieszkałam bez rodziny, czułam się bardziej szczęśliwa i zadowolona z życia, miałam wrażenie, że wtedy zyskałam o wiele większą pewność siebie, byłam bardziej spontaniczna, zadowolona z życia, przy wyborach nie kierowałam się niczyją opinią, słuchałam własnego wewnętrznego głosu a teraz znowu to ubezwłasnowolnienie...
Ale Ty pewnie dobrze o tym wiesz. Rozumiem Twoją złość, poniekąd sama coś takiego czasem przeżywam. Nie mogę się doczekać kiedy wyjadę na studia, zacznę żyć swoim życiem. Choć trochę się boję, że i tak wrócę z niepoukładanym życiem... No ale nieważne.
Wracając do tematu, może wlaśnie kontra w formie żartobliwej pomogla by tu autorce tematu?? Również wyprowadzenie się "na swoje" ma sens i dobrze rokuje. Tak, czy inaczej nie ma sensu się przejmować takimi docinkami, trzeba żyć wedle wlasnych zasad, a w tedy będzie można mówić o szczęściu, bo chcemy je mieć dla siebie, a nie dla innych.
) a ja miałam to gdzieś, byłam młoda, studiowałam w wielkim mieście, robiłam karierę, podróżowałam po całym świecie..... widziałam, że trochę ich to boli 
Mi także ciągle wspominają o tym, że jestem sama. Tzn w moim przypadku jest tak, że miałam kilku poważniejszych chłopaków, ale moim rodzocom przeszkadza fakt, że nie mam narzeczonego czy tam męża. Bo moje koleżanki wyszły już za mąż. Wkurza mnie to, bo mają do mnie pretensje jakbym robiła im to na złość. Ojciec ciągle wspomina o wnukach. Np robił barierkę na schodach i rzuca tekst: "Szczebelki muszą być bliżej siebie, bo dziecko wypadnie, o ile kiedykolwiek będę miał wnuki bo się nie zapowiada." Przez chwilę myślałam, że sam wypadnie przez te szczebelki. Zachowuje się tak jakby dziecko, było kwestią pójścia do sklepu. Chyba bardziej byliby zadowoleni gdybym w wpadła np w liceum. A ja bardzo uważałam, a oni sami mi powtarzali abym nie robiła głupstw. Tylko teraz ciągle mówią mi o wnukach, szczególnie ojciec. 
Dzieci też już na pewno się nie dorobię, bo kiedy? Problemem jest jeszcze to, że mieszkam na wsi i tutaj niedługo będę starą panną. Nie mam zamiaru się wyprowadzać, bo mam tu pracę i domownicy mi nie dają w kość.