Sąsiedzkie donosy - nasze utrapienie

Nel napisałaś całą prawdę,kiedyś w bloku gdzie wcześniej mieszkałam ludzie zyli ze soba jak jedna wielka rodzina,zgodna rodzina dzisiaj są wszyscy dla siebie wrogami...
mysle że wszystko to można za wdzięczyć zazdrości...
ja pochodze ze wsi,więc jak istniały PGRy wszyscy mieli prawie taką sama sytuację,potem jak zaczęło sie komuś lepiej powodzić to już było ale,a teraz?teraz to jeden drugiego sprzedałby za pare groszy
na wsi kablowanie na sąsiadów jest normalne,bo ludzie nie mają co ze soba zrobić,w mieście może mniej zauważalne bo tam jednak większość ma jakieś zajęcie

Ech Nel, te czasy odeszły w zapomnienie... teraz to ciężko znaleźć przykłady takiej sąsiedzkiej przyjaźni, ale się zdarzają, czytałam nawet ostatnio o tym artykuł LINK (interia360.pl) ja jak przeprowadziłam się do innego miasta, a że nie mogę usiedzieć na jednym miejscu, to upiekłam placek i poszłam się bratać z sąsiadami. Bo to w sumie najbliżsi ci ludzie, wiec warto z nimi żyć w dobrej komitywie no i żeby nie dochodziło do sytuacji takich donosów

jedno jest pewne zmieniły się czasy -zmieniły się stosunki międzyludzkie...kiedyś ludziom było gorzej,wielu rzeczy brakowało i jakoś sobie pomagali,teraz faktycznie chyba panuje zazdrość i pewnie też stąd się biorą takie a nie inne ludzkie zachowania.sama mam przyjaciół którzy musieli zmienić mieszkanie przed sąsiadów którym wszystko przeszkadzało i co rusz wzywali policje ,ponieważ nawet tupanie obcasami uważali za zakłócanie spokoju- to już jest chamstwo straszne i wręcz debilizmy i tego nie popieram,osobiście uważam że jeśli się coś do kogoś ma to trzeba samemu się odezwać i zwrócić uwagę ,porozmawiać a nie donosić.

To, co piszecie jest prawdą, ale te czasy dawne, czasy komuny miały swą ciemną stronę relacji sąsiedzkich: donoszenie.
Nie do skarbówki, a na Milicję. "Starszyzna" którą znam wspomina może i miło tamte czasy, ale jednocześnie mówią, że trzeba było bardzo uważać co się mówi; nie tylko w towarzystwie sąsiadków,ale i najbliższej rodziny bo bywało, że syn wydawał ojca, brat brata.
Zatem kolorowo wcale nie było.

Teraz ,Catwoman jest nie lepiej powiedziałabym gorzej i to pod każdym względem.
Mnie osobiście brakuje tamtych czasów .
Nawet jeśli w sklepach brakowało wszystkiego a w domach meblościanki miały po 25lat
Pamiętam nawet taką sytuację ,że cholernie miałam ochotę na banany których dostanie graniczyło z cudem.
Wtedy też to obiecałam sobie ,że gdy ich zakup stanie się możliwym kupię całe kilo i tak się objem aż pęknę.
Cóż,moje rozczarowanie było ogromne gdy je kiedyś tam w końcu kupiłam, ponieważ okazało się że zupełnie mi nie smakują !
Tak samo jest z obecnymi czasami...przesiadując z koleżankami żyłyśmy opowiadaniami o zachodzie i tamtejszych cudach,słodyczach wypełniających półki sklepowe i coca coli którą pija się nie tylko od Święta
Moim zdaniem tamte czasy były o wiele bardziej przyjazne,spokojne i ludzie choć nie raz wścibscy ale mniej złośliwi,wredni i egoistycznie nastawieni do wszystkich i wszystkiego.

Dzisiaj za to jak kraj długi i szeroki opływa miłością i sąsiedzkim wsparciem
Mi wystarczy gdy przyjeżdżam raz na jakiś czas w swoje strony aby tej sąsiedzkiej miłości uświadczyć.
Ci sami z którymi jeszcze lat 8 temu miło spędzało się czas, obecnie stali się złośliwcami do granic.

Hm... byłam wtedy nastolatką .... dziś mogę to miło wspominać, bo żadna większa tragedia nie miała miejsca, a sąsiadów mieliśmy sympatycznych.

A jakimi WY jesteście sąsiadami?

Muszę z przykrością przyznać, że mamy tak wrednych jednych sąsiadów, iż Straż Miejska ma już ich dosyć
Kilka dni temu przyszła do nas rozżalona sąsiadka, że znów była u niej Straż Miejska bo sąsiedzi zza płotu dosłownie z prędkością światła donieśli, że palą w piecu plastikami. Sąsiadka (która od lat segreguje śmieci i dba o środowisko) bez problemu pokazała SM czym palili; suchymi gałązkami i mułem, który jak wiadomo na samym początku przez kilka minut palenia (cóż za wychwycone kilka minut!!) jest czarnym kłębkiem, potem zamienia się w normalny dym.

Strażnicy miejscy mają już sami dość tych donosów, bo ci sami ludzie dzwonią jak tylko pies sąsiada szczeka, jak widzą, że ktoś przejeżdża autem i trochę błota spadnie na jezdnię itp.

Na nas niebawem też doniosą- jestem pewna- gdy tylko rozpalimy pierwsze ognisko. Ale postanowiłam, że jeśli tak się stanie, lub jeszcze raz usłyszę od sąsiadów, na których bezpodstawnie donieśli, to pójdę do nich osobiście i porozmawiam.

A ja mam super sasiada...........by go cholera wziela codziennie o 5.23 wypuszcz  psa zeby sie wybiegal do 7 rano..........dluzej nie moze,bo otwieraja Urzad Gminy,ale ten daje mi popalic od 3 lat codziennie swiatek ,piatek i codziennie  szczeka jak oszalaly pod moim oknem......i codziennie nie spie od 5.23 I powtorke mamy o 17 do 23 to samo tylko z ta roznica,ze wszystkich goni i obszczekuje !Ja bardzo lubie zwierzeta,ale nie tego "gnojka' i nie ma  dla moich sasiadow nic strasznego,ze tak zachowuje sie ich pies.....nawet policja nic nie zrobi ,bo pes  potrafi sie schowac ....tylko przed nimi ,Nawet mysle o sprzedazy domu........nie mam juz sily!!!! Poszlam do sasiadow z prosba i blaganiem ,zeby psa spuszczali tak kolo 6.00 ale to ich nie interesuje,bo WOLNOSC TOMKU W SWOIM DOMKU

Kryst54 wolność Tomku... ale cisza nocna trwa od 22.00 do 6.00. Tutaj spokojnie można zainterweniować.

Sąsiadka (żona notorycznie donoszącego, dzwoniącego na SM sąsiada) pewnego dnia udała się do naszej sąsiadki (tej, na którą znów donieśli kilka dni temu) i zwróciła jej uwagę, by umyła sobie okna od jej strony, bo jej to mąci estetykę otoczenia.

Są to zasady współżycia społecznego i ich ewentualne zakłócanie .

Kwestia pieska jest do załatwienia; wystarczy by sąsiad wypuszczał czworonoga 40 minut później. I warto to egzekwować zwłaszcza, że jak wspominałam, cisza nocna jest do godz. 6.00.

Miyoshi a jak Ci zatruwają życie?

Kryst54 poproś zatem pana strażnika, by podjechał o 5.20 i zaczekał.

Kryst54 a masz stopery do uszu?

Tydzień po tym, jak wprowadziliśmy się z chłopakiem do naszego poprzedniego mieszkania, któryś z sąsiadów wysłał maila do naszego najemcy z donosem, że wyrzucamy kiepy za ogrodzenie. Ani ja, ani Boski nie palimy, a dla gości palących zawsze mieliśmy w ogródku porozstawiane słoiki, no ale skoro nowi w bloku się pojawili, to przecież na pewno to była ich sprawka... Jakiś czas po tym, na tablicy ogłoszeń pojawiła się kartka autorstwa pewnej mamy, która prosiła sąsiadów o nieparkowanie na chodniku, bo nie może przejechać z wózkiem. Wcale się nie dziwię; był środek zimy, śniegu po łydki, sama miałam problem, żeby przejść, a co dopiero pchając wózek... Następnego dnia pojawił się odzew od bardzo chamskiego sąsiada, który uznał, że skoro nie może przejechać wózkiem, to ma zawołać supermena, a potem był wywód o tym, jak to dostawczaki zajmują dużo miejsca na parkingu, i dlatego nie ma gdzie stanąć. Było to napisane w tak wymownej formie, że od razu było wiadome, do kogo pije (Boski stawiał auto służbowe na parkingu...). Wtedy się wkurzyłam, napisałam swoją kartkę, gdzie wyłożyłam kawę na ławę, i od tamtej pory mieliśmy poprawne stosunki z sąsiadami.

Mieszkam na typowym blokowisku i co widzę: chordy rozwrzeszczanych dzieciaków biegających po uliczkach. Rodzicom nawet nie ma co zwracać uwagi, bo przecież ich dzieci są najcudowniejsze na świecie i mają prawo do wydawania dzikich okrzyków.

To ja chyba zawsze miałam szczęście do sąsiadów. Mieszkałam do 7. roku życia i w liceum u babci i sąsiedzi wszyscy bardzo sympatyczni, no, może poza jednymi, którzy nie chcieli sprzątać klatki schodowej, jak wypadał ich dyżur, ale żadnych donosów i większych doskoków nie było.
Z kolei jak się wyprowadziliśmy z rodzicami do starego budownictwa i zanim uciekłam w liceum z powrotem, to takich bezpośrednich sąsiadów mam jednych - starsze państwo, pozytywnie nastawieni, nawet sporadyczne imprezy do rana ich nie wzruszały, tyle że... sąsiad jest fantastyczny, a jego żona mega upierdliwa, byłaby idealnym Świadkiem Jehowy .

Inaczej jest w budynku naprzeciwko - mam tam zaprzyjaźnioną fryzjerkę, która jest wielką gadułą i do niej na balejaż to jak na plotki. Tam walczą o wszystko. Awantury o każdy głośniejszy dźwięk, wzywanie policji, jak ktoś używa wiertarki (nie w nocy!), bo spokój zakłóca, kopanie dołków pod właścicielami zwierząt i skargi, że niby agresywne i po klatce bez kagańca biegają - i to jedni na drugich, wiecznie.

  A tu w sumie zabawna historia z cyklu sposób na piekielnego "sąsiada" - przy którym niestety, ucierpiało trochę niewinnych osób.

Jak mówiłam, bezpośrednich sąsiadów w klatce mam dwoje, ale budynek jest duży, środek zajmuje hm... restauracja z dancingami, która organizuje też imprezy okolicznościowe, a po drugiej stronie mieszkań jest więcej. Zebrań wspólnoty trochę jest, właściciel restauracji pojawia się rzadko, bo zebrania dotyczą głównie tego, że nie płaci za wodę, prąd itp. Na razie dla nas konsekwencji to nie miało, ale w końcu zaczęły się powiadomienia, że to musi być spłacone - do całej wspólnoty mieszkaniowej. Jedyne co podobno wspólnota mogła, to zagrozić właścicielowi odcięciem. Jak się pojawił, obiecywał, że spłaci, jakieś tam zaległe zaczął, następne znowu olewał, znowu kłopoty itd., no nic nie docierało.
I nie wiem, na jakiej to jest zasadzie, bo myślałam, że on jako że ma te dancingi, ma prawo do niezachowywania ciszy, zresztą tego aż tak bardzo u nas nie słychać, gorzej po tej drugiej stronie, bo to jest nad niektórymi mieszkaniami. Okazało się jednak, ma prawa takie, jak my. Skończyło się tak, że jak pan dalej nie płacił, a kiedy organizował wesele, punkt 22:00 ktoś z tamtych sąsiadów zgłosił zakłócanie ciszy nocnej, policja przyjechała, wesele zakończone, wszyscy wściekli i słusznie, bo nie mieli pojęcia, że właściciel nie może sobie robić, co chce.

Przykre, bo wyobrażam sobie, co sama bym czuła, gdyby tak zakończyło się moje wesele, ale właściciel momentalnie wszystko opłacił.

Było jednak dobrze przez jakiś czas, a potem znowu zaczął zalegać. Mama rozbawiona podejściem wspólnoty mówiła, że jako kolejny sposób na ogarnięcie właściciela, skoro cywilizowane środki nie działają, wymyślono... atak na ogromny taras przy budynku. Bo taras jest wspólny, a właściciel samowolnie zrobił tam sobie stoliki, parasole - część lokalu na powietrzu. Ciekawe, czy goście tak chętnie będą przebywać przy wiszącym praniu, kobietach opalających się między stolikami na leżakach i biegającej zgrai dzieci.

Pytanie - kto jest piekielnym sąsiadem? Właściciel, czy "my"?
Jak tego słucham, to aż mam ochotę zostać gorliwym uczestnikiem zebrań.

Myślę, że wszystko zależy od częstotliwości. Jeżeli sporadycznie, to mi to nie przeszkadza, zresztą kwestia przyzwyczajenia - nieszczęsne dancingi. Zwracanie uwagi, jeśli ktoś posłucha głośniej raz na dłuższy czas, uznałabym za czepialstwo, chyba że rzeczywiście są ku temu ważne powody - śpiące niemowlaki/małe dzieci, ktoś chory itd. Tylko że naprawdę raz na długi czas.

Takie zwracanie uwagi - jak najbardziej okej. To z czepialstwem było do sytuacji, gdyby ktoś po jednorazowym 'wybryku' z głośniejszą muzyka od razu brał się za jakieś skargi, donosy, nie wiem, co można w takiej sytuacji zrobić, w każdym razie od razu coś drogą oficjalną, zamiast właśnie normalnie przyjść poprosić.

Z drugiej strony - hałasy mogą być różne. Ja pod tym względem nie miałam problemu z sąsiadami, więc przy grze na pianinie też był luz. Zastanawiam się, co by było, gdyby uparcie się na to skarżyli - bo to już nie fanaberia, ćwiczyć przecież trzeba, a szkoda zrezygnować ze szkoły muzycznej dla świętego spokoju sąsiadów. Z drugiej strony mogłoby im się to nie podobać.

Jak takie zakłócanie ciszy "dziennej" wygląda w ogóle z jakiegoś prawnego punktu widzenia?

Hm... znalazłam takie coś:

Art. 51. § 1. Kto krzykiem, hałasem, alarmem lub innym wybrykiem zakłóca spokój, porządek publiczny, spoczynek nocny albo wywołuje zgorszenie w miejscu publicznym,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.

Czyli niby nie wolno zakłócać spokoju w dzień. W sumie dobrze, jeżeli ktoś uparcie chce słuchać muzyki, niech sobie wyciszy pokój. Ciekawe, jak to się ma do małych dzieci - biegających, krzyczących, skaczących i w ogóle ĄCYCH bardzo głośno.

[edit]

Inne znalezione w sieci:

"Natomiast po wezwaniu policji do interwencji w dzień usłyszałem od policjanta, że art. 51 § 1 odnosi się tylko do miejsc publicznych, a moje mieszkanie nie jest miejscem publicznym."

Oraz:

"uporczywe (permanentne) zakłócanie spokoju w dzień może też stanowić powód do wniesienia pozwu do Sądu Grodzkiego. Jednak należy takie fakty mimo wszystko zgłaszać na policję"

Sama już nie wiem .

No ale to teraz tak nie ma: dziecko = święta krowa.

Tylko większość rodziców traktuje dzieci jako chodzący cud świata, któremu wolno wszystko. Ktoś z klatki usiłował zwrócić matce uwagę by dzieciak chodząc nie tupał tak, że lampa się trzęsie to usłyszał że ma ADHD i nie wolno zwracać mu uwagi. Wyszło na to, że sąsiad jest niewychowanym chamem, a dziecku wolno wszystko. Kiedyś nikt takim by się nie przejmował. Teraz dzieci stawiane są na piedestale... Cóż kiedyś to się odwróci przeciw tym rodzicom, ale będzie za późno.