Problem z byłą...

Dziękuję Ci bardzo za odpowiedź. To nie tak, że mąż zrezygnował z syna. Myślę, że to poprostu chwilowe załamanie, bezradność. Wiem, że bardzo kocha małego i mocno to przeżywa. Ostatnio to nawet boję się ruszać ten temat, bo widzę, że przestał chcieć rozmawiać o tym. Ale myśli o tym. Ja zupełnie nie wiem jak mu pomóc dlatego tu poprosiłam o radę. Nigdy nie miałam do czynienia z taką sprawą. Co moglibyśmy osiągnąć idąc do tego kuratorium? Powiedz mi proszę. A jeśli chodzi o wezwanie policji to mąż to rozważał ale tak jak powiedziałam to byłaby kolejna trudna sytuacja dla małego. Kolejna wojna mamy i taty. A co do walki z nią... Każda jak dotąd podjęta walka kończy się jej satysfakcją. Ma radochę z tego, że robi nam po złości. Że może być górą. Ona wie, że mąż nie ruszy na nią z widłami że tak to ujmę, bo boi się narazić synka na chore sytuacje i wykorzystuje to. Mam wrażenie, że im bardziej pokazujemy jej, że nam na małym zależy, tym bardziej robi po złości ciesząc się, że nam pokazała kto tu rządzi. Wciąż nie może pogodzić się z tym, że on ją zostawił a już najbardziej boli ją nasze szczęście, bo ona wciąż jest sama. Może gdyby kogoś miała byłoby inaczej. Jest jak jest. Tylko dlaczego ma cierpieć dziecko przez jej chorą, urażoną ambicję. Powiedz proszę, co daje takie zgłoszenie w MOPS? Jakie są tego następstwa? Co możemy zyskać? Dziękuję z góry ogromnie.

Wiesz, to wszystko jednak nie jest takie proste. gdy toczyła się sprawa rozwodowa mąż o wszystkim poinformował sąd, opowiedział różne sytuacje, włącznie z tym, że synek głośno deklarował, że chce być z tatą a nie z mamą. I jakoś nikt się tym zbytnio nie przejął. Odrzucono nawet wniosek męża o badania w rodzinnym ośrodku. I co? Kurator też był u nich ale zrobiła na nim dobre wrażenie i była bardzo chętna do współpracy . Jest wspaniałą aktorką. Powiem szczerze, że mąż dał mi do przeczytania pismo jakie wystosowała wówczas do sądu. Gdybym nie znała całej sytuacji to wierzcie mi, stałabym po jej stronie. Czytając to pismo można się wręcz popłakać nad jej losem. Więc co zmieni kolejna wizyta jakiegoś człowieka??? Znów odegra rolę cudownej matki jakże troszczącej się o dziecko. Słowo przeciw słowu. A ja? Mnie jest zwyczajnie wstyd się w to mieszać. Zobacz jaka to banalna sytuacja: obecna żona mówi be o poprzedniczce. Toż to naprawdę żałosne. I właśnie dlatego jesteśmy tacy bezradni. Bo ona i tak obróci kota ogonem a z małym robi co chce. A gdyby ktoś chciał z dzieckiem porozmawiać to nie wiem, czy coś z niego by wyciągnął. przeszkolony jest, że o mamusi musi mówić, że jest lepsza od taty, bo inaczej go wezmą do domu dziecka. Tak nam powiedział przy którejś wizycie i on teraz się boi tego domu dziecka. Także mamusia czasu nie marnuje. Czy wciąż myślisz, że mamy szansę coś zmienić?....

Nie pytajcie się co nią kieruje, bo na to pytanie jest bardzo ciężko odpowiedzieć.
Miałam kiedyś prawie że identyczną sytuację w rodzinie.
Więc Moniko namawiaj męża do walki o dziecko, bo ono tylko u ojca będzie miało normalny dom i bezpieczny. Była żona odgrywa rolę cudownej matki, ale znajdą się ludzie, którzy się na niej poznają. A czy macie dowody, że żona zabrania widywania się z dzieckiem?
Wytłumacz mężowi, że dziecko będzie tylko przez chwilę cierpiało, ale potem będzie miało porządny dom. Warto wiec troszkę po cierpieć. Naprawdę musisz go do walki namawiać, bo podejrzewam, że ona nie traktuje dobrze tego dziecka (naprawdę wiem co piszę), tylko traktuje go jak kartę przetargową.

Witaj monika.

Mam pytanie: czy to Ty byłaś powodem ich rozwodu?

Pozdrawiam.

Moniko, uświadom mężowi, że przemoc psychiczna jest o wiele gorsza niż fizyczna, bo siniaki znikają błyskawicznie w porównaniu do ran na psychice, więc musicie działać pędzikiem. Mały i tak już ma zwichrowaną psychikę, i będzie was czekał ogrom pracy... Ja trzymam kciuki.

Co to znaczy że się właśnie kończyło? Jeśli sprawa była już w sądzie, a między Wami coś się zaczynało, to ok., dla mnie jest to zrozumiałe ale jeśli facet spotykał się z Tobą ZANIM sprawa trafiła do sądu to w umyśle jego byłej żony jesteś i będziesz kochanką, która rozwaliła jej małżeństwo. Niestety.

Podział na życie PRZED i PO rozprawie może wydawać się śmieszny, ale z punktu widzenia tamtej kobiety jest całkiem logiczny - sprawa w sądzie to taki Rubikon...

Wyluzuj, nie wiem skąd ta ekscytacja.
Zabawne, nie zaatakowałam Cię, zapytałam zupełnie spokojnie, niejako rozwijając pytanie żyworódki. KWestia okoliczności, w jakich się Twój mąż z żoną rozstawał jest bardzo istotna - ponieważ rzutuje na jego relacje z dzieckiem, niestety.

Mnie kompletnie nie interesuje Twoja moralność - po prostu, jeśli Wasza ex ubzdurała sobie, że jesteś winna jej rozstania z mężem, to nic na to nie poradzisz, bo to tkwi w jej głowie i zapewne dlatego odgrywa się w taki sposób na Tobie i Twoim mężu. Skoro zaczęłaś się spotykać z tym facetem gdy rozwód był w toku, to przynajmniej jeden argument przeciwko Tobie, który była może wyciągać, odpada (czyli: nie chcę, aby ta ***, która rozwaliła mi małżeństwo, stykała się z moim dzieckiem).

Sądzę, że ma przypływy uczuć macierzyńskich, gdy jej wygodnie. Gdy niewygodnie - nie widzi problemu żeby podrzucać dziecko tej jędzy czyli Tobie

Próbowaliście rozmwiać z psychologiem dziecięcym? Poradził Wam coś?

Moniko, zastanawia mnie jedna rzecz, a mianowicie to, że to Ty bardziej jesteś zainteresowana "załatwieniem" tej sprawy niż Twój mąż, a przecież to do niego należy inicjatywa w tej sprawie. Pytanie, dlaczego... Czy jest mu tak wygodniej? Nie chce? Boi się? A jeśli tak, to czego się boi?

Co do rozmowy z psychologiem, to uważam, ze powinniście pójść tam obydwoje i może Twój mąż powinien usłyszeć dokładnie to, co napisałaś w powyższym poście - plus komentarz psychologa.

Monika, pytałam, bo chciałam wiedzieć, czy zachowanie byłej żony Twojego męża mogło być wynikiem tego, że byłaś przyczyną rozpadu ich małżeństwa. Ale wyjaśniłaś już to w rozmowie z batszebą.

Oczywiście, że nawet gdyby tak było, to dla dobra dziecka nie powinna w tak perfidny sposób ograniczać jego widzeń/kontaktów z ojcem. Ale bardziej zrozumiały byłby dla mnie motyw jej postępowania. Bo: rzuciłeś mnie dla innej, nie myślałeś wtedy o dziecku, a teraz udajesz dobrego tatusia, nie chcę aby obca kobieta miała swój udział w wychowaniu synka.
Czyli wyładowywanie gniewu, frustracji, żalu, porzucenia itp.

Sposób w jaki ta matka szafuje uczuciami synka, jest nie do przyjęcia.
Powyższe wymienione uczucia targają nią chociaż rozpad małżeństwa nastąpił pomimo braku Ciebie w tamtym momencie.
Jest wściekła, że jej były mąż ułożył sobie życie z inną kobietą.

Wiesz, po tym co opisujesz, z kolejnych Twoich postów jawisz mi się jako kobieta ciepła, pełna uczuć nie tylko dla swojego dziecka, ale również dla dziecka męża. To bardzo dobrze o Tobie świadczy, bo nie robisz różnicy w traktowaniu Waszego dziecka i jego. Jest Ci bliskie, poprzez związek z jego ojcem.
Chłopak ma fajną...macochę.
Wybacz, ale nie znam innego określenia.

Fakt, ciężka jeszcze droga przed Tobą o stworzenie normalnych stosunków z byłą żoną, skoro ona nie chce/nie zależy jej na kontaktach synka z ojcem.
Bo jak piszesz, to chciałabyś uniknąć rozgłosu, ingerencji władz - tu Cię popieram, bo to ostateczność.
Tak, zasięgnij rady psychologa, a mąż powinien zrozumieć, że to konieczność w rozwiązaniu tego problemu.

Pozdrawiam cię serdecznie.

Żyworódko - dziękuję Ci bardzo za Twoje słowa. Staram się traktować małego jak najlepiej, bo patrzę na niego przez pryzmat swojego dziecka. Zawsze myślę na zasadzie : a gdyby moje dziecko było w takiej sytuacji. Fakt, że jestem świeżo upieczoną mamą, bo maluszek ma dopiero 9 m-cy i całkowicie mi rozum odebrało na jego punkcie , ale przecież każda mama powinna dla swojego dziecka chcieć jak najlepiej. Okazuje się jednak, że nie każda... Mały jest w tym wszystkim najbardziej pokrzywdzony, bo od niego tu nic nie zależy. To dorośli skomplikowali mu życie a teraz jeszcze osoba najbliższa - mama - która powinna być dla niego oparciem, robi mu w głowie takie coś. Szkoda słów. Wiesz, w tym wszystkim zastanawia mnie jedna rzecz, to że w naszym kraju matka może być najgorsza, może dziecku robić krzywdę ale żeby ktoś zechciał się tym zainteresować to musi się stać prawdziwa, fizyczna tragedia. Że nie ma metody na taką cwaniarę, bo nikomu się nie chce tyłka ruszyć. Bo jak inaczej wytłumaczyć odrzucenie wniosku mojego męża o badanie chłopca w rodzinnym ośrodku. Bo Pani sędzia nie widziała potrzeby.
Myszeczka.
Na wszystkie pytania, które mi zadałaś powinien raczej odpowiedzieć mój mąż. Nie wiem, czy mnie wypada, bo to nie ja z nią żyłam. Ale jak się domyślasz mąż opowiadał mi o swoim małżeństwie, o tym dlaczego chciał rozwodu. Powiem Ci, że kiedy poznałam mojego męża, to pomimo, że był już w trakcie rozwodu wciąż stawał na baczność kiedy do niego dzwoniła. Musiałam się porządnie wkurzyć aby zaczął wreszcie uwalniać się od myśli, że ona nadal nim rządzi i wyznacza zadania. Przez całe małżeństwo ona tylko rozkazywała a on latał i robił. Dla przykładu : "dziś posprzątaj dom, umyj kafelki w łazience, rozwieś pranie, połóż dziecko a ja jadę do miasta." Pamiętam mój pierwszy wyjazd z mężem. Cały czas pytał mnie czy podoba mi się miejsce, otoczenie, czy dobrze wybrał. Aż wreszcie mnie zdenerwował tym upewnianiem się co godzinę i zapytałam o co mu chodzi, przecież jest super, wszystko mi się podoba, a najważniejsze, że jesteśmy razem, to nie mógł tego pojąć. Tego, że jestem ze wszystkiego zadowolona. Bo ona nigdy nie była. Gdziekolwiek by nie jechali zawsze było żle. Bo czemu tu a nie tam, a jak tam to czemu nie tu....Chore. Podobno w domu nic nie robiła, on sprzątał, prał a ona i tak zarzucała, że nie jest zrobione tak jak trzeba. Super nie? I wierzę, że tak było bo kiedy zamieszkaliśmy razem to zawsze kiedy brałam się za sprzątanie czy cokolwiek innego on się zrywał i zabierał mi z rąk robotę w takim pośpiechu, jakby nie wiem co się stało. Długo trwało zanim go nauczyłam, że nie jest w domu niewolnikiem i że ja też coś robię. Że robimy razem. Że każdy ma obowiązki, nie tylko on. Teraz jest już dobrze, kiedy za coś się biorę to nie zrywa się w popłochu tylko pyta, czy trzeba mi pomóc. Do dziś, choć minęło tyle czasu nie może się przyzwyczaić, że codziennie ma podany obiad. Cieszy się tym jak dziecko, aż mnie czasem rozbawia.
A co do traktowania ich synka. On małego woził do przedszkola, odbierał, potem zajmował się nim, wieczorem kąpał i kładł spać. Co robiła ona? Spała, oglądała seriale, jezdziła do miasta pochodzić po sklepach. A jeśli chodzi o miłość do synka dam Ci tylko jeden przykład, bo myślę, że wystarczy. Kiedy mały miał dwa latka dostał nagle w środku nocy gorączki, prawie 40 stopni. Tracił przytomność. Mąż kiedy wpadł w panikę usłyszał tylko od szanownej mamy : to jedz z nim do lekarza. I mama wróciła do łóżka aby kontynuować spanie. Mąż ubrał małego, wsadził w samochód i popędził na pogotowie. Po drodze dostał tylko jednego sms a od żony, cztery słowa: "PO DRODZE KUP FAJKI". Koniec cytatu......Dziecko półprzytomne w foteliku a on ma iść po fajki....Widziałam tego smsa na własne oczy, bo jeszcze kedy się poznaliśmy mąż miał go w telefonie. Kiedy zapytałam dlaczego, powiedział, że trzyma go, bo za każdym razem kiedy nachodzą go wyrzuty sumienia, że może źle o niej myśli, że może ona nie jest taka zła, to czyta sobie tego smsa... Czy którakolwiek matka położyłaby się spokojnie spać? Czy w głowie byłoby jej to, że nie ma fajek na rano?  Dziewczyny, chciałabym wiedzieć, co Wy myślicie o takiej sytuacji?... Jak Wy to widzicie?....Bo ja myślę o niej jak najgorzej i nie potrafię inaczej. Przykro mi...
Mam nadzieję Myszeczko, że odpowiedziałam Ci na pytania wystarczająco. Napisz proszę co myślisz a przede wszystkim proszę Cię powiedz mi, dlaczego zadałas mi takie pytania. Pozdrawiam.

Batszebo jakbyś zgadła. Mój mąż już kilka razy powiedział, że mały wiele już rozumie a za chwilę będzie jeszcze starszy i wówczas sam kopnie ją w tyłek i przyjdzie do niego. Tylko ja się jednak boję o to, jak to wszystko co jest teraz się na nim odbije. I jak przez ten czas zanim mały podrośnie ona zdoła go zmanipulować i nastawić przeciwko nam.

Dziecko jest izolowane od ojca, prawie nie ma z nim kontaktu .. a teraz ma jeszcze stracić matkę? Najbliższą mu osobę? Wg mnie tylko psycholog dziecięcy może tu pomóc.

Autorko: piszesz że nie zauważyłaś aby dziecku działa się z nią krzywda - więc nie rozumiem, jak matka może chcieć drugiej matce zabrać dziecko..
Przepraszam za szczerość ale podejrzewam że równie "pikantne" historyjki jak Ty o niej mogłaby napisać o Tobie i Twoim mężu tamta kobieta.

No dobra, ale autorka wyjaśniła, że nie rozbiła tamtego małżeństwa, więc nie wiem, jakiej pikanterii można się tu doszukiwać...

Dodam, że znam podobną historię - ISTNIEJĄ KOBIETY, KTÓRE NIE NADAJĄ SIĘ NA MATKI - finał był taki, że chłopak bodajże w wieku 16 lat na sądownie (na własne życzenie) przeszedł pod opiekę ojca...  I wierzę w historię o fajkach i zerowym zainteresowaniu chorobą dziecka - w tamtym przypadku mamusia (przy opiece naprzemiennej) potrafiła odstawić do taty syna jesienią w klapkach podomowych, koszulce i bluzie... sama sypiała do południa a dzieciak odgrzewał żarcie w mikrofali. Alimenty otrzymywała odpowiednie i to na czas, więc nie było tak, że składała grosz do grosza

Kochane moje dziewczyny. Siedzę i sobie ryczę. Godzinę temu zadzwonił z pracy mój mąż, że nie ma dziś za bardzo co robić i wróci wcześniej. No i tak sobie chwilę gadaliśmy i nie wytrzymałam. Powiedziałam, że chcę porozmawiać i.... rozmawialiśmy godzinę. Teraz wiem, dlaczego mąż odpuścił. Po pierwsze dlatego, że czuł się bezradny a po drugie dlatego, że każda wizyta małego niosła za sobą jakieś problemy z ex i często ta nerwowa atmosfera przekładała się na nas, nieraz były sprzeczki. Powiedział, że jest w jego życiu nareszcie tak dobrze, że za nic w świecie nie chciałby abyśmy się kłócili i żeby to się miało popsuć. Jeszcze jedna sprawa to ta, że nie chce mieć żadnego kontaktu z ex, że ma dość tych wojen i jej samej.....Bo my się kłócimy a małego ona i tak i tak nie daje.... Powiedziałam mu to wszystko o czym tu z Wami rozmawiałam. Długo rozmawialiśmy. Obiecaliśmy sobie, że postaramy się zdystansować do tego żeby nie odbijały się te nerwy na nas i...... pójdziemy wszędzie gdzie tylko można pójść, na policję, do MOPRu, do kuratora, psychologa a nawet samego pana Boga ale nie zostawimy małego. Nawet jeśli efekty naszych działań będą marne, to jedno osiągniemy napewno. Damy małemu poczucie, że nam na nim zależy. Żeby wiedział, że tutaj zawsze jest dla niego miejsce. Że tata ma nową rodzinę, ale on jest jej ważną częścią. Czuję się, jakbym była lżejsza sto kilo! Przez samo to, że ruszyliśmy ten temat, że spokojnie o tym porozmawialiśmy, że wiem co siedzi w głowie mojego męża.... A najważniejsze jest to, że pierwszy krok zrobimy dzisiaj. Postanowiliśmy, że mąż pojedzie do przedszkola zanim dotrze tam mama i jeśli mały będzie chciał, a jestem tego pewna, to przywiezie go do nas. Wiem, że będzie cholerna wojna, już to widzę.Dostanie szału, że się jej sprzeciwiliśmy ale mam to gdzieś. Najważniejsze, że mały będzie cały dzień z tatą. I poprosiłam męża aby spróbował z nim porozmawiać i nagrywał tę rozmowę. Wiem, że dziś zakończy się spokojny czas a zacznie się krwawa jatka ale trudno. Musimy to wytrzymać. Nasz święty spokój nie jest tu najważniejszy. Nie ma takich słów, którymi mogłabym Wam podziękować. Batszebo, Myszeczko - poruszyłyście ziemię . Kocham Was.

I wizyta małego dziś się nie powiodła . Nie było go dziś w przedszkolu. Trudno. Następnym razem.
Żyworódko kochana. Małego do tego przedszkola zapisał mąż. Przez dwa lata to on go woził i odbierał i to jego panie znają lepiej jak mamę. Bo ona się tam pojawiła dopiero gdy się rozstali i musiała zacząć go wozić. A co najważniejsze, mąż nie jest pozbawiony praw rodzicielskich, więc na jakiej podstawie pani miałaby nie dać dziecka rodzicowi?

W tej kwestii Żyworódka ma rację. Musicie najpierw się dowiedzieć czy Twój mąż może zabrać dziecko z przedszkola. Zróbcie tak: niech Twój mąż napisze wiadomość, że syna zabiera na weekend i niech czeka na reakcje. Jeśli zabroni, niech wezwie policję. Gdy przyjadą niech pokaże orzeczenie z sądu, że na weekendy może zabrać dziecko, a mama to utrudnia. Wtedy mama na pewno odda dziecko mężowi na weekend. Jeśli dalej nie będzie chciała tego zrobić, to Twój mąż idzie na komendę z tymi funkcjonariuszami i pisze na byłą żonę zeznanie. Potem może ją oskarżyć, że utrudnia wam widzenia. Ale jeśli bez wiedzy matki mąż zabierze dziecko to może mieć kłopoty i tylko wam to zaszkodzi. Musicie grać z jego byłą żoną w otwartą wojnę. On się pewnie boi swojej byłej żony dlatego bądź przy nim i mu tłumacz, że tak będzie najlepiej dla dziecka.
I nigdy, ale to nigdy o to się nie kłóćcie! On musi mieć w Tobie oparcie. Razem wam się uda.
I ja się ogromnie cieszę, że mogłam pomóc. Bardzo się cieszę, że Twój mąż ma taką wspaniałą żonę i jego horror z byłą się skończył. A sprawa z synem skończy się szybciej niż myślisz, bo z tego co widzę to była żona już nie panuje nad sytuacją.

Dziewczyny.
Nie napisałam Wam najważniejszego. Mąż ma przysądzone widzenia w weekendy oraz w środy. W wyroku jest jasno napisane, że w środy odbiera małego z przedszkola i wieczorem odwozi do matki. Dlatego o tym pomyśleliśmy. Nic poza prawem, wiem, że to by nam zaszkodziło. Ona nam zabrania teraz odbierać małego a mąż słucha, bo jak piszecie, nie potrafił się jej przeciwstawić. A ja myślę, że czas najwyższy.

Żyworódko i masz absolutną rację. Właśnie na tym też polega problem, że mąż ma prawo odebrać go z przedszkola a nie robi tego bo..... no właśnie, bo..... Bo chyba wciąż ma zakodowane w głowie, że to ona rządzi. Kiedy napisał do niej, że odbierze go jak zwykle w środę, ta zadzwoniła i nawrzeszczała, że absolutnie nie, bo ona sobie nie życzy itp itd... No to nie odbiera już trzeci miesiąc. Wytłumaczcie mi dlaczego? Bo ja już nie mam do tego siły. Mnie by gówno interesowało co ona sobie życzy i odebrałabym chociażby dlatego, żeby pokazać, że nie ona tu wyznacza widzenia a dziecko to nie jej własność. A on nie. Zabroniła, to on nie jedzie. Bo on ma dość jak to mówi wojen z nią, chce się odciąć. Tylko że w ten sposób moim zdaniem odcina się ale od syna a ją tylko upewnia w tym, że może robić co chce. Wczoraj powiedziałam mu, że uważam, iż ta sytuacja to w dużej mierze jego wina, bo nauczył ją i dalej uczy, że ona rządzi a on słucha. A w wyroku Żyworódko jest napisane, że przejmuje dziecko w każdą środę od godziny 15.00 z miejsca, w którym przebywa dziecko. I ustalone było, że jeśli jest w przedszkolu to z przedszkola. Zresztą w środę o 15 to mały normalnie jest w przedszkolu bo ona kończy pracę o 15.30 więc nawet nie ma innej opcji aby o 15 wziął z innego miejsca niż przedszkole. Tylko co z tego. Po naszej ostatniej rozmowie we wszystkim mi przyznał rację.... tylko minęło kilka dni i już widzę, że znów temat cichnie. Niby na gorąco po rozmowie pojechał do przedszkola ale chyba na tym będzie koniec. Bo kiedy wczoraj zapytałam co robimy dalej, usłyszałam, że już się wszystkie wojny uspokoiły, i on jest szczęśliwy że jej nie widzi, nie słyszy i ma od niej spokój i nie chce wracać do tego, żeby znowu mieć z nią do czynienia..... Rozumiem, że zniszczyła mu kawał życia, rozumiem, że nie chce na nią patrzeć ale nie rozumiem, że gotów jest ponieść taką cenę. Zabrzmi to źle, ale przez te 3 miesiące ja też odetchnęłam z ulgą. Bo zniknęła i mamy faktycznie spokój. Czasem myślę, że najlepiej by było, aby mały nie istniał.... Ale istnieje i ja nie mogę o tym zapomnieć. Myślę, że zostawić go za cenę własnego spokoju i uwolnienia się od niej to jednak nie jest ok. Tak nie robią przyzwoici ludzie. Mnie poprostu żrą wyrzuty sumienia. I już nie wiem, czy powinnam dalej ciągnąć ten temat, czy dać sobie wreszcie spokój....... Nie wiem co mam robić. Jak postąpić aby zachować się właściwie.... Ryczeć mi się chce....Ale kiedy zostawiłam ten temat na te 3 miesiące, nic nie robiłam, nie pytałam męża o małego to nie czułam się z tym dobrze. Jakaś jestem chora.... sama szukam sobie problemu. Nic już nie wiem. NIC.

No, teraz jest jasność sytuacji - musisz dokładnie precyzować to, co wynika z dokumentów.
Faktycznie, z Twojego męża jest zawalidroga.
Ty wołasz hetta wio, a on stoi w miejscu.
Ale i tak szczęśliwie sobie żyjecie (poza tym problemem) - to się liczy.

Tak sobie myślę, że mąż mógłby wypisać Ci tak odręcznie coś w rodzaju upoważnienia/pełnomocnictwa do odbioru dziecka z przedszkola w środy.
Należy wpisać Twoje dane osobowe (nazwisko i imię, adres zamieszkania, stopień pokrewieństwa - w Twoim przypadku jako obecna żona ojca dziecka) i przekazać do dyrekcji przedszkola. Oczywiście mąż musiałby osobiście z takim pismem wystąpić.
Przecież i tak to Ty jesteś najbardziej zaangażowana w całą tę sprawę. Mąż mógłby co jakiś czas sam pokazać się w przedszkolu.
Jako przyczynę (gdyby trzeba było ją określić) można podać późniejszy powrót ojca z pracy.

Dlatego takie rozwiązanie Ci sugeruję, ponieważ czasami odbieraliśmy wnuczątka z przedszkola na podstawie takiego upoważnienia.
Taki proceder prawdopodobnie chociaż w części,(w środy) umożliwiłby chłopcu pobyt w Waszym domu.
Należy tę kobietę przechytrzyć. Bez wdawania się w dyskusję poinformować ją, że w środy syn jest po przedszkolu u Was.
Może nie odważy się awanturować w przedszkolu, a jeśli to będą świadkowie.

Spróbujcie.

Ale mów mu cały czas, że razem sobie poradzicie, że ma Ciebie i wszystko się ułoży.;)

Pewnie, że tak zrobi. Myślisz, że moja ciocia tego argumentu w sądzie nie podała jak kuzynka w końcu odważyła się zamieszkać z ojcem i nie być pod dyktando matki?
Ciocia potrafiła nawet skłamać, że wujkowi mówiła, że kuzynka próbowała palić trawkę i wujek podobno powiedział, że dumny jest z córki.;)
Albo wkręcała, że jak kiedyś kuzynka była na noc u ojca to on sobie na imprezę poszedł i wrócił pijany. Lecz sędzina szybko się na niej poznała i psycholog tak samo. Teraz kuzynka szczęśliwie mieszka u ojca i w pierwszy dzień zaakceptowała jego nową partnerkę.;)