chruścik napisał/a:Przepraszam, że tyle nie odpisywałam, ale nie miałam kiedy.
Teraz kończę 2 rok studiów - i właśnie nie wiem co dalej począć, zostać tutaj sama czy wrócić do rodzinnego miasta i tam kontynuować naukę...
Najlepiej być tam gdzie będzie się weselszym i będą ludzie bliscy tobie. Każdy ma ograniczoną odporność psychiczną i gdy mu źle, czuje się samotnie to łatwo wpaść w depresję, niechęć do życia, do ludzi, drażliwość itd. Nie jesteś stworzona by być sama, więc po co się męczyć?
chruścik napisał/a:Kerty - niestety wydaje mi się, że ludzie odbierają mnie jako dość wyniosłą osobę i niedostępna, więc z góry jestem dla niech zimna i nie warta nawiązania jakiś głębszych relacji 
Tekst do Kertego, ale pozwolę sobie odnieść się.
Czy jesteś taka jak opisujesz? Tego nie wiem, ale nie wydaje mi się. Zastanów się jakie są twoje dobre cechy, za co jesteś lubiana, doceniana. Twoje dobre cechy są twoją siłą, tym co musisz wiedzieć. A ty patrzysz na to jak mogą widzieć inni ciebie, negatywnie. A negatywnie, bo jesteś sama. Nie każdy to dusza towarzystwa, nie każdy łatwo nawiązuje relacje z innymi, nie każdy uśmiecha się często. Za to każdy może próbować. Ponoć jesteśmy tak silni jak najsłabsze nasze punkty. Określ jakie one są i pracuj nad nimi.
Nauka na uczelni to prosta sprawa - dostajesz wytyczne, masz materiał, wiesz co i jak, uczysz się i osiągasz sukces lub porażkę jak się nie uczysz. W życiu owe wytyczne musisz postawić sobie sama, owy materiał do nauki musisz stworzyć sama, a dalej to samo co na uczelni 
Przykładowo - wytyczna - zagadam do kogoś. Materiał - pójście do kina. Nauka - idę do kina, oglądam film i zadaję pytanie komuś jak się film podobał. Wszystko.
Jeśli chcesz możemy nawiązać kontakt choćby internetowy 
