Jaki wpływ na nowy związek po rozwodzie mają (nasze) dzieci? - Netkobiety.pl

To prawda, ona ma już 23 lata i kiedyś wprost ją zapytałam czy nie ma z tym problemu, że jej ojciec jest z inną kobietą, na co ona... może w innym przypadku bym miała ale nie z tobą, widzę, że się kochacie itd. itd. Nawt wiem, że mu czasem doradza w kwestii prezentu dla mnie czy innych rzeczy.
Moja koleżanka ma natomiast dziecko 13-soletnie. Fakt pewnie czas buntu i różnych rozterek i jest jej naprawdę bardzo ciężko w sumie już teraz wybierać między komfortem czy widzimisię dziecka a jej relacją z facetem z którym już jest od roku.
Na początku się lubili ale wystarczyło, że jej nowy partner zwrócił mu na coś uwagę i się zaczęło. Nie jesteś moim ojcem itd.

A w jakim jest wieku ten syn?
Mi nie tyle chodzi o nas dorosłych co w takie relacje wchodzą, tylko o dzieci i jaki one mają na to wpływ.

Syn dwadzieścia parę. Rok młodszy od mojej siostry. Natomiast córka praktycznie dorosła nastolatka.

Gdyby moje dziecko nie akceptowało mojego partnera, nie byłoby związku.

Miałam 8 lat, gdy moja mama ponownie wyszła za mąż. Akceptowałam jej partnera, on mnie na początku też, ale im byłam starsza, tym było gorzej. On miał już dwóch synów z poprzednich związków, a dodatkowo jakiś czas potem urodziła się jeszcze moja siostra. Mnie nie było wolno dosłownie nic. Wyprowadziłam się szybko z domu, zaraz po 18-tce, ale relacje z ojczymem polepszyły się dopiero kilka lat temu. Wiele lat później małżeństwo mojej matki rozpadło się, jedynym ''dzieckiem'', które utrzymywało kontakt z ojczymem, byłam ja. Miał jeszcze trójkę własnych dzieci, które go olały, bo ojcem był raczej kiepskim. Niestety, rok temu zmarł, jakoś dwa miesiące przed śmiercią przepraszał mnie bardzo za to, jaki był, a miesiąc przed śmiercią odwiedziłam go, to było wzruszające wydarzenie.

Czemu tak mnie traktował? Nie wiem, ale przypuszczam, że przerosła go opieka nad ''cudzym'' dzieckiem, nie umiał się w tym odnaleźć. Chociaż dla swoich dzieci też nie był dobrym ojcem. Może to taki typ, co się po prostu nie nadawał do rodzicielstwa. Jak to wszystko na mnie wpłynęło? Na pewno na poczucie własnej wartości, dłuuuuugo obwiniałam się za to, że nie jestem wystarczająco dobra i grzeczna, by on mnie pokochał. Pewnie rzeczy zrozumiałam dopiero jako dorosła kobieta.

Temat na pewno ważny i trudny.

Przykre, ale chyba rzeczywiście niektórzy ludzie nie nadają się na rodziców. Gorzej w sumie, jak z jednym dzieckiem się dogadują, ale już z drugim idzie im to kiepsko.

Zawsze jestem za rozsądkiem, a nie za odgórnymi założeniami. Życie stwarza różne sytuacje.
Byłam pól rok z facetem, który okazał się... hm... nieodpowiedni.
Pewne sygnały miałam od początku, ale cóż... podobał mi się, pokazał się od lepszej strony (no, ba!) i zdecydowałam się spróbować, pożyć, zobaczyć, co będzie dalej. Życie poskąpiło mi pozytywnych i normalnych związkowych doświadczeń, chciałam to przeżyć choć przez chwilę. I przeżyłam, więc nie żałuję ani chwili.
Do rzeczy jednak.
Otóż mój syn (15 lat, niecałe ) po pierwszych ostrzegawczych sygnałach wiedział: nie lubi tego pana. Zapowiedziałam mu (synowi) wyraźnie, że nie pozwolę, by ktokolwiek krzywdził moje dziecko, w konfliktach (takie otwarte były ze dwa) brałam w obronę, gdy uważałam to za słuszne, ale też nie broniłam syna ślepo i gdy słuszność była nie po jego stronie, informowałam go o tym. Mojemu przyjacielowi zaś zapowiedziałam, że jeśli przyjdzie mi wybierać kogoś z nich, to syna.
Syn wiedział i wie, że choć jestem po jego stronie, nie on decyduje o moim życiu.
Koniec końców jednak okazało się, że syn dobrze pana wyczuł. Czuję wielki szacunek do dziecięcej (tudzież młodzieżowej) intuicji i mądrości. Nie musimy dzieciom ulegać, ale warto ich posłuchać.
Z panem już nie jestem. Okazał się alkoholikiem i człowiekiem nieuczciwym.

Bagiennik, ja wszystko widziałam, ale nie byłam pewna, a chciałam spróbować. Wcale tego nie żałuję, zostało sporo fajnych wspomnień, ale na dłuższą metę to nie rokuje, więc zakończyłam tę historię.
Wniosek po tej historii mam następujący: więcej zaufania do własnych przeczuć. Właśnie tak, jak robią to dzieci. One nie kombinują, nie grzebią się w wątpliwościach, tylko postępują tak, jak czują. Nie do końca może, ale warto wziąć z nich przykład.

Bardzo możliwe, że i w przypadku mojej koleżanki tak jest. Mi jest bardzo ciężko jej cokolwiek doradzić, widzę jak bardzo przeżywa tą sytuację ale ograniczam się tylko do słuchania póki co. Nie chcę wyjść na hipokrytkę bo sama mniej więcej w tym samym czasie co ona poznałam faceta  (po rozwodzie z dzieckiem)  i nam się jak na razie bardzo fajnie układa, choć ten mój ma też sporo za uszami. I to ona początkowo mi wciąż powtarzała bym uważała. Sama natomiast twierdziła, że spotkała ideał, jej dziecko początkowo też było zadowolone ale po kilku miesiącach podobnie jak u Ciebie, przestało lubić tego Pana, a teraz to już wręcz nienawiść. Ciężko powiedzieć czy to zwykła zazdrość lub widzimisię, czy też widzi ono więcej niż matka, która zapewne inaczej patrzy na tego faceta bo jest w nim zakochana.