facet i jego huśtawki- zaangażowanie i wycofanie się

Przepraszam, że napisze tak dosadnie... ale napisze co ja osobiście sadzę o takich sytuacjach...
Mi osobiście szkoda byłoby czasu na tak chwiejnego emocjonalnie faceta. Związek ma przynosić poczucie bezpieczeństwa, spełnienia, oparcia i miłości. Gdy nie ma tego wszystkiego, to czy można nazwać to związkiem? Według mnie, on przyzwyczaił się do tego, że "jesteś gdzieś blisko" a on może sobie wybierać kiedy chce, a kiedy nie chce. Ja bym mu rozwaliła ten "poukładany świat" i powiedziała "do widzenia", ale nie jako "przerwa w związku" tylko tak ostatecznie. Może wtedy by się ocknął, jeśli on w ogóle wie czego chce od życia.

Byłam w poważnych związkach, ale tego czego brakowało w nich to miłości. Więcej w nich było przyjaźni i przyzwyczajenia, przez co oboje się wypalaliśmy. Ja się dusiłam w nich, nie potrafiłam ich kochać-chociaż ich szanowałam, lubiłam, byłam przywiązana. Moim problemem było to, że zakochana byłam w wieku 17 lat- trwało to do 20 roku życia. Byliśmy zbyt młodzi, aby podejmować poważne decyzje. Każde z nas miało inne drogi w życiu. Później niestety przez 7 lat nie poczułam nic głębszego do żadnego mężczyzny. Najpierw zmieniałam ich po 3 miesiącach, później brakowało mi stabilizacji więc weszłam w związki, gdzie mężczyzna robił wszystko dla mnie, a ja bez miłości nie mogłam dać mu tego na co zasługiwał. Po rozstaniu z nim miałam jeszcze jakieś lekkie zadurzenia w mężczyznach- ale chwilowe. Wtedy pojawił się on. Wzięło mnie jak jasna cholera- to było to na co czekałam. Najpierw wielkie wow, oboje nie mogliśmy się sobą nacieszyć. Potem zamieszkaliśmy razem, ale tutaj górę wzięła rzeczywistość. Ja po trzech kierunkach studiów utrzymywałam się jedynie z pisania prac mgr. Kolejne rozmowy kwalifikacyjne nie przynosiły skutku. Byłam załamana, a on zaczął się wtedy wycofywać. W końcu nie wytrzymał i powiedział, abym odeszła. Te zamieszkanie razem było zbyt szybkie- postąpiliśmy tak, ponieważ mój rodzinny dom tak naprawdę nie jest moim domem- mam bardzo neurotyczną matkę, która mnie wyrzuca praktycznie co dwa tygodnie. Spakowałam się w jedną noc i wyniosłam. Nie jadłam trzy dni, nie spałam trzy dni. Byłam całkowicie nie przygotowana na taki cios. Na słowa, że on już mnie nie kocha, że seks to był jedynie z fizycznej potrzeby, że wszystko się wypaliło. Postąpiłam głupio- poprosiłam, abyśmy spróbowali od nowa i tak minęły trzy miesiące w których on a to milczał, a to mówił mi, że nie może mi dać nic więcej i to go wkurza. W końcu poprosił o zawieszenie, bo jak twierdził, wie, że nie jestem kobietą jego życia, ale nie wie co ma robić. Ja wtedy się otrząsnęłam. Wróciłam na swój tajski boks- to mi dało siłę i już pogodziłam się z myślą, że to koniec. Wtedy nagle zaczął pisać, na spotkaniu powiedział, że jednak mnie kocha, że zrozumiał i trzeba dbać o związek oboje. Po tym czasie było wszystko tak powinno być w związku. Aż do teraz. Wiem, że niektórych może to wszystko przerastać- założyłam własną działalność, ale idzie jak po grudzie, nadal piszę prace mgr nocami, przez co jestem ciągle zmęczona, smutna. Muszę się wyprowadzić, bo sytuacja w domu jest zbyt napięta, ale zarabiam jedynie tyle, aby pokryć koszty. Napisałyście całą prawdę, ja rozumiem, że to byłoby najlepsze dla mnie wyjście, bo spalę się totalnie. I jak do tej pory potrafiłam zawód miłosny opić butelkami wina, dobrym filmem i wyrzucić w tą noc telefon do faceta, aby nigdy więcej nie odpowiedzieć na zaczepki. Tak teraz nie potrafię. I jak dotąd napisałabym o nim- "Piotruś Pan" i zajęła się sobą, tak teraz nie potrafię. Wiem, że nikt mi nie pomoże, tylko mogę sama to zrobić. Pisanie do Was jest też trochę pisaniem do siebie. Spojrzeniem z boku, nazwaniem swoich uczuć. Bo głowa może stwarzać różne fatamorgany- moja zakodowała sobie, że Pan Ł. jest do mnie bardzo podobny, że odczuwamy siebie bardzo, że jest moim wypełnieniem, tam gdzie ja mam jakieś wyłomy i odwrotnie. Ale to tylko szalona głowa pewnie- brakowało mi miłości, uczucia przez wielką literę pisaną. Brakuje mi dziecka, domu i kochającego męża- więc fatamorgana podsunęła mi jego idealny obraz. Tylko, że to mój obraz i niewypełnione potrzeby.....